8-р бүлэг

​Нэг хүн аймшгийн түүхээс зугтаж чадсан ч, үүний тулд нэг нь нүдээ ухуулах хэрэг гарсан юм.

Гэсэн хэдий ч өмнөх тохиолдлуудаас ялгаатай нь, зорчигчид айж сандарч, жигшин зэвүүцэж байсан хэдий ч түүнийг тийм ч их өрөвдсөнгүй.

​[Энэ бол үг хэлээрээ учраа олохын оронд шууд л хүч хэрэглэсний үр дүн гэж үү?]

​Пэк Сэхёны халдлагад өртсөн залуугийн биеийн байдлыг шалгах зуур галт тэрэг дотор хэсэг зуур эмх замбараагүй байдал үүслээ.

​'Дараагийн өртөө бол Үзэн ядалт, Үзэн ядалт өртөө.'

​Энэхүү зарлал галт тэрэгний аймшигт, гунигт уур амьсгалыг улам бүр гүнзгийрүүлж байлаа.

Гэмтсэн зүүн нүдээ даран ёолох шинэ ажилтныг асарч байсан Го Ёнгын босож ирэв. Түүний царай үнэхээр бараасан харагдана.

"Түүний эвэрлэг бүрхэвч гэмтсэн байх магадлал маш өндөр байна. Санаа зовмоор юм аа..."

"Та магадгүй анагаахын чиглэлээр сурдаг байсан юм уу?"

"Үгүй дээ. Коллежид байхдаа бага зэрэг судалж байсан ч, мэргэжлээ сольсон болохоор улсын шалгалт өгч байгаагүй. Би мэргэжлийн хүн биш шүү."

​Го Ёнгын хүндээр санаа алдаад, шалан дээр завилан суув.

​'Хаалга нээгдэж байна.'

​Галт тэрэгний хаалга нээгдсэн ч хүмүүс зөвхөн гадагш болгоомжтойгоор ширтэхээс өөр ямар ч хөдөлгөөн хийсэнгүй.

Тэр зуураа тэд бас над руу ээлжлэн харцгааж байлаа. Намайг энд буухыг санал болгох болов уу гэж хүлээж байгаа бололтой.

​[Ядаж л тэд надад анхаарлаа хандуулж байна шүү.]

​Пэк Сэхёны аймшигт үйлдэл нь хүмүүсийг бие биеэ сэжиглэж үл итгэхэд хүргэх болов уу гэж санаа зовж байсан ч, нийтлэг нэг дайсантай болсон нь харин ч хүн бүрийг нэгтгэж, бага зэрэг тайвшруулсан бололтой.

Нөхцөл байдал ийм солиотой байгаа үед, саяхан хамгийн өөртөө итгэлтэйгээр ярьж байсан надаас л дараагийн үгийг хүлээж байх шиг санагдав. Бүр аль өртөөн дээр буух шийдвэрийг хүртэл надад даатгахаар шийдсэн мэт.

​"Танд маш их дарамттай байгаа байх даа." Го Ёнгын ээдрээтэй царайлан ийн хэллээ.

"Хүмүүс зөвхөн танд л найдаж байна шүү дээ."

​[Өө... баярлалаа гэх үү дээ...?]

​"Тэд маш их айж түгшиж байгаа учраас, та үүнийг ядаргаатай эсвэл таагүйгээр хүлээж авахгүй байгаасай гэж хүсэж байна... уух, уучлаарай."

​[Би ч гэсэн өөрөө айж, түгшиж байгаа болохоор л энэ бүгдийг удирдахыг хичээж байна шүү дээ...]

"Би ч бас өөрийнхөөрөө бодохыг хичээж байна аа..."

​[Өө, ойлголоо. Хүн бүр өөрийн бодлоо чөлөөтэй илэрхийлэх боломжтой юм байна. Үнэндээ надад ч гэсэн энэ нь хэрэгтэй байлаа.]

​"Та чухам юуны талаар бодож байсан юм бэ?"

"За, би таны түрүүн дурдсан 'эцсийн хүрэх газар'-ын талаар тунгаан бодож байлаа."

Го Ёнгын дуугаа намсгав.

"Хэрэв энэ нь хүн төрөлхтний хувьд эцсийн хүрэх газар юм бол... энэ нь магадгүй 'үхэл' байж болох уу?"

"Хүний амьдралын төгсгөлийг энэ л тодорхойлдог шүү дээ? Илүү их бодох тусам яг л ийм утгатай юм шиг санагдаад байх юм. Тийм болохоор бид үүнтэй ижил утгатай өртөө гарч ирмэгц буух ёстой юм болов уу гэж бодлоо."

