48-р бүлэг : Шуурга

"Бид хөдлөх хэрэгтэй. Яг одоо!"

Нефис түүн рүү эргэхтэй зэрэгцэн Санни Кассиг барьж аваад босгоход нь туслав. Түүний царай ердийнхөөсөө ч цонхийж, нүдэнд нь айдас тодхон байв.

"Одоо! Түүнийг буцаагаад сэгээр хооллогч дээр гаргахад тусла!"

Мөнгөлөг үст охин толгойгоо өргөн тэнгэр өөд харлаа. Удалгүй царай нь барайв. Юу ч хэлэлгүй, Саннигийн хэлснийг хийв.

Касси жаахан будилсан мэт харагдан, жолоог атган найз руугаа эргэлээ.

"Неф? Юу болоод байна аа?"

Өөрчлөгдөж буй Од түүн рүү харснаа, хэсэг дуугүй байж байгаад хүнд хоолойгоор хэлэв.

"Шуурга ирж байна."

Энэ хооронд Санни сүүдрээ шүрэн чулуун өндөр баганын орой руу авируулж, урагшаа харуулан зорьж буй хадан хясаа хэр хол байгааг тандав. Харвал, нэлээд зай байсаар байлаа. Харин аварга баримал аль хэдийнэ холдсон байв.

Одоо буцна гэдэг бол амиа хорлохтой адил.

Тэр Нефис рүү эргэв.

"Хадан хясаанаас гурав, дөрвөн километрийн зайтай байна. Бид… бид амжиж чадах болов уу?"

Нефис хөмсгөө зангидлаа.

"Хамгийн шулуун замаар явбал… магадгүй."

Санни эргэлзэн:

"Харин мангасууд?"

Өөрчлөгдөж буй Од урагш харж, шүдээ зуун:

"Дундуур нь сэтлээд гарна."

'Тэгээд л болоо юу? Энэ чинь төлөвлөгөө юмуу?!'

Тэр амьд үлдэх ямар нэг заль мэх бодох гэж оролдож байтал, Нефис толгойгоо эргүүлэн түүн рүү гайхсан харцаар харлаа.

"Юуг хүлээгээд байгаа юм? Гүй!"

***

Тэд урагш ухасхийхтэй зэрэгцэн хүнд борооны дуслууд газарт цохиж эхлэв. Хүчтэй салхи шүрэн хурц ир хооронд исгэрч, шавар, далайн ургамлыг хийсгэнэ. Шуурганы үүлс тэнгэрт хурж, нарны гэрэл бүдгэрэн, шүрэн ойд хүйтэн бүүдгэр харанхуй буулаа.

Санни бүх хүчээрээ гүйж байв. Үнэндээ, амь нь түүнээс хамаарч байсан учраас. Тэр сүүдрийнхээ тусламжтай хамгийн шулуун замыг сонгон, бүлгийнхээ урд явж байлаа. Нефис түүний яг араас. Харин Кассиг тээсэн сэгээр хооллогч найман хөлөөрөө шаварт пал пал хийсээр явна.

Мангасуудаас зайлсхийх шаардлагагүй, үхэл хүзүүн дээр нь амьсгалах энэ мөчид тэд гайхалтай хурдтай байв. Хажуугийн хонгил, улаан хананууд нүдний өмнүүр жирэлзэн өнгөрнө. Хүчээ хэмнэх шаардлага байсангүй. Хэрвээ хадан хясаанд ганцхан минутаар хоцорвол тэд үхнэ. Тиймээс бүхнээ дайчлах ёстой байлаа.

Санни замдаа цус асгарсан олон тулаан болно гэж бэлдсэн ч, түүний гайхшралыг төрүүлэн, шүрэн ойн оршин суугчид бараг саад болсонгүй. Сэгээр хооллогчид ч тэдэн шиг айдаст автсан байв. Том биет мангасууд шүрэн овоон дотор нуугдах, эсвэл газар доогуур ухах гэж оролдож байлаа.

Ховорхон нэг нь довтлох шинж гаргавал, ганц хурдан сэлмийн зүсэлт эсвэл сүрдүүлсэн хавчуурын тасхийлт л хангалттай байв.

Гэвч тэд хэчнээн хурдан байсан ч, шуурга түүнээс илүү хурдан байлаа.

Бороо удалгүй цутгамал аадар болж, дусал бүр урсгал мэт бууна. Салхи улам хүчтэй болж, биеийг нь цохин ганхуулахуйц болов. Гэрэл улам бүр багасч, харагдах орчин бараг тэг болов.

Эцэст нь тэнгэрийг зүссэн сохлом гялбаа харанхуйг хагалж, араас нь чих дүлийрэм нүргээн сонсогдов.

Дараагийн мөчид Саннигийн хөл доорх газар доргиход тэр тэнцвэрээ алдан унав. Шаварт өнхөрч босох гэтэл дахин халтирлаа. Хэн нэгэн мөрнөөс нь татан босгов.

Шуурганы харанхуй дунд Санни Өөрчлөгдөж буй Одын царайг олж харлаа. Тэр амаа ангайн хашхирч байв.

"Битгий зогс! Гүй!"

Салхи, борооны нүргээнд түүний дуу бараг сонсогдохгүй байлаа.

