12-р бүлэг : Ногоон хулсны дарс анхилуун, Гү Мастер хүчээ гайхуулна

"Яг одоо бүх зүйл Цэцэгт Дарсны Ламын эрдэнэсээс шалтгаална. Хэрэв би түүнийг олж чадвал бүх асуудал шийдэгдэнэ. Харин олж чадахгүй бол энэ бүх асуудал миний Түвшин ахилтын хурдыг ихээхэн удаашруулна. Хэрэв тийм зүйл болбол Түвшин ахилтаараа надтай чацуу насныханд ялагдана. Би ойлгохгүй юм! Би Дарсны өтийг гарч ирүүлэх гэж долоо хоногоос илүү хугацаа зарцуулсан байхад яагаад одоо хүртэл түүнийг олж харахгүй байна вэ?"

Фан Юань хөмсгөө зангидан, толгойгоо гашилган бодлоо. Энэ нь хоолыг амандаа хийчихээд амт нь ямар байсныг мэдэхгүй байхтай адил байлаа (1).

Гэнэт чанга чимээ гарч, түүний бодлыг таслав. Фан Юань чимээ гарсан зүг рүү харахад танхимын голд нэг ширээнд суусан зургаан анчин нэлээд согтжээ. Тэдний эргэн тойрон дахь уур амьсгал халуун дүүгэж, бүгдийнх нь нүүр улайсан байв.

"Ах Зан, ир, дахиад нэг хундага ууцгаая!"

"Өвгөн ах Фэн, ах дүүс бид таны чадварыг биширдэг! Та ганцаараа хар арьст зэрлэг гахайг унагасан шүү дээ, жинхэнэ эр хүн байна даа! Энэ хундага дарсыг заавал уух ёстой, эс бөгөөс биднийг басамжилсан хэрэг болно!"

"Ах дүүсийнхээ чин сэтгэлд баярлалаа, гэхдээ би үнэхээр дахиж ууж чадахгүй."

"Ах Фэн дахиж ууж чадахгүй нь, эсвэл энэ дарс муу учраас таалагдахгүй байгаа юм уу? Зөөгч, нааш ир! Яг одоо ахад маань сайн дарс авчир!"

Чимээ улам чангарч байлаа. Тэд нэлээд их уусан нь илт. Зөөгч яаран очоод "Ноёд оо, манайд сайн дарс бий, гэхдээ нэлээд үнэтэй шүү" гэв.

"Юу, бид мөнгөө төлж чадахгүй гэж айгаа юу?!" Зөөгчийн үгийг сонсоод хэд хэдэн анчин босон ирж, түүн рүү ширтэв. Тэдний зарим нь өндөр том, зарим нь бүдүүн чийрэг биетэй, бүгд хүч чадалтай бөгөөд сүрдэм төрхтэй, уулын эрчүүдэд байдаг зоригийг өөртөө агуулжээ.

Зөөгч яаран "Эрэлхэг эрчүүдийг тааж яахан басамжлах билээ, гэхдээ энэ дарс үнэхээр үнэтэй. Нэг ваар нь хоёр анхдагч чулуу!" гэв.

Анчид балмагдав. Хоёр анхдагч чулуу гэдэг яах аргагүй хямд биш байлаа. Энэ нь жирийн нэг өрхийн хоёр сарын дундаж зардалтай тэнцэнэ. Анчид жирийн хүмүүсээс илүү их мөнгө олдог бөгөөд заримдаа хар арьст зэрлэг гахай хүртэл хагас анхдагч чулууны үнэд хүрдэг байв. Гэвч ан хийх нь эрсдэлтэй, ганцхан алдаа гаргахад анчин өөрөө олз болж мэднэ.

Анчдын хувьд ердөө нэг ваар дарс уухын тулд хоёр анхдагч чулуу зарцуулах нь үнэхээр хэрэггүй зүйл байлаа.

"Үнэхээр ийм үнэтэй дарс байдаг юм уу?" "Хүү минь, чи биднийг хуурах гээд байгаа юм биш биз?"

Анчид шуугилдан ярьсан ч дуу хоолой нь үл ялиг сул байлаа. Нөхцөл байдлаас нэр төрөө алдалгүй буцах аргагүй болсон мэт. Зөөгч ч тэднийг хуурах санаа байхгүй гэдгээ дахин дахин хэлэв.

