Оршил

Би яг одоо гүйж байна.

Би хамаг хүчээрээ араатны савраас зугтаж байна.

Би айдсаар дүүрсэн зүрхээ тээсээр бүх анхаарлаа төвлөрүүлэн зугтаж байна.

Шатаар өгсөнө. Хашааг даван үсэрнэ. Заримдаа ид шид ашиглан дээвэрт зуурна. Заримдаа доош уначихна.

"Хаана байна аа чи?!"

Тэр этгээд архиран хашхирч, араас минь хөөсөөр.

Би хаашаа ч гүйсэн ялгаагүй.

Би биеийн хүчнийхээ тал дээр нэлээд итгэлтэй.

Эцсийн эцэст би хоёр, гурван настайгаасаа Илдний бэлтгэл хийж, байнга гүйж ирсэн.

Гэвч тэр өчүүхэн өөртөө итгэх итгэл минь юу ч биш болон бутрав.

Тэр этгээд миний бүх чармайлтыг элэглэж байгаа мэт амьсгаа ч үл алдан, цусан улаан үс нь салхинд намиран, намайг тасралтгүй хөөсөөр байлаа.

Тэр этгээд "бууж өгөх" гэдэг үгийн утгыг мэддэггүй. Би хэчнээн хол зугтсан ч ганцхан хором тайвширмагц тэр бага багаар зайгаа нөхөөд ирнэ.

"Хааа... Хааа..."

Амьсгаа минь давчдаж эхэллээ.

Би цаашид гүйж чадахгүй. Би аль хэдийн зугтаж чадахааргүй болсон.

Нуугдахаас... Өөр сонголт гэж байхгүй.

"Гүлп..."

Би шатны сүүдэрт нуугдан, ургамлуудын цаанаас ажиглаж болох хэсгээс харж байтал харшийн голоос араатан архирах нь сонсогдов.

"Би чамайг хэзээ ч уучлахгүй!"

Тэр архиралт хөлийг минь чичрүүлэв.

Намайг Рүдеүс Грейрат гэдэг. Долоон настай.

Цайвар хүрэн өнгийн үстэй. Би эрүүл чийрэг царайлаг хүү бөгөөд өмнөх амьдралдаа гучин дөрвөн настай NEET байсан.

Би эцэг эхийнхээ оршуулгад ч очилгүй, гэр бүлийнхэндээ хөөгдөн гарсны эцэст ачааны машинд дайруулж үхсэн. Гэвч хувь тавилангийн ёжтой тоглоомоор дурсамжаа хадгалсан чигээрээ нялх хүүхэд болон дахин төрсөн.

Өмнөх амьдралдаа хүн ёсоор амьдарч чадаагүйдээ би чин сэтгэлээсээ гэмшсэн бөгөөд энэ долоон жилийн турш үнэнч шударгаар амьдрахын төлөө хичээн зүтгэсэн.

Ярьж, бичиж сурах, ид шид сурах, Илдний бэлтгэл хийх, эцэг эхтэйгээ сайн харилцаа тогтоох, бас Силфи хэмээх хөөрхөн бага насны найзтай болох хүртлээ. Силфитэй хамт сургуульд сурахын тулд би энэ ажлын хүсэлтийг хүлээн зөвшөөрч, хоёр хүний сургалтын төлбөрийг олох мөнгийг цуглуулахаар Роа хотод ирсэн.

Хэрэв би энэ айлын хатагтайн боловсролтой холбоотой ажлыг дуусгавал ажил олгогч маань сургалтын төлбөрийг төлнө. Уг нь ийм л тохиролцоо байсан.

"Хаана ч нуугдсан бай, яг одоо гарч ир! Би чамайг жижиг жижиг хэсэг болгон няцална!"

Би ажиглах хэсгээс цухуйж хараад, тэр араатны дуунаас болж дагжин чичирлээ.

Залуу охины дүртэй тэр догшин хувилгааны өмнө бие минь өөрийн эрхгүй чичирч байв.

Яагаад бүх зүйл ингэж эргэчихэв?

Үүнийг ойлгохын тулд яриагаа нэг цагийн өмнөхөөс эхлэх хэрэгтэй.