24-р бүлэг : Дээшилсэн амьдрал

Нойрсогчдод хамаарах бүх зүйл нэг л барилгад төвлөрсөн байв. Санни харилцаа холбооны хэрэгсэлд нь ирсэн зааврыг даган явсаар, доод давхарт байрлах дотуур байрыг хурдан оллоо. Харин түүнийг хамгийн их гайхшруулсан зүйл бол өөрт нь бүхэл бүтэн өрөө ганцаараа ноогдсон явдал байв.

Өрөөнд зөөлөн матрастай ор, ширээ, шүүгээ, бүр тусдаа угаалгын өрөө ч байлаа! Ашигласан материалууд нь цоо шинэ, нүдэнд таатай, агаар нь цэвэрхэн, ариухан мэт санагдана. Дотор нь дулаахан, харин гадна хананд нь далд дэлгэц суурилуулсан бөгөөд том цонх мэт харагдаж, цастай гаднах талбайн үзэсгэлэнт дүр зургийг яг л бодит мэт харуулж байв.

Бүр Академийн сүлдтэй хэд хэдэн хувцас ч түүнд үнэгүй өгөгджээ.

“Ямар тансаг юм бэ…” гэж Санни бага зэрэг цочирдон бодов.

Эрүүл ухаанаар бол энэ тийм ч тансаглал биш гэдгийг тэр ойлгож байлаа. Гэхдээ захын хорооллоор тэнэж өссөн түүний хувьд энэ өрөө бараг л ордон шиг санагдав. Тэр толгойгоо маажин:

“Ингэхэд… би амжилтанд хүрчихсэн юм биш үү?”

Санни өрөөгөө тойруулан хараад, сүүдэр лүүгээ нүдээ ирмэн инээмсэглэв.

“Амьдрал дээшилж байна даа, тийм ээ?”

Сүүдэр хариу өгсөнгүй. Түүнд тийм ч сэтгэгдэл төрөөгүй бололтой. Магадгүй ийм зүйл огт хамаагүй байх.

“Тэнэг сүүдэр юу ойлгох вэ дээ.”

Санни шинэ хувцсаа өмсөөд толь руу харж өөрийгөө ажиглав. Дараа нь нэг зүйл санаанд нь орж, Бичээсүүдийг дуудлаа.

Эцэст нь тэр Хүүхэлдэйчний Нөмрөгийг тайван судлах завтай болов.

Дурсамж : [Хүүхэлдэйчний Нөмрөг]

Дурсамжийн зэрэг : Сэрсэн

Дурсамжийн төрөл : Хуяг

Дурсамжийн тайлбар : [Нэгэн цагт эргэлзээний өт шударга хааны зүрхэнд шургажээ. Цаг хугацаа өнгөрөх тусам хаан дотроосоо идэгдэж, эцэст нь түүний хүүхэлдэй болов. Нэгэн насны дараа Хүүхэлдэйчин Өт хааны үхсэн биеэс зугтан гарч, хар торгоор нэхэгдсэн бүрхүүл үлдээжээ. Түүний хаашаа явсныг хэн ч мэдэхгүй. Харин хүмүүс нам гүм цайзад ойртох зориг гаргахад, уул мэт хэмлэгдсэн ясан дундаас тэр торгыг олж, хуяг болгон урласан гэдэг.]

Санни нүүрээ ярвайв.

'Аймаар ч юм алга. Тийм ээ. Надад огтхон ч жихүүдэс хүргэсэнгүй.'

Бодож үзэхэд, Саннигийн алсан анхны амьтан авгалдай гэж нэрлэгддэг байсан. Хэрвээ Уулын Хаан бол бүрэн гүйцсэн Хүүхэлдэйчин Өт дээрээс нь аль хэдийн Тирант байсан гэвэл… тэр эрвээхэй болж хувирвал юу болж өөрчлөгдөх юм бол?

Үгүй ээ, энэ тухай бодоогүй нь дээр.

Санаа алдаад, тэр Хүүхэлдэйчний Нөмрөгийг дуудлаа. Нэн даруй хар нарийн утаснууд биеийг нь ороож, хуяг болон хувирна. Хар саарал өнгийн, зөөлөн даавуун хуяг бөгөөд гарын хамгаалалт, мөрөвч зэрэг хэсгүүд нь гялгар биш, хар арьсаар хийгджээ.