"Гэхдээ дараа нь... энэ нь биднийг тайван амгалан үхнэ гэсэн үг үү? гэж бодогдсон. Тийм болохоор би үүнийг баттай хэлж зүрхэлсэнгүй."

​"Үгүй дээ, энэ үнэхээр маш үнэмшилтэй санаа байна."

"Үнэхээр гэж үү?"

"Тийм ээ. Гэхдээ..."

​Би үгээ таслан, өөрийн эрхгүй бага зэрэг инээмсэглэлээ. Яагаад гэвэл би дэлгэц дээр гарах дараагийн өртөөний нэрийг харчихсан байв.

"Одоо бодоод үз дээ, 'Хүрэх газар' гэдэг үг үнэндээ чухам юу гэсэн үг вэ?"

"Толь бичигт үүнийг 'хүний очихыг зорьж буй газар эсвэл хүрэх зорилго' гэж тодорхойлсон байдаг."

​Энэхүү галт тэрэгний гол дүрэм маш энгийн. Сууна, тэгээд гээгдсэн эд зүйлийг олох.

Зааварчилгаа нь маш тодорхой бөгөөд ямар ч төвөгтэй зүйлгүй. Хэрэв чи үүнийг л ягштал дагавал аюулгүй үлдэж чадна. Буруу өртөөн дээр буусан хүмүүс хүртэл маш энгийн бөгөөд шууд утгаар л үхэж үрэгдсэн шүү дээ.

Тиймээс би 'хүрэх газар' гэдэг үгэнд мөн л ижилхэн утгаар хандаж байна.

​"Энэхүү галт тэрэгний зарлаж буй 'хүрэх газар' гэдэг нь бидний одоогийн байдалдаа хараахан хүрч очоогүй байгаа, эсвэл хараахан олж аваагүй байгаа тэр л зорилгыг хэлж байна гэж би итгэж байна."

Хэрэв ингээд бодоод үзвэл, зөв өртөөгөө сонгох шалгуур нь маш энгийн болж хувирна.

​– Миний эзэмшээгүй байгаа тэр л зүйл.

​Хэрэв бид энэхүү логикийг ашиглавал, өмнө нь хүмүүс амжилттай зугтаж гарсан тохиолдлуудыг ч мөн давхар тайлбарлах боломжтой болно.

​1. Улаан, шар, цэнхэр гэх мэт өнгөний нэртэй өртөөнүүд.

: Хоёр хүн амжилттай зугтсан. (Оролдлого хийсэн өртөө: Цэнхэр өртөө)

​2. Зүүн гар, эвэрлэг бүрхэвч, зүрх гэх мэт биеийн эрхтний нэртэй өртөөнүүд.

: Зугтсан амжилт бүртгэгдээгүй. (Оролдлого хийсэн өртөө: Дунгийн өртөө)

​3. ■■, ■■■■, ■■■ гэх мэт цуврал алуурчдын нэртэй өртөөнүүд.

: Арван хоёр хүн амжилттай зугтсан. (Оролдлого хийсэн өртөө: ■■■■ өртөө)

​4. 2008, 2012, 2016 гэх мэт он жилийн нэртэй өртөөнүүд.

: Зугтсан амжилт бүртгэгдээгүй. (Оролдлого хийсэн өртөө: 2024 оны өртөө)

​5. Багтраа, цус харвалт, глауком гэх мэт өвчний нэртэй өртөөнүүд.

: Гурван хүн амжилттай зугтсан. (Оролдлого хийсэн өртөө: Ханиадны өртөө)

​Цэнхэр өртөөн дээр бууж зугтаж чадсан хүмүүс нь бие дээрээ болон эд зүйлсдээ ямар ч цэнхэр өнгөгүй байсан хүмүүс байх өндөр магадлалтай.

Түүнчлэн цуврал алуурчдын нэртэй өртөөн дээр хамгийн олон хүн зугтаж чадсан нь ч маш ойлгомжтой. Галт тэрэг дотор байсан хэн ч тэдгээр цуврал алуурчдын нэг нь биш байсан тул, тэдний хувьд аль ч өртөө зөв сонголт байх байлаа.

[Харин нөгөөтэйгүүр, биеийн эрхтний нэртэй өртөөнүүд дээр... хүнд ямар нэгэн биеийн эрхтэн дутуу байх магадлал маш бага тул хэн ч зугтаж чадаагүй хэрэг.]

