28-р бүлэг

Мангасуудын тухай судлах нь хөгжилтэй байсан ч голт борын үнэр, дээрээс нь Данагийн хэрэглэсэн шампуниас үнэртэх анхилуун үнэр хоёр Карлын анхаарлыг төвлөрүүлэхэд хэцүү болгож байлаа. Харцага огт тоосонгүй, үүр нь голт борын бутнуудаас илүү тухтай гэж үзсэн бололтой. Харин Дана үнэхээр сайхан үнэртэж байсан бөгөөд энэ хувийн асарт түүнтэй хоёулхнаа байх нь Карлыг өөрийнх нь хүлээн зөвшөөрөхийг хүсэхээс ч илүү сандаргаж байв.

Гэсэн ч тэр өөрийгөө эвгүй зан гаргахгүй байлгахыг хичээн, хичээлдээ анхаарч, энэ орчимд тохиолдож болохоос арай хэрэгтэй санагдсан мангас бүрийн талаар нямбай тэмдэглэл хөтөлж, бусдыг нь ирээдүйд тааралдаж магадгүй гэж цээжилж байлаа.

Тэр хэдий чинээ ихийг мэднэ, түрүүч түүнийг энд бэлтгэлд байлгаж, гадагш гаргахгүй гэсэн байр сууриасаа няцах магадлал төдий чинээ нэмэгдэнэ.

Академи үзэсгэлэнтэй, бас тоног төхөөрөмж сайтай байсан нь үнэн. Гэхдээ Карл өсөж байхдаа уул уурхайн хотоос бараг гарч үзээгүй бөгөөд энд ирэх замдаа олон километр эзгүй байгаль харсан байлаа. Зүгээр л нэг багтай хамт тийшээ гарч үзэх нь өөрөө адал явдал болох байв. Яг аавынх нь хэзээ ч ирдэггүй домогт "амралтын өдөр" болохоор явна гэж амлаж байсан майхантай аялал шиг.

Тэр хоёр хэдэн цагийн турш чимээгүйхэн хичээллэсээр, нар жаргах дөхөхөд тэнгэрийн өнгө өөрчлөгдөж эхлэв.

"За, одоо дотогшоо буцах дохио боллоо. Удахгүй хөдөлөхгүй бол оройн хоолонд хүрэхээс өмнө харанхуй болно. Академийн талбай дээр барилгуудын хоорондох замаас өөр газрыг гэрэлтүүлдэггүй шүү дээ," гэж Дана ажлаа зогсоох болсондоо дургүйцэн санаа алдав.

"Чи хичээлдээ бүр их орчихсон юм шиг харагдсан," гэж Карл хэлэв.

"Тийм ээ, нөгөө хоёр тулааны хамтрагчийн хувьд сайн ч хамт сууж хичээл хийхэд бол аймшигтай. Юуг ч нухацтай авч үздэггүй, бас огт ярихаа больдоггүй. Зүгээр л сууж байгаад хичээлээ хийх боломжтой байх нь таатай өөрчлөлт байна," гэж тэр зөвшөөрөв.

Тэд юмаа хураагаад босмогц асрын эргэн тойрон дахь бутнууд дахин нээгдэж, төөрдөг цэцэрлэг рүү гарах зам гаргав. Гэвч тэд гармагцаа дэлхий ер бусын харанхуй болж, нар аль хэдийн нэг цагийн өмнө жаргасан мэт санагдав. Харин асар өөрөө гэрэл гаргаж байсан бололтой.

"Новш гэж, би юу ч харахгүй байна," гэж Дана бувтнав.

"Бид бутны ард, дээрээс нь үүлний сүүдэрт орчихсон болохоор л тэр байх. Гадагш гарахаар дээрдэх биз. Харин би зүгээр харж байна, тэгэхээр гараас минь баривал замаа олж чадна," гэж Карл санал болгов.

Данагийн гар түүний гарт шүргээд, доош гулсан хуруунуудыг нь атгахад Карл бусад хүнд энд ямар харанхуй байгааг сая л ойлгов. Түүний харж байсан өнгөнүүдийн аль нь ч нэрлэж мэдэх өнгө биш байсан бөгөөд гэрэл нь хөл доорх өвснөөс гарч байлаа. Энэ нь хүний ердийн харааны хүрээнээс гадуур байдаг нэг төрлийн биолюминесценц байх ёстой. Тэгэхээр эндхийн харанхуй нь байгалийн биш гэсэн үг.

Тэд цагийг андуураагүй байлаа. Хэн нэгэн төөрдөг цэцэрлэг дээр харанхуйн шившлэг тавьжээ.