Хуяг хөнгөн, даруухан, хөдөлгөөнд нь огт саад болсонгүй. Хөдлөхөд ямар ч чимээ гаргахгүй. Сүүдэрт нуугдах дуртай хүнд төгс тоноглол!

Санни инээмсэглэв. Энэ хуяг Сэрсэн зэргээс доош бүх амьтдын дайралтанд нэвт цоорохооргүй бат бөх гэдгийг тэр мэдэж байлаа. Энэ нь Идэвхгүй мангасуудтай тулгарахад асар их давуу тал өгөх нь гарцаагүй. Мөн өмсөх үед нь тайлбарлахын аргагүй, сул тайвшрал мэдрэгдэж байв.

“Эргэлзээний өт… энэ оюун санааны довтолгооноос хамгаалах чадвар сайжруулдаг юм болов уу?”

Яагаад ч юм, тэр үүнд итгэлтэй байлаа.

Гайхалтай олз! Хүчирхэг Тирантын өгсөн Дурсамжаас ийм л зүйлийг хүлээж байсан юм.

Ганц асуудал нь Хүүхэлдэйчний Нөмрөг нь бүтэн хувцас дээр давхар өмсөхөд зориулагдаагүй бололтой. Сэтгэл хангалуун Санни түүнийг буцаан татаж, өрөөнөөсөө гарч, цайны газар руу чиглэв.

“Муугүй ээ, муугүй” гэж тэр Анхны Хар дарсан зүүдний үеэр болон дараа нь авсан бүх шагналуудаа бодонгоо өөртөө хэлэв.

Оройн хоол нь дотуур байр шигээ л тансаг байлаа. Санни жинхэнэ мах амсах мөрөөдлөө эцэст нь биелүүлэв. Нойрсогчдод мах чөлөөтэй, бүр идэх хэмжээнд нь ч хязгаар байсангүй! Үүн дээр будаа, талх, төрөл бүрийн хачир, соус, шинэхэн ногоо, жимс, элдэв ундаа нэмэгдэнэ.

'Тансаглал!' гэж Санни бодоод, гэсэн ч тэр кофеноос холуур өнгөрөв. Өнгөрсөнд болсон бараан дурсамжнаас болсон байх.

Тавган дээрээ жижиг уул шиг хоол өрөөд, сул суудал олж суун, хэсэг хугацаанд хорвоо ертөнцийг мартаж орхив. Шүүслэг, сайхан бүтэцтэй, яг тааруулж амталсан мах аманд нь орох мөчид Саннигийн нүдэнд одод чуулж эхлэв. Тэр баярласандаа дуу алдах шахсан ч арай ядан тэвчлээ.

Ингэж бүтэн нэг жил амьдарч болох байсан гэж бодохоор!

“Хараал чи муу… яагаад надад хэдхэн сарын өмнө халдварлаж болоогүй юм бэ?”

Тэр бүх анхаарлаа хоолондоо төвлөрүүлж, тавгаа нүд ирмэхийн зуур хоослов. Цадсан, дээрээс нь нэлээд дүүрсэн Санни буцаж харж ахиад нэг порц авах талаар бодов. Гэвч Академийн ажилтнуудтай хийх товлосон уулзалтын цаг аль хэдийн болжээ.

Сэтгэл дүүрэн харамсалтайгаар Санни босоод цайны газраас гарлаа.

Удалгүй тэр жижигхэн албан өрөөнд, захиргааны ажилтны өөдөөс суун ярилцлага өгч байв. Ажилтан нэлээд найрсаг хүн байсан бөгөөд ярилцлагыг шууд эхлүүллээ.

Мастер Жетийн анхааруулсны дагуу Саннид сэтгэл зүйн зөвлөгөө дахин санал болгов. Түүний өгсөн зөвлөгөөг санаж, Санни татгалзав.

Ингээд яриа ямар ч саадгүйгээр түүний Аспектийн талаархи асуултууд руу шилжив.

Тэр өөрийн чадварын тухай мэдээлэл өгөхийг хүссэнгүй. Гэхдээ юу ч хэлэлгүй өнгөрч болохгүйгээ ч мэдэж байлаа. Аз болоход, асуултууд нь Нойрсогчдыг тайвшруулахуйц, эелдэг байдлаар тавигдаж байв. Ихэнх нь

“хэрвээ хуваалцахыг хүсвэл”,

“та бидэнд ярьж өгч чадах уу?”

гэсэн маягийн зөөлөн оршлоор эхэлдэг байсан тул Саннид саармаг хариулт өгөх боломж олгож байлаа.

