36-р бүлэг : Түүдэг гал

Өндөр толгод хүртэлх үлдсэн зам тийм ч удаан үргэлжилсэнгүй. Нефис яг зөв газруудаар, яг зөв эргэлтүүдийг хийж замчилсан тул шүрэн ойг дахин дахин шалгаж, мухардалд орж буцах шаардлага огт гарсангүй. Түүнээс гадна ойр хавьд Сэгээр хооллогчид ч алга байв.

Үнэндээ Кассия байгаагүй бол тэд бүр ч хурдан явж болохоор байлаа. Хараагүй охин таягаа түшин, алтан олсоор чирүүлэн, алхам бүрийнхээ өмнө газрыг болгоомжтой тэмтэрч байв. Улаан шүрэн ойн жигд бус зам нь хараагүй хүнд огт тохиромжтой биш.

Санни бараг юм ярьсангүй. Харин ч үе үе энэ хачин хоёр луу итгэж ядан харна. Ямар ч талаас харсан Кассия бол илүүдэл ачаа мэт. Энэ нь харгис сонсогдож магадгүй ч Зүүдний ертөнцийн өршөөлгүй бодит байдалд буруу ойлгосон сайхан сэтгэл нь үхэлд хүргэх хамгийн богино зам байв.

Охидтой уулзахаасаа өмнө Санни Кассиягийн аймшигтай Дутагдал нь нуугдмал, асар хүчтэй Аспектийг далдалж байгаа болов уу гэж найдсаар байлаа. Гэвч сайн харвал тийм биш бололтой. Хэрвээ тэр бүр алхаж ч чаддаггүй юм бол ямар хүч нуугдаж байх билээ?

Хараагүй охин өөрийгөө хамгаалж чадахгүй. Тиймээс хамтрагчдаа чирэхээс өөр зүйл хийж чадахгүй. Ийм хүнийг хажуудаа байлгахын хүсвэл тэр хүн тэнэг байх ёстой… эсвэл амьд явах дургүй.

Тэгвэл эдгээрээс аль нь Нефист тохирох вэ?

Ямар ч байсан аль нь ч биш мэт санагдана.

Нар жаргах дөхөх үед тэд толгодод хүрэв. Дээш авирч, аварга шүрэн толгодын дэргэд очмогц Нефис алтан олсоо алга болгож, дараа нь дахин дуудлаа. Энэ удаа олс нь цэмцгэр ороолттойгоор түүний гарт гарч ирэв.

'Аан… Дурсамж юм байна.'

Санни олсны чадварыг сонирхож амжаагүй байтал хариулт нь өөрөө гарч ирэв. Түүний нүдний өмнө олсны урт гэнэт нэмэгдэж, удалгүй өмнөхөөсөө гурван дахин урт болов.

Нефис тайван байдлаар олсны хоёр үзүүрийг гогцоо болгон уяад, нэгийг нь агаарт шидлээ. Олс шүрэн баганын оройн ойролцоох цухуйсан хэсгийг яг таг ороон тогтов. Тэр шалгаж үзээд, хурдан авирч гарснаа дээрээс нь Санни руу дохио өглөө.

Санни нэг хором тээнэгэлзээд олс руу дөхөв.

'Одоо л толгойг минь авах хамгийн төгс мөч шүү дээ.' гэж бодогдов. Тэр авирч байхдаа бүрэн хамгаалалтгүй, харин Нефис дээр нь зогсож байна…

Толгойд нь аймшигтай тод дүр зураг урган гарлаа.

'Зожиг байхаа боль!' гэж Санни өөрийгөө зэмлэв.

Тэр Нефисийн ёс суртахуунд сохроор итгэсэндээ биш, харин нэг л зүйлийг сайн мэдэж байв.

Хэрвээ Нефис түүнийг алахыг хүссэн бол аль хэдийнэ хийчих байсан. Ийм бодол нэг талаар аймшигтай, нөгөө талаар тайвшруулах мэт.

Санни хурдан авирч, шүрэн довны оройд Нефистэй нийлэв. Дараа нь эргэж харан, Кассия яаж гарах бол гэж сониучирхав.