Санни дахин хөдөлж эхлэх үед хар, давстай ус аль хэдийнэ шилбэнд нь хүрсэн байв. Тэр шүдээ зуулаа.

Далай буцаж ирж байв.

Ус хаанаас ирж байгааг тэр ойлгож чадсангүй. Гэвч минут өнгөрөх бүрт улам нэмэгдэнэ. Удалгүй өвдөг, дараа нь бүсэлхий хүртэл хүрч, гүйх бараг боломжгүй болов. Багийн хурд эрс удааширлаа.

Тэгтэл гэнэт, цахилгаан цахих агшинд, тэдний урд хар чулуун том бөөгнөрөл харагдав.

Тэд хадан хясаанд хүрчээ.

Бараг зэрэгцэн, шүрэн ойн гүнээс аймшигт нүргээн гарлаа. Эргэж харвал, аварга том хар усны урсгал улаан ойг дайран ирж байв. Холгүйхэн хоцорсон нэг сэгээр хооллогч түүнд өртөж, шүрэн хананд цохигдон, эвдэршгүй хуяг нь ялзарсан өндөг шиг хагаран бутрав.

Хараал ид!

Санни Нефис рүү эргэв.

"Цаг дууслаа! Авирч эхэл!"

Нефис түүний гараас шүүрэн барив.

"Сүүдрийн хувилбараа буцаа!"

Санни сэгээр хооллогч хадан хясаанд авирч чадах эсэхийг мэдэхгүй байв. Тэгсэн ч Касси барьж дийлэхгүй нь тодорхой. Тэр сохор охиныг буулгаж, дараа нь мангасыг Сүнсний Тэнгис рүү буцаалаа.

Нефис бөхийж, Кассиг нуруун дээрээ гарган, алтан олсоор өөртэйгөө холбов. Цаг алдалгүй, шүдээ зуун нойтон хаднаас зуурч авлаа.

Тэд авиралт эхлүүлэв. Хар урсгал ирэхээс өмнө аль болох өндөрт гарах ёстой байлаа. Хэсэг хугацааны дараа Санни орилов.

"Бэлтгэ!"

Дараагийн мөчид хар ус тэдний хөлнөөс хэдхэн метрийн доогуур хад мөргөв. Санни амь тэмцэн зуурч байхдаа, хясаа даяар доргихыг мэдрэв. Дээрээс том чулууд уналаа. Аз болж толгойг нь шүргэсэнгүй.

Ямар нэгэн байдлаар, тэд гурвуулаа амьд байв.

Гэвч энэ төгсгөл биш.

Хар ус улам бүр хурдтайгаар нэмэгдэж, тэднийг секунд тутамд залгихад бэлэн байлаа. Тэд үргэлжлүүлэн авирах ёстой. Тэгээд далайгаас хурдан байх ёстой.

Санни дараагийн барьц хайхдаа хараан зүхэв. Амьд үлдэхийн тулд тэр хадан хясааг галзуу мэт хурдтай авирах ёстой. Гэвч нойтон хад яаран авирах нь сүйрлийн жор байлаа. Гар хальтирвал — доош унана, цохиулна, живнэ, эсвэл аварга мангасанд идүүлнэ.

Аадар бороо, хар салхи бүхнийг улам дордуулж байв.

Гэхдээ сонголт байсангүй.

Тэр улайран авирсаар, хурц хаданд арьсаа урж байлаа. Биеийнх нь булчин бүр шатаж байсан. Хэрвээ сүүдэр нь биеийг нь чанга ороогоогүй бол Санни аль хэдийнэ үхэх байв. Гэвч тийм байсан ч хар ус улам ойртсоор.

"Хараал ид! Бүгд хараал ид!"

Санни хичнээн хичээсэн ч, зайгаа нөхөж чадсангүй. Удалгүй ус хөлд нь, дараа нь биеийг нь залгилаа. Тэр одоо усны жин, түрлэгийн хүчтэй зэрэгцэн тэмцэж байв.

Гэвч эцэст нь энэ бүхэн дэмий байлаа.

Ус мөрийг нь давж, хуруу нь нойтон хаднаас халтирч эхлэхэд Санни зуурахыг оролдсон ч урсгал хэт хүчтэй байв. Тэр жингүй тоглоом шиг суга татагдан, барьц алдав…

'Үгүй ээ!'

…Сүүлийн агшинд, усны дэргэд алтан олс унав. Цочирдсон Санни түүнээс зуурч, бүх хүчээрээ барилаа. Олс татагдан чангарахад тэр уснаас сугаран гарч, хөл нь дахин хаданд хүрэв.

Цаг алдалгүй, олсны тусламжтай дахин авирч эхлэв. Эцэст нь дээрээс хүчтэй гар түүнийг татан, хадан хясааны ирмэг давууллаа.

Санни газарт унан, амьсгаадаж байв.

Хэсэг хугацааны дараа баруун тийшээ харвал, Нефис яг адилхан хэвтэж, туйлдан, гартаа алтан олсыг чанга атгаж байлаа. Касси тэднээс хэдхэн алхмын зайд сууж байв.

Санни инээхийг хүссэн ч, тэнхэл нь хүрсэнгүй.

Учир нь тэд амьд үлдсэн байлаа.