9-р бүлэг : Нэг замаар эхэлсэн хоёр хүн аажмаар холдоно
Нар жаргахын улаан туяа дорно зүгт шингэж байлаа.
Тэнгэр хэдий гэгээтэй хэвээр байсан ч бүх зүйл саарал өнгөөр бүрхэгдсэн мэт санагдана. Цонхоор шагайвал алсад орших уулс аажмаар өтгөн хар өнгө рүү уусан одно.
Зочны өрөөний гэрэл бүрэнхий байлаа. Авга ах, авга эгч хоёр өндөр түшлэгтэй сандалд сууж, нүүр царай нь сүүдэрт дарагдсан тул ямархуу байгааг нь ялгахад бэрх.
Фан Юань хоёр ваартай дарс барин орж ирэхийг харсан авга ах Гү Юүэ Дун Түгийн хөмсөг зангирч, ам нээн хэлэв, "Нүд ирмэхийн зуур та хоёр хоёулаа арван таван нас хүрчихлээ. Та хоёр хоёулаа Гү Мастер болох авьяастай, ялангуяа Фан Жэнгийн хувьд авга эгч бид хоёр та хоёроор бахархдаг. Би та хоёрт тус бүр зургаан Анхдагч чулуу өгье, ав. Гүгээ боловсронгуй болгоход их хэмжээний Анхдагч мөн чанар зарцуулагддаг, тиймээс эдгээр Анхдагч чулуунууд чамд хэрэг болно."
Түүнийг ингэж хэлэхэд хэдэн зарц хүрч ирээд Фан Юань, Фан Жэн хоёрт тус бүр нэг жижиг уут өглөө.
Фан Юань дуугүйхэн уутаа авав.
Фан Жэн тэр даруй уутаа нээж үзэхэд дотор нь зууван хэлбэртэй, сааралдуу цагаан өнгийн зургаан Анхдагч чулуу байлаа. Түүний царай тэр дороо талархлаар гэрэлтэж, суудлаасаа босон авга ах, авга эгч хоёрын өөдөөс хараад хэлэв, "Баярлалаа, авга ах, авга эгч ээ. Таны зээ Анхдагч мөн чанараа нөхөхийн тулд үнэхээр Анхдагч чулуу хэрэгтэй байсан юм! Та хоёр намайг өнөөдрийг хүртэл өсгөж хүмүүжүүлсэн ачийг би зүрх сэтгэлдээ сийлэн хадгалсан, үүнийг хэзээ ч мартахгүй!"
Авга ах инээмсэглэн толгой дохив. Авга эгч яаран гараа даллан, дулаахан өнгөөр хэлэв, "Суу, суу! Та хоёр бидний төрсөн хүүхдүүд биш ч бид үргэлж өөрсдийн хүүхэд шиг өсгөж ирсэн. Та хоёр ирээдүйтэй болж чадаж байгаа нь бидний бахархал. Харамсалтай нь бид өөрсдийн хүүхэдгүй. Заримдаа та хоёр үнэхээр бидний хүүхдүүд болж чадвал хамгийн сайхан байхсан гэж боддог юм."
Түүний үг далд утга агуулж байлаа. Фан Жэн үүнийг ойлгосонгүй, харин Фан Юаний хөмсөг үл ялиг атирлаа.
Авга ах яриаг залгуулан, "Би үүнийг авга эгчтэй чинь ярилцсан. Бид та хоёрыг өргөж аваад жинхэнэ гэр бүл болох талаар бодож үзсэн юм. Фан Жэн, чи үүнд дуртай байх болов уу?"
Фан Жэн хэсэг зуур мэл гайхсан ч удалгүй царайд нь баяр хөөр тодрон, "Үнэнийг хэлэхэд, эцэг эх хоёулаа нас барснаас хойш би өөрийн гэсэн гэр бүлтэй болохыг маш их хүсдэг болсон. Авга ах, авга эгч хоёртойгоо нэг гэр бүл болж чадна гэдэг үнэхээр итгэмээргүй сайхан зүйл байна!" гэв.
Авга эгчийн царай зөөлөрч, тэр инээд алдан, "Тэгвэл чи бидний сайн хүү болох нь. Одоо биднийг авга ах, авга эгч гэж дуудсаар байх хэрэг байна уу?" гэв.
"Аав аа, ээж ээ." Фан Жэн ухаарсан янзтайгаар хэллэгээ өөрчлөв.
Авга ах, авга эгч хоёр чангаар инээлдэв. "Ямар сайн хүү вэ, бид хоёр чамайг таван настайгаас чинь өсгөж хүмүүжүүлсний хэрэг гарч байна. Бүтэн арван жил өсгөж хүмүүжүүллээ шүү дээ."