Ах Фэн хэмээн дуудуулдаг анчин байдал буруу тийшээ эргэснийг хараад яаран "Ах дүүс минь, дахиж мөнгө үрэх хэрэггүй. Би ч дахиж ууж чадахгүй нь. Энэ дарсыг өөр өдөр ууя" гэв.

"Юу, ингэж болохгүй ээ, ах аа!" "Энэ чинь..."

Бусад анчид үргэлжлүүлэн шуугилдсан ч дуу нь аажмаар намдав. Тэд нэг нэгээрээ буцан суудалдаа суув. Зөөгч ч бас овжин нэгэн байлаа. Үүнийг хараад дахиж дарс зарж чадахгүйгээ ойлгов. Гэвч энэ нөхцөл байдал түүний хувьд ер бусын зүйл биш байв. Тэр буцаж явах гэж байтал харанхуй буланд суугаа ширээнээс залуу эрийн хоолой сонсогдов. "Хэхэ, инээдтэй юм. Бүгд юу ч авч чадахгүй байж сохроор орилолдох юм. Дарс авч чадахгүй бол амаа хамхиад дуулгавартайхан хажуулдаад сууж бай!"

Анчид үүнийг сонсоод нэг нь тэр даруй уурлан хариулав. "Хэн биднийг авч чадахгүй гэсэн юм?! Зөөгч өө, тэр ваар дарсыг нааш нь авчир! Би чамд хоёр чулуу өгье!"

"Өө, түр хүлээгээрэй ноёнтоон, би аваад ирье!" Ийм эргэлт болно гэж зөөгч огт санаагүй байв. Тэр яаран хариулаад дарсны ваар авахаар эргэж, нэгийг нь авчран тавив. Энэ дарсны ваар ердийн дарсны ваартай адил хэмжээтэй байсан ч тагийг нь авсан тэрхэн агшинд сэнгэнэсэн, өтгөн анхилуун үнэр бүхэл бүтэн хоолны танхимыг дүүргэв. Цонхны дэргэд ганцаараа сууж байсан хөгшин эр хүртэл дарсны үнэрийг мэдрээд аргагүй толгойгоо эргүүлэн ваар руу ширтэв.

Энэ үнэхээр сайн дарс байлаа.

"Хүндэт зочид оо, би дөвийлгөж яриагүй шүү. Энэ бол Ногоон хулсны дарс. Бүх тосгонд ердөө ганцхан дэн буудал байдаг бөгөөд тэр нь манайх. Үнэрийг нь аваарай!" Зөөгч үүнийг хэлэх зуураа гүнзгий амьсгал авч, царайдаа сэтгэл ханамж, таашаал тодруулав.

Фан Юань сэтгэл хөдөллөө. Энэ дэн буудлын зөөгч үнэхээр дөвийлгөж яриагүй байлаа.

Гү Юүэ тосгонд гурван архины газар байдаг. Тэнд зардаг дарс нь энгийн будааны дарс, шавар дарс болон түүнтэй адил жирийн дарснууд байв. Фан Юань Дарсны өтийг татахын тулд долоо хоногийн турш тасралтгүй дарс худалдаж авсан тул үнийн талаар мэдэхийн дээдээр мэдэж байлаа.

Хэд хэдэн анчин өмнөө байгаа дарсны ваар руу ширтэв. Тэд архинд донтсон мэт байлаа. Бүгд хамраа хөдөлгөн үнэрлэж, шүлсээ залгив. Харин уурласандаа дарсыг худалдаж авсан анчны царай бүр ч сонирхолтой байв. Царайд нь харамсал, уур хоёр зэрэгцэн тодорчээ.

Эцсийн эцэст энэ нэг ваар дарс хоёр анхдагч чулууны үнэтэй!

'Би хэт яарч, түргэн уурласандаа дарс худалдаж авчихлаа. Энэ зөөгч ч бас жирийн нэгэн биш бололтой. Шууд л дарсыг авчраад, одоо тагийг нь хүртэл авчихлаа. Одоо буцааж өгье гэсэн ч оройтжээ.'