“Танд олдсон Аспектийн чадварын төрөл ямархуу вэ? Тулаан, хараал, эсвэл дэмжих чиглэлийнх үү?”

Тэр үнэндээ дургүй байсан ч болгоомжтой байх хэрэгтэй.

“Ээ… сайн мэдэхгүй байна. Одоохондоо бүрэн ойлгож амжаагүй.”

“Зүгээр ээ. Тэгвэл таны чадвар шууд гэмтэл учруулж чадах уу?”

“Магадгүй үгүй байх. Өмнө нь би алчуур ч гэмтээж чадаагүй.”

Яриа ийм маягаар үргэлжилсээр. Эцэст нь Санни хангалттай хэмжээний мэдээлэл өгч, түүний Аспект сул дорой, хор хөнөөл багатай, магадгүй дэмжих зориулалттай мэт сэтгэгдэл төрүүлж чадлаа.

Дараа нь тэр өрөөндөө буцаж ирээд, хувцсаа тайлж, унтахаар хэвтэв.

Санни Хар дарсан зүүднээс хойш анх удаа унтах нь сонин, эвгүй байх болов уу гэж бодсон ч бодит байдал дээр гайхмаар амархан байлаа. Зөөлөн матрас дээр, цэвэр даавуунд арьс нь хүрч, хөвсгөр дэр толгойн доор байхад тэр яг л нялх хүүхэд шиг унтав.

***

Өглөө эрт Санни хувийн угаалгын өрөөндөө нүүр гараа угааж, эрч хүчээр дүүрэн, сайхан ааштайгаар өглөөний цай руу яаран алхав.

Цайны газар нэлээд хүнтэй байлаа. Тэр тавгаа элдэв амттанаар дүүргэсний дараа суух газар хайтал, ганц боломж нь өчигдрийн сохор охины ойролцоо байв. Түүний ширээ хоосон, хэн ч дэргэд нь суухыг хүсдэггүй бололтой.

Санни нүүрээ ярвайлгав. Тэд хоёул дараагийн дөрвөн долоо хоногийн турш гадуурхагдагсад болох тавилантай бололтой. Үүн дээр нэмээд, бараг л үхсэн хүнтэй хамт сууж байгаа мэт мэдрэмж түүнд таагүй байв. Гэхдээ өөр сонголт байсангүй.

Сайхан өглөө нь алдагдан, Санни сохор охины ширээнд суулаа. Түүнд тусалж байсан нийгмийн ажилтанд толгой дохин мэндлээд, тэднийг байхгүй мэт дүр эсгэж, анхаарлаа хоолондоо төвлөрүүлэв.

Гэвч дуусгаж амжаагүй байтал гэнэтхэн үймээн дэгдэж, анхаарлыг нь татлаа.

'Юу болоод байна?'

Тэр толгойгоо өргөөд харвал, Нойрсогчид цайны газрын хананд өлгөөтэй том дэлгэцийн өмнө бөөгнөрч, царай дүүрэн догдлол, гайхшрал тодруулан зогсож байв. Дэлгэцэн дээр шинэхэн Нойрсогчдыг сул доройгоос нь хамгийн хүчтэй хүртэл эрэмбэлсэн нэрсийн жагсаалт гарчээ. Магадгүй ярилцлагын үр дүнд үндэслэсэн бололтой.

Тэр нэг их сонирхолгүйгээр өөрийн нэрийг хайтал, жагсаалтын доод хэсэгт байв. Академийн зүгээс түүнийг амжилт гаргах магадлал хамгийн бага гэж үзсэн бололтой. Түүнээс доогуур үнэлэгдсэн ганц хүн нь өнөөх сохор охин байлаа. Түүний нэрийг Кассия гэдэг аж.

Гэвч хүмүүсийн дуу шуугиан зүгээр нэг эрэмбийн талаар байгаагүй хэт чанга байв. Сониучирхан, тэр харцаа дээшлүүллээ. Нойрсогчид тайван бус байв.

“Яаж… яаж ийм юм байж болох вэ?!”

“Би андуураагүй биз дээ?”

“Тэр охин чинь юу гээч аймшигтай мангас бэ?!”

Кастер хоёрдугаарт бичигдсэн байлаа. Харин яг түүнээс дээш, мөнгөн үст охины хөрөг тод харагдана.

Түүний баруун талд хоёрхон энгийн мөр текст байв:

Нэр : Нефис

Жинхэнэ нэр : Өөрчлөгдөж буй Од