Авга эгч нулимсаа арчив.
Авга ах дуугүй суух Фан Юань руу зөөлөн харж, "Фан Юань, чи яах вэ?" гэв.
Фан Юань юу ч хэлэлгүй толгой сэгсрэв.
"Ах аа." Гү Юүэ Фан Жэн түүнийг ятгах гэж байсан ч авга ахын өнгө огтхон ч өөрчлөгдөлгүй түүнийг зогсоов. "Тийм бол яах вэ дээ, зээ хүү Фан Юань минь, бид чамайг хүчлэхгүй. Чи хэдийн арван таван настай болсон тул бие дааж эхлэх хэрэгтэй. Ингэснээр чи Фангийн удмыг ч илүү хялбар залгуулж чадна. Авга ах нь чамд санхүүгийн дэмжлэг болгож хоёр зуун Анхдагч чулуу бэлдсэн."
"Хоёр зуун Анхдагч чулуу!" Фан Жэн нүдээ том болгон, амьдралдаа ийм олон Анхдагч чулуу харж байгаагүй тул атаархсан байдал өөрийн эрхгүй илрэв.
Гэвч Фан Юань мөн л толгой сэгсрэв.
Фан Жэн гайхаж хоцорсон бол авга ахын царай үл ялиг хувирав. Авга эгчийн царай ч мөн барайв.
"Авга ах, авга эгч ээ. Өөр зүйл байхгүй бол таны зээ түрүүлээд явъя." Фан Юань тэдэнд дахин үг хэлэх ямар ч боломж өгсөнгүй. Үгээ дуусмагц дарсны вааруудаа барин танхимаас шууд гарч одов.
Фан Жэн суудлаасаа босож, "Аав аа, ээж ээ. Ах маань ухаангүй зүйл бодож байна. Намайг ятгаж үзэхийг зөвшөөрөх үү?" гэв.
Авга ах гараа даллан зориуд санаа алдаж, "Хайран юм, энэ зүйлийг хүчээр хийж болохгүй. Чамд ийм сэтгэл байгаа нь миний хувьд, аавын хувьд хэдийн хангалттай. Зарцууд аа, залуу эзэн Фан Жэнг сайн харж хандаарай. Сайн үйлчил," гэв.
"Тэгвэл хүү нь түрүүлээд явъя." Фан Жэн ухран гарч, зочны өрөө нам гүм болов.
Нар уулын цаагуур шингэж, зочны өрөө улам бүр харанхуй болов. Хэсэг хугацааны дараа харанхуй дундаас авга ахын хүйтэн хоолой сонсогдов. "Энэ Фан Юань жаал бидний санааг олж мэдсэн бололтой."
Гү Юүэ овгийн дүрэмд арван зургаан нас хүрсэн ууган хүү гэр бүлийн өмчийг өвлөх эрхтэй гэж тодорхой заасан байдаг. Фан Юаний эцэг эх нас барж, ардаа хөрөнгө үлдээсэн нь авга ах, авга эгч хоёрын "халамжид" байсан. Энэ өв хөрөнгийг өчүүхэн хоёр зуун Анхдагч чулуутай харьцуулахын аргагүй. Хэрэв Фан Юань мөн авга ах, авга эгчдээ үрчлүүлэхийг зөвшөөрвөл энэ хөрөнгийг өвлөх эрхээ алдана. Харин арван таван насандаа бие даахаар шийдвэл овгийн дүрэмд ч нийцэхгүй.
"Аз болоход бид Фан Жэнг өөрсдийн талд татаж чадлаа, харин Фан Юань ердөө C зэрэглэлийн авьяастай." Авга ах сэтгэл хангалуун санаа алдав.
"Тэгвэл нөхөр минь, Фан Юань арван зургаан нас хүрээд бие даахаар шийдвэл яах вэ?" Авга эгч өв хөрөнгийг бодон сэтгэл нь хөөрч, хоолой нь чичирхийлэв.
"Хмф, тэр өөрөө ёс журамгүй авирлаж байгаа юм чинь биднийг буруутгах эрхгүй. Биднийг орхихоос нь өмнө түүнийг том алдаа гаргаж байхад нь бариад, гэр бүлээсээ хөөчихөд л болно. Тэгвэл түүний өв залгамжлах эрхийг булаасан гэж тооцогдоно." Авга ах хүйтнээр тайлбарлав.
"Гэхдээ тэр жаал их ухаантай шүү дээ. Яаж алдаа гаргах юм бэ?" Авга эгч гайхан асуув.