​Он жилийн нэртэй өртөөнүүд ч мөн адил. 2024 онд хүн бүр амьдарч үзэж байгаа учраас хэн ч тэр үед зугтаж чадаагүй юм.

Хэрэв бид яг энэхүү логикийг ашиглавал, одоо бид аль өртөөн дээр буух ёстой нь бүрэн тодорхой болно.

​– Миний огт мэдэрч байгаагүй сэтгэл хөдлөл.

​"…Тиймээс бид яг одоогийн энэ нөхцөл байдалд хэзээ ч мэдрэхгүй байгаа тийм л сэтгэл хөдлөлийг сонгох хэрэгтэй."

Гэхдээ яг эндээс л асуудал арай төвөгтэй болж эхэлнэ.

[Ихэнх хүмүүс баяр баясгалан, уур хилэн, уй гуниг, таашаал гэх мэтчилэн бүхий л үндсэн сэтгэл хөдлөлүүдийг мэдэрч үзсэн байдаг.]

​Хэрэв чи ямар нэгэн тодорхой сэтгэл хөдлөлөө алдсан онцгой нэгэн биш л бол, зөв өртөөг сонгох нь үнэхээр хэцүү. Хэдийгээр сэтгэл хөдлөлийн хэмжээ, эрчим нь өөр өөр байлаа ч ихэнх хүмүүс үүнийг амьдралдаа хэзээ нэгэн цагт заавал мэдэрч үзсэн л байдаг шүү дээ.

​Бид зөвхөн эрчмээр нь хэмжиж болдог сэтгэл хөдлөлийг биш, харин илүү төвийг сахисан төлөв байдлыг илэрхийлдэг сэтгэл хөдлөлийг сонгох хэрэгтэй.

[Онолын хувьд оршин байдаг ч, бодит байдал дээр бүрэн гүйцэд мэдрэхэд туйлын хэцүү тийм л сэтгэл хөдлөл.]

Бид яг түүнийг л сонгох ёстой.

​'Энэ өртөө бол Амгалан, Амгалан өртөө.'

​Чанга яригчаар зарлал цуурайтлаа.

Үүнийг зүгээр л өртөөний нэр болсон бас нэгэн ердийн сэтгэл хөдлөл гэж бодоход амархан байв. Эцсийн эцэст, бид өдөр тутамдаа "Тэр хүн их тайван амгалан харагдаж байна" гэх мэтээр байнга л ярьдаг шүү дээ.

[Энэ бол бидний бусдын байдлыг дүрслэхдээ тогтмол хэрэглэдэг хэллэг.]

​Гэхдээ хүн өөрөө өөрийгөө 'амгалан' гэж тодорхойлох нь тун ховор. 'Амгалан' гэдгийг толь бичигт 'ямар ч санаа зовох зүйлгүй, түгшүүргүй байх' хэмээн тодорхойлсон байдаг.

Гэвч хүн үнэхээр ямар ч санаа зовох зүйлгүйгээр, түгшүүргүй тийм төгс амгалан байж чадна гэж үү?

[Ийм байх магадлал...]

Бараг л байхгүй. Ялангуяа яг одоогийнх шиг ийм туйлын аймшигт нөхцөл байдалд бол бүр ч байхгүй!

​"Энэ бол зөв өртөө."

"Бид бүгд энд бууна."

Би маш өөртөө итгэлтэйгээр, өчүүхэн ч эргэлзээгүйгээр хэллээ.

Би сандлаасаа шууд босов. Бусад нь ч гайхширсандаа даган босож, над руу харцгаалаа.

"Б-бид үнэхээр энд буух юм уу?"

"Тийм ээ."

​Дараа нь би гэмтсэн нүдээ даран ёолох шинэ ажилтан руу дөхөж очоод, босоход нь тусаллаа.

"Би танд тусалъя."

"Аа, б-баярлалаа..."

​Би тэрхүү гэмтсэн залууг хаалга руу хөтлөн очиход, бусад нь ч аяндаа намайг дагалаа. Одоо хэн нь ч буцах аргагүй болсон байв.

Бид бүгдээрээ хамтдаа бууцгаана. Хэрэв бид эндээс бүгдээрээ амжилттай зугтаж чадвал...

​'Хаалга нээгдэж байна.'

​Гэвч нээгдсэн хаалганы цаана... улаан цусан далай угтаж байлаа.

Үгүй ээ... энэ чинь арай л хэтэрч байна, үнэндээ энэ чинь одоо юу вэ...?

[Бурхан минь