Хараагүй охин модон таягаа алга болгож, олс руу ойртлоо. Тэр гараараа олсыг даган тэмтэрч, доод гогцоог олмогц хөлөө дотор нь хийв. Ингэхэд Нефис олсыг чанга татаж эхэлж, Кассиаг аажмаар дээш өргөв. Дээш гармагц Кассия Нефисийн гарыг атгаад, нэг алхам хийгээд тэдэнтэй нэгдлээ.

'Хм. Ухаалаг юм.'

Шүрэн дов нь аварга баатрын хүзүүний дугуй чулуун тавцангаас том байв. Бараг л жижиг арал шиг. Түүний хамгийн өндөр цэг дээр, хэдэн шүрэн ирний цаана охид жижигхэн отог байгуулжээ. Далайн замаг дэвсэж унтах газар, наранд хатааж буй Сэгээр хооллогчийн мах, мөн галын нурам.

Санни түр зуурын галын нурам руу заав.

“Уржигдар шөнө… та хоёр гал асаасан уу? Би алсаас улбар шар гэрэл харсан.”

Кассиагийн царай барайв.

“Тийм. Анх удаа гал асаасан нь тэр. Гэхдээ… маш муу шийдвэр болсон.”

Нефис санаа алдав.

Санни гайхаж, хөмсгөө өргөв.

“Яагаад?”

Кассия үсээ илж, Нефис рүү эргэв.

“Шөнө гэрэл гарвал гарцаагүй мангасуудыг татдаг. Эхлээд Сэгээр хооллогчид дайрсан. Харин дараа нь… дараа нь…”

Тэр цайрч, үгээ дуусгасангүй. Гэхдээ үргэжлүүлэх хэрэггүй байлаа. Аварга тэмтрүүл Саннигийн ой тойнд одоо ч тодхон байв.

'Аз болж би тэдэнтэй уулзаж дээ.'

Хэрвээ үгүй бол өнөө орой тэр лав мах шарахаар гал асаах байсан.

“Аан… ойлголоо.”

Нефис тэнгэр өөд харж, хоолойгоо засав.

“Одоо зүгээр. Нар жаргахаас өмнө бидэнд хугацаа байна.”

Тэгээд тэр гал бэлдэж эхлэв. Кассия замаг дээр суун, чимээгүй хүлээнэ. Юу хийхээ мэдэхгүй Санни газар сууж, ядарч хөхөрсөн биеэ амраав.

Хэсэг хугацааны дараа тэр дуугарлаа.

“Надад шинэхэн мах байна. Та нарт ус бий юу?”

Кассия инээмсэглэн:

“Байгаа!”

Тэгээд Кассия гараа сунгалаа. Агшин зуур түүний алган дээр хээтэй, цэнхэр шилэн гоёмсог лонх гарч ирэв.

“Энэ миний Дурсамж. Үргэлж усаар дүүрэн байдаг юм.”

Санни шилэн лонхыг авч, атаархсан харцаар ширтэв.

'Хязгааргүй усны эх үүсвэр, тийм үү? Миний хэт чанга хонхоос хавьгүй дээр юм байна даа!'

“Баярлалаа.”

Тэр лонхыг уруулаа хүргэн, хүйтэн, амттай усыг шунан уулаа. Хичнээн их уусан ч доторх ус нь огтхон ч багасахгүй байх шиг.

“Үнэхээр хязгааргүй гэж үү?”

Кассия дахин үсээ илэв.

“Ээ… яг тийм биш л дээ. Хэрвээ доош нь харуулж, урсгаад байвал хагас цагийн дараа зогсчихно. Гэхдээ удалгүй дахиад дүүрдэг.”

Тэр хооронд Нефис галаа бэлэн болгочихсон байв. Тэр дээш харалгүйгээр Саннигийн үүргэвчийг авч нээтэл, сүнсний хэлтэрхий шууд өнхөрч гарч ирэв. Өндөр охин эхлээд түүнийг, дараа нь Санниг харлаа. Дараа нь хэлтэрхийг буцааж хийж, махыг гаргав.

Санни биеэ чангалаад, худал хариулт бэлдэхэд бэлэн болов. Гэвч Нефис юу ч асуусангүй. Тиймээс тэр юу ч болоогүй мэт аашилж, Кассиятай яриагаа үргэлжлүүлэв.

“Гэхдээ л гайхалтай Дурсамж байна. Ундны ус олох чинь амар ажил биш шүү дээ!”

Кассия толгой дохин, магтаалд нь сэтгэл ханасан мэт инээмсэглэв.