Анчин бодох тусам улам шанална. Буцааж өгөхийг хүсэж байсан ч ичгэвтэр байдалд орохоос айж чадахгүй байв. Эцэст нь тэр ширээг балбаж, хүчээр инээмсэглэн "Чөтгөр гэж, энэ дарс чинь сайн юм! Ах дүүс ээ, хүссэнээрээ ууцгаа. Өнөөдрийн дарсыг би даая!" гэв.

Энэ мөчид булангийн ширээнд суусан залуу эр шүгэлдэн "Зургаан хүнд энэ жижиг ваар дарс яаж хүрэлцэх вэ? Зоригтой юм бол дахиад хэдэн ваар аваад ир" гэв.

Анчин үүнийг сонсоод хилэгнэн босож, түүн рүү нүд салгалгүй ширтэв. "Хүү минь, чи их олон үгтэй юм. Алив хүрээд ир, босоод надтай зодолд!"

"Өө? Тэгвэл би босъё." Залуу эр анчны үгийг сонсоод суудлаасаа босож, инээмсэглэн сүүдрээс гарч ирэв. Тэр өндөр туранхай биетэй, цайвар арьстай байлаа. Тэр хөх хүрэн өнгийн байлдааны дээл өмсөж, цэвэр цэмцгэр харагдана. Толгойдоо хөх тууз боожээ. Дээд биеийнх нь дээл нимгэн, сулхан мөрийг нь тодруулж, доод биедээ урт өмд өмссөн бөгөөд хөлдөө хулсан шаахай углан, шилбээ боосон байв.

Түүний хамгийн анхаарал татах зүйл нь бүсэн дээрх ногоон бүс байлаа. Бүсний голд гялалзсан зэс хавтан байх бөгөөд түүн дээр хар өнгийн "Нэг" гэсэн тэмдэг байв.

"Нэгдүгээр зэрэглэлийн Гү Мастер юм байна?!" Энэ хувцас ямар утгатайг анчин тодорхой ойлгов. Тэр гүнзгий амьсгаа авч, нүүрэн дээрх уур нь арилж, оронд нь айдас тодров.

Тэр өөрийгөө үнэхээр Гү Мастерийг өдөөн хатгасан гэж хэзээ ч төсөөлөөгүй байлаа!

"Надтай зодолдохыг хүсээгүй билүү? Тэгвэл ирээд намайг цохь." Залуу Гү Мастер хөгжилтэй инээмсэглэл тодруулан эр лүү аажмаар алхав. Харин өмнө нь түүнийг зодолдъё гэж дуудсан анчин баримал мэт хөшиж, зогсож байсан газраасаа хөдөлж чадахгүй болов.

"Эсвэл та нар бүгдээрээ над руу зэрэг дайрч болно, тэр ч бас болно." Залуу Гү Мастер анчдын ширээ рүү аажмаар дөхөн, тайвнаар хэлэв.

Тэдний царай хувирчээ. Согтуудаа улайсан байсан зарим анчны нүүр гэнэт цонхийв. Бүгдийнх нь дух хүйтэн хөлсөөр бүрхэгдэж, тайван бус байлаа. Бүр чанга амьсгалж ч зүрхлэхгүй болов.

Залуу Гү Мастер гараа сунган, Ногоон хулсны дарсны ваарыг авав. Тэр хамартаа ойртуулан үнэрлэж, инээмсэглээд "Үнэхээр сайхан үнэртэй юм..." гэв.

"Хэрэв ноёнтон таалж байвал аваад ууж болно. Ноёнтон таныг гомдоосныхоо төлөө би уучлал болгон өргөе." Өмнө нь түүнийг өдөөн хатгасан анчин яаран хариулж, гараа цээжнийхээ өмнө хавсран, хүчээр инээмсэглэл гаргав.