Авга ах тэр даруй нүдээ эргэлдүүлэн, ууртайгаар шивнэв, "Чи үнэхээр тэнэг юм! Тэр өөрөө алдаа гаргахгүй бол бид өөрсдөө түүнд тохож болохгүй гэж үү? Шэнь Цуйгаар Фан Юанийг уруу татуулаад хүчирхийлүүлсэн гэж хашхируул. Бид тэр дор нь барьж аваад, согтуу байхдаа задгайрч авирласан гэх зохиомол түүх зохионо. Ингэвэл Фан Юанийг гэр бүлээс хөөж чадах нь гарцаагүй!"
"Нөхөр минь, чи үнэхээр аргаа олчихлоо, ямар овжин төлөвлөгөө вэ!" Авга эгч тэр дороо баярлан хөөрөв.
Шөнийн өтгөн өнгө тэнгэрийг бүрхэж, тэнгэрээр дүүрсэн оддын ихэнхийг хөвөгч хар үүлс халхалжээ. Тосгоны айл бүрийн гэрэл аажмаар асав.
Гү Юүэ Фан Жэнг нэг өрөөнд дагуулан оруулав.
"Залуу эзэн Фан Жэн, хөгшин эзэн надад энэ өрөөг танд зориулж тусгайлан янзлахыг өөрөө даалгасан юм." Шэнь Цуйгийн эх эелдэг өнгөөр хэлээд, бүсэлхийгээрээ бөхийн, царайдаа долигносон инээмсэглэл тодруулав.
Фан Жэн эргэн тойрноо харахад нүд нь гэрэлтэв. Энэ өрөө өмнөх өрөөнөөс нь дор хаяж хоёр дахин том байлаа. Өрөөний голд уужим ор, цонхны дэргэд нарийн хийцтэй бэх, цаасны хэрэгсэл тавьсан сарнайн модон ширээ байв. Хана нь тансаг чимэглэлээр гоёж, хөлийнх нь доор жирийн шал биш, харин зөөлөн, гар хийцтэй хивс дэвсжээ.
Фан Жэн бага наснаасаа өнөөг хүртэл ийм өрөөнд хэзээ ч байж үзээгүй. Тэр даруй толгой дохин, "Маш сайхан юм, үнэхээр муугүй байна, Шэнь эх ээ, баярлалаа." гэв.
Шэнь эх нь авга ах, авга эгч хоёрын хамгийн их итгэл хүлээсэн хүн бөгөөд гэрийн бүх зарц нарыг хариуцдаг, нэр хүндэд нийцсэн гэрийн даамал байлаа. Фан Юаньд үйлчилдэг Шэнь Цуй бол түүний охин.
Шэнь эх инээж, "Залуу эзэн надад талархах хэрэггүй, энэ бол миний үүрэг, миний үүрэг! Залуу эзэн, эргэлзэлгүй сайхан хооллож, сайхан унтаарай. Юу хүссэнээ хэлээд зүгээр л орны дэргэдэх хонхыг хөдөлгөчих, хэн нэгэн тэр даруй танд үйлчилнэ. Хөгшин эзэн бидэнд аль хэдийн тушаасан. Тиймээс энэ хэдэн өдөр бүх анхаарлаа түвшин ахилтад зориулаарай, залуу эзэнтэн минь. Бусад бүх ажлыг бидэнд даатгачих." гэв.
Фан Жэнгийн сэтгэлд талархлын давалгаа төрөв. Тэр юу ч хэлсэнгүй, харин сэтгэлдээ энэ удаа тэр заавал нэгдүгээр байр эзэлж, авга ах, авга эгчийнхээ итгэлийг хөсөрдүүлэхгүй гэж шийдэв!
Тэнгэр дэх хар үүлс улам өтгөрч, шөнө улам бүр харанхуйлав. Шөнийн тэнгэрт оддын ихэнхийг үүлс халхалж, цөөн хэд нь бүдэгхэн гэрэлтэн анивчина.
'Авга ах, авга эгч хоёр яг одоо намайг гэрээсээ яаж хөөх тухайгаа ярилцаж байгаа байх. Өмнөх амьдралд минь тэд зарц нарыг нууцаар турхирч намайг өдөөн хатгаад, дараа нь надад хэрэг тохсон. Тэгээд намайг гэр бүлээсээ хөөсөн. Энэ амьдралд ямар нэгэн өөрчлөлт гарах болов уу, гайхаж байна.' Фан Юань гудамжаар алхах зуураа дотроо ёжтой инээв.
Тэр авга ах, авга эгчийнхээ жинхэнэ төрхийг аль эрт тодорхой харсан байлаа. Гэвч тэр үүнийг бас ойлгож байв.
Хүмүүс эд баялгийн хойноос хөөцөлдөхдөө амиа ч үл хайрладаг. Дэлхий дээр ч, энэ ертөнцөд ч өөрсдийн ашиг сонирхол, ашиг хонжооны төлөө төрөл садан, нөхөрлөл, хайрыг уландаа гишгэхэд бэлэн олон хүн үргэлж байх болно.