Удалгүй шарж буй махны өтгөн үнэр агаарт тархлаа. Үүнтэй зэрэгцэн нар тэнгэрийн хаяанд дөхөж, доороос нэгэн хүнд, гүн дуу гарч, шүрэн ойн улаан ханануудын завсраар хар усны анхны ул мөрүүд үзэгдэв.

Санни зүүн зүгт, тэнгэр аль хэдийн харанхуйлж эхэлсэн зүг рүү харснаа эвгүйхэн хөдөллөө.

“Сэгээр хооллогчид энд хүртэл гарч ирдэг үү?”

Нефис махаа эргүүлэнгээ толгой дохив.

“Тийм. Гэхдээ… зөвхөн шөнө. Өдөр ихэнх нь алга болчихдог.”

Санни инээмсэглэв. Өдрийн цагаар шүрэн ойд яагаад мангас цөөн байсныг одоо ойлгож байлаа.

“Тэд одоо миний сүүлд байсан газарт бүгд цуглачихсан байгаа юм. Та нар харсан бол ёстой сонин шүү. Баруун талд байдаг өндөр хадан хясаа. Уг нь бол хөшөө.”

Кассия нүдээ том болголоо.

“Х… хөшөө гэж үү? Тэгвэл чи амьд үлдэхийн тулд тэр…”

“Тийм ээ. Хоёр зуун метрээс ч өндөр аварга баатрын хөшөө. Толгой нь байхгүй, тийм болохоор би хүзүүн дээр нь нуугдсан. Ер нь бол… биднийг энд илгээсэн өдөр хоёр далайн амьтан тэнд тулалдсан юм. Ус татрахад аварга том сэг хэвтэж байгааг харсан, дээр нь хэдэн зуун Сэгээр хооллогч аажмаар цргцсыг задалж байсан.”

Нефис толгой дохив.

“Тэгэхээр өдрийн цагаар Хар дарсан зүүдний амьтад цөөн байсны шалтгаан нь тэр юм байна. Хэр удах вэ?”

Санни нүдээ анив.

“Юу нь хэр удах вэ?”

Өөрчлөгдөж буй Од түүнийг хэдэн хором дуугүй ширтэж, орчныг эвгүй байдалд оруулав.

“Хэр удах вэ… тэд сэгийг бүрэн идэж дуусах хүртэл?”

“Аан. Нэг өдөр. Ихдээ хоёр.”

Нефис эргэж хараад махаа галаас авч, дараа нь галыг маш хурдан унтраав.

'Энэ охин л лав юмтай байх аа!'

Мань гурав бүүдгэр болж буй гэгээнд хооллов. Мах нь шүүслэг, зөөлөн, үгээр хэлшгүй амттай байлаа. Санни Академийн гуанзанд идэж байсан бүхнээс ч илүү амттай гэж бодов. Мэдээж, түүний тэсэшгүй өлсгөлөн ч нөлөөлсөн байх.

Тэд үе үе цэнхэр шилэн лонхыг хоорондоо дамжуулна.

Хоолоо дуусгахад хар тэнгис бүрэн эргэж ирж, шөнө нөмрөв. Бүхнийг туйлын харанхуй залгилаа.

Мэдээж, Санни Нефис, Кассия хоёрыг төвөггүй харж байв. Шөнийн нөмөрт Өөрчлөгдөж буй Од бараг өөрчлөгдсөнгүй. Харин хараагүй охин хэн ч харахгүй гэж бодсон бололтой жинхэнэ сэтгэл хөдлөлөө ил гаргав. Тэр өдрийнхөөсөө илүү төөрсөн, ганцаардсан, айсан харагдана.

Эдгээр мэдрэмжийг эсэргүүцэх гэсэн мэт, Кассия тод дуугаар:

“Албан ёсоор танилцвал ямар вэ? Намайг Касси.”

Нефис түүний зүг хялам хийгээд мөрөө хавчив.

“Неф.”

Дараа нь Саннигийн ээлж ирэв. Тэр амьсгаа гарган, нэрийг нь шууд асуугаагүйд дотроо баярлав. Асуултын хэлбэрээс хамаараад л асуудал үүсэх байлаа.

Тайвширсан Санни инээмсэглээд:

“Намайг Санлесс гэдэг. Гэхдээ Санни гэж дуудсан ч болно.”