Данагийн гар түүний гарт гайхмаар зөөлөн, дулаахан байсан бөгөөд Карл зам дагуулан явах тусам өвсөнд бүдрэх шахах бүрд амьсгал нь улам сандран түргэсэж байлаа.

"Санаа зоволтгүй, би чамайг барьж байна. Зүгээр тайвшраад миний алхааг дага," гэж Карл шивнэв.

Дана түүний хажууд ойртож ирэхэд Карл гараас нь тавилгүй мөрөөр нь тэвэрч, төөрдөг цэцэрлэгээс гарах сүүлчийн хэдэн буланг тойрон алхлаа.

Тэдний сууж байсан газар дотогшоо тийм ч хол биш, төөрөх магадлал ч бараг байгаагүй ч энэ богинохон алхалт Карлын хувьд нэлээд таатай дурсамж болон үлджээ.

Бүдгэрч буй үдшийн гэрэлд буцаж гарч ирэхэд Дана санаа амран амьсгаа алдсан ч ойролцоох нэг модны цаанаас хэн нэгэн аяархан инээхийг сонстол Карлаас холдох гэж оролдсонгүй.

"Баяр хүргэе, та хоёр Романтик Төөрдөг Цэцэрлэгээс хамгийн түрүүнд гарч ирлээ. Бас ямар хөөрхөн залуу хос вэ," гэж модны цаадах хүн инээлээ.

"Романтик Төөрдөг Цэцэрлэг ээ?" гэж Дана аяархан асуув.

"Мэддэггүй байсан юм уу? Нуугдмал бутнуудынхаа ачаар энэ бол Академийн хамгийн алдартай үнсэлцдэг газар. Бид уйдах болгондоо дээрээс нь харанхуйн шившлэг тавиад хэн нь хос болоод гарч ирэх, хэн нь хамтрагчаа орхиод явах, бас хэн нь харанхуй байхаар дуу чимээ хаагдчихна гэж бодоод нэг алхам цааш явахыг хардаг юм," гэж ахлах ангийн сурагч тайлбарлав.

Дана улайв. Харин Карлын толгойд гэнэт гайхалтай санаа орж ирлээ. Тэр түүн рүү бөхийн чихэнд нь шивнэв. "Хэрэв бүгд биднийг энд үнсэлцэх гэж ирдэг гэж бодвол хэн ч бидний хичээлд саад болохгүй. Бид бүтэн шөнө энд байлаа ч хэн ч болиулах гэж оролдохгүй."

Тэр нэг хором үнэхээр Карлын зальд хууртсан ч дараа нь дээш харан, Карл яг юу санал болгосныг ойлгоод хацар нь улам улайв. Тэр хоёр Академийн хосуудын хамгийн алдартай газарт хоёулхнаа байна. Шидтний ангийн сурагчдын дунд шуугиан дэгдэж, хажуугийн дайчдын ангийн хөвгүүд Дана, Карл хоёрыг хамт байна гэж гонгинох нь гарцаагүй. Өөрөөр хэлбэл бусад хөвгүүдэд боломж байхгүй гэсэн үг.

Гэхдээ Дана тэдний хэнийг нь ч хүсээгүй. Харин Карл бол ядаж шөнийн ихэнх хугацаанд түүнд үнэхээр хичээлээ хийх боломж олгож байх шиг санагдав.

Хичээл хийхгүй байх тэр үеүүдэд өөр юу хийж болох тухай бодлуудаа Дана түлхэн зайлуулж, Карлын төлөвлөгөөг зөвшөөрөн толгой дохив.

"Маргааш амралтын өдөр. Өглөөний цайны дараа энд ирж хичээл хийж болно," гэж тэр хариу шивнэв.

"Тэгвэл би өдрийн хоол бэлдээд ирье."

Тэр хоёр явахаар эргэтэл яг тэр үед төөрдөг цэцэрлэгийн гарцын ойролцоо хоёр хүн маргалдах чимээ сонсогдов. Дараагийн гарч ирэх хос хоорондоо тун таарамжгүй байгаа бололтой. Гэхдээ өнөө орой Карл ч, Дана ч бусад сурагчдын хэрүүлд сонирхолгүй байлаа.

Дана дотуур байрныхаа хэсэг рүү эргэх үедээ атгалтаараа Карлыг түрхэн зуур арагш таттал тэд одоо хүртэл гар гараасаа барьсан хэвээр байснаа ч анзаараагүй байв.

"Уучлаарай, мартчихаж. Өглөө уулзъя," гэж тэр түгдэрснээ хэлээд өрөө рүүгээ коридороор гүйн одлоо.