Үнэндээ төрөл садны холбоо гэж байдаггүй. Авга ах, авга эгч хоёр анх Фан Юань, Фан Жэн хоёрыг гэртээ авсан цорын ганц зорилго нь өв хөрөнгийг эрэлхийлэх явдал байв. Гагцхүү хоёр ах тэдний төсөөлснөөс удаа дараа өөрөөр эргэсэн юм.
'Бүх зүйл амар болохоосоо өмнө хэцүү байдаг. Харин миний хувьд бүр ч илүү тийм. Нэгдүгээрт, надад онцгой авьяас байхгүй. Хоёрдугаарт, багшийн халамж дэмжлэг ч алга. Энэ нь юу ч үгүйгээс гэр бүл босгохтой адил боловч эцэг эхийн минь өв хөрөнгө надад асар том давуу тал болж байна. Өмнөх амьдралд авга ах, авга эгч хоёр өв хөрөнгийг минь булаан авсан бөгөөд үүнээс болж би Нэгдүгээр зэрэглэлийн оргил шатанд хүрэхийн тулд бүтэн хоёр жилийг дэмий зарцуулсан. Энэ амьдралд би тэр алдаагаа давтаж болохгүй.'
Фан Юань алхах зуураа дотроо тунгаав.
Тэр гэртээ үлдэхийн оронд хоёр ваартай дарс барин тосгоны зах руу алхлаа.
Шөнө улам гүнзгийрч, хар үүлс оддын гэрлийг халхлан, уулын салхи аажмаар хүчээ авав.
Уулын бороо орох гэж байлаа. Гэвч тэр эрэл хайгуул хийх ёстой. Эцэг эхийнхээ өв хөрөнгийг гартаа оруулахын тулд тэр арван зургаан нас хүртлээ хүлээх хэрэгтэй. Харин Цэцэгт Дарсны Ламын эрдэнэ бол ойрын хугацаанд гартаа оруулж чадах цорын ганц зүйл байлаа.
Гудамжинд хүн цөөн байв. Зам дагуух байшингууд бүдэг гэрэл цацруулна. Салхинд жижиг хог, навчис хийсэж, энд тэндгүй туугдана.
Фан Юаний нимгэн хувцас уулын салхийг тогтоож дийлсэнгүй, бие нь өөрийн эрхгүй жихүүцэв. Тэр зүгээр л дарсны ваарыг нээж, балгахан дарс уулаа. Дарс нь булингартай байсан ч залгисныхаа дараа дотроос нь бүлээн дулаан оргихыг мэдрэв.
Энэ нь түүний сүүлийн хэдэн өдрийн турш анх удаа дарс амсаж байгаа нь байлаа.
Тосгоноос улам холдох тусам замын хажуу дахь байшин цөөрч, гэрэл нь улам бүдгэрнэ. Өмнө нь бүр ч харанхуй болжээ. Салхи уулын ойг хүчтэй нүдэж, шөнө моддын мөчир ганхан, араатны сүрэг архирах мэт исгэрэх чимээ гаргана.
Фан Юаний алхам удааширсангүй. Тэр тосгоны том хаалгаар гарч харанхуйд орон, цааш алхсаар байв. Харин ард нь хэдэн арван мянган айлын гэрэл тодхон гялалзаж байлаа. Тэр гэрлүүдийн дунд дулаан нэгэн булан байв.
Дүү Фан Жэн ширээнийхээ ард сууж, хичээлийн үеэр тэмдэглэж авсан тэмдэглэлээ давтаж байлаа. Өрөөний гэрэл тод асаж, бат бөх хана нь хүйтэн салхийг хаана. Гарынх нь дэргэд бүлээн хүн орхоодойн цайтай аяга байж, аяганаас уур савсана.
"Залуу эзэн Фан Жэн, таны орох халуун ус бэлэн боллоо."
Хаалганы цаанаас Шэнь Цуйгийн намуухан хоолой сонсогдов.
Фан Жэнгийн зүрх цочин, "Тэгвэл оруулаад ир." гэв.
Шэнь Цуй бүсэлхийгээрээ бөхийн, баярласан царай гарган өрөөнд орж ирэв.
"Таны зарц залуу эзэнд мэндчилж байна." Түүний нүд Фан Жэн рүү сээтэгнэсэн харцаар ширтэв. Фан Юань ердөө C зэрэглэлийн авьяастай байхад Фан Жэн A зэрэглэлийн авьяастай! Түүнийг гартаа оруулж чадна гэдэг үнэхээр хамгийн том аз завшаан байлаа!