Гэтэл залуу эрийн царай гэнэт ширүүн хувирч, тасхийсэн чимээ гарган ваар газар унаж хагарчээ. Гү Мастерийн харц мөс мэт хүйтэн, нүд нь илд мэт хурц байлаа. Тэр ууртайгаар шүд зуун "Чи надад уучлал өргөх эрхтэй гэж бодож байна уу? Та нарын энэ хэсэг анчид үнэхээр баян бололтой, надаас ч баян юм байна! Яагаад гэвэл та нар хоёр анхдагч чулуу гаргаж дарс ууж байна шүү дээ?! Би яг одоо анхдагч чулууны асуудлаас болж ямар их бухимдаж байгааг мэдэж байна уу! Ийм үед та нар миний өмнө эд баялгаа гайхуулах зүрхтэй байдаг! Та нар шиг жирийн хүмүүс надтай зүйрлэгдэх ч эрхтэй гэж үү?!" гэж хашхирлаа.

"Бид тэгэж зүрхлэхгүй, зүрхлэхгүй!" "Ноёнтон таныг гомдоосон нь үнэхээр уучилшгүй гэм!" "Бид жирийн хүмүүс та шиг хүнийг гомдоох санаагүй. Энэ бол бидний анхдагч чулуунууд, ноён Гү Мастер та авна уу."

Анчид яаран босож, өөрсдөдөө байсан анхдагч чулуугаа гаргав. Гэвч эдгээр жирийн хүмүүс хаанаас их мөнгөтэй байх билээ. Тэдний гаргаж ирсэн зүйл нь ердөө анхдагч чулууны өөдөс, хэлтэрхий байлаа. Хамгийн том хэлтэрхий нь ч анхдагч чулууны дөрөвний нэгээс томгүй байв.

Гүгийн эзэн эдгээр анхдагч чулууг авсангүй. Гэвч ёжтой инээхээ ч зогсоосонгүй. Тэр шонхор мэт харцаараа бүхэл бүтэн хоолны танхимыг гүйлгэн харлаа. Түүний харцанд өртсөн анчид толгойгоо бөхийлгөв. Цонхны дэргэд энэ бүхнийг ажиглаж байсан хөгшин эр хүртэл Гү Мастерийн харцаас зайлсхийхийн тулд тэр даруй толгойгоо буруу тийш эргүүлэв.

Гагцхүү Фан Юань эргэлзэлгүйгээр чимээгүй ажиглаж байлаа.

Энэ залуу Гү Мастер өмссөн хувцас нь зөвхөн жинхэнэ Гү Мастерууд л өмсөх эрхтэй дүрэмт хувцас байв. Тиймээс Фан Юань үүнийг өмсөх эрхгүй. Тэр академиа төгссөнийхөө дараа л овгоосоо энэ хувцсыг авна.

Залуу Гү Мастерын бүсэн дээрх зэс хавтангийн "Нэг" гэсэн тэмдэг нь түүнийг Нэгдүгээр зэрэглэлийн Гү Мастер болохыг илтгэнэ. Гэвч тэр аль хэдийн хорь орчим настай бөгөөд биеэс нь ялгарах анхдагч мөн чанарын аура нь Нэгдүгээр зэрэглэлийн дээд шатанд байгааг илтгэж байлаа.

Арван таван настайдаа Түвшин ахилтаа эхлүүлээд, хорь орчим насандаа дөнгөж Нэгдүгээр зэрэглэлийн дээд шатанд хүрсэн нь энэ залуу Гү Мастер ердөө D зэрэглэлийн авьяастайг харуулна. Энэ нь Фан Юанийхаас бүтэн нэг зэрэглэлээр дор юм. Тэр зөвхөн хангалт хариуцсан Гү Мастер байх магадлал өндөр бөгөөд тулалдааны Гү Мастер гэж ч тооцогдохгүй байв.

Гэсэн ч зургаан чийрэг анчинтай нүүр тулахад энэ нь хангалттайгаас ч илүү байлаа.

Энэ бол Гү Мастер болон жирийн хүний хүч чадлын хоорондох ялгаа байв.

'Хүч чадалтай хүн дээгүүрт оршино. Энэ бол энэ ертөнцийн мөн чанар. Үгүй ээ, үнэндээ аль ч ертөнц адилхан. Том загас жижиг загасаа идэж, жижиг загас сам хорхойгоо иднэ. Гагцхүү энэ ертөнцөд энэ нь бүр ч ил тод харагддаг.' хэмээн Фан Юань дотроо бодов.

"За, Жян Я, чи тэдэнд аль хэдийн сургамж өгчихлөө. Эдгээр жирийн хүмүүсийг цааш нь битгий доромжлоё. Энэ явдал гадагш тарвал чи ичихгүй байсан ч би ичнэ." Буланд сууж байсан нөгөө залуу хүн дуугарлаа.

Түүний дууг сонсоод бүгд энэ залуу хүн эмэгтэй байсныг ойлгов.

Жян Я хэмээх залуу Гү Мастер эмэгтэй хамтрагчийнхаа зэмлэлийг сонсоод ёжтой инээхээ болив. Анчдын гаргаж ирсэн анхдагч чулууны хэлтэрхийнүүдийг тэр бүр харахыг ч хүссэнгүй. Эдгээр нь нийлээд хоёр анхдагч чулуунд ч хүрэхгүй тул түүнд огт сонин биш байв.

Тэр ханцуйгаа сэгсрэн анхны ширээ рүүгээ буцаж алхав. Буцах замдаа хорслын өнгөөр "Хэрэв та нар үнэхээр үргэлжлүүлэн уух зүрхтэй байгаа бол Ногоон хулсны дарс уугаад үз. Энэ дарсыг одоо хэн нь ууж зүрхлэхийг харъя" гэв.

Анчид бүгд толгойгоо бөхийлгөн, загнуулсан зургаан дуулгавартай хүү мэт болцгоов.

Дарсны хүчтэй анхилуун үнэр бүхэл бүтэн хоолны танхимыг дүүргэж байлаа. Дарсыг худалдаж авсан анчны зүрх үнэрийг нь мэдрэх бүрд өвдөнө. Эцсийн эцэст тэр энэ дарсанд хоёр анхдагч чулуу зарцуулсан атлаа ганц балга ч ууж чадсангүй!

Фан Юань савхаа тавив. Тэр хангалттай идсэн байлаа. Дарсны үнэрийг хамраараа сорох зуур нүд нь үл ялиг гялсхийж, дараа нь хоёр анхдагч чулуу гарган ширээн дээр тавив. "Зөөгч өө, надад нэг ваар Ногоон хулсны дарс өг" гэж тэр хайхрамжгүй хэлэв.

Бүх дүр зураг тэр дороо хөшиж орхив.

Жян Я хэмээх залуу Гү Мастер алхаж байснаа тэр даруй зогсов. Амных нь булан таталдан, амьсгалаа гаргав. Тэр дөнгөж сая анхааруулгаа хэлж дууссан байтал Фан Юань шууд л дарс захиалжээ. Энэ нь зориуд түүнийг даван гарч, нүүрэн дээр нь алгадаж буйтай адил байв.

Тэр эргэн харж, нүдээ нарийсган Фан Юань руу хүйтнээр ширтэв.

Фан Юань ч тайван байдлаар эргүүлэн ширтэж, царай нь ямар ч хувиралгүй, айдас огтхон ч илэрсэнгүй.

Жян Ягийн нүд гялсхийн, харц дахь хүйтэн өнгө нь аажмаар алга болов. Тэр Фан Юаний биеэс ялгарах анхдагч мөн чанарын аураг мэдэрчээ. Фан Юаний хэн болохыг ойлгосныхоо дараа нүүрэндээ инээмсэглэл тодруулан дулаахан өнгөөр "Өө, дүү хүү Гү Мастер юм байна шүү дээ" гэв.

Бусад хүмүүс ч учрыг ойлгож, Фан Юань руу харах харц нь өөрчлөгдөв.

Энэ залуу хүү Гү Мастераас өчүүхэн ч айхгүй байсан нь гайхах зүйл биш байлаа. Учир нь тэр өөрөө ч Гү Мастер байв. Хэдийгээр тэр одоо хүртэл академид суралцаж байгаа ч байр суурь нь аль хэдийн өөр байлаа.

"Ноён Гү Мастер, таны дарс!" Зөөгч нүүр дүүрэн инээмсэглэн яаран ирэв. Фан Юань залуу Гү Мастер луу толгой дохин, нэг ваар дарс аваад дэн буудлаас гарч одов.

(1) Энд өгүүлэгч өөрийн хүч чармайлт гаргасаар байгаа боловч үр дүнг нь харж чадахгүй байгаа байдлыг зүйрлэн хэлсэн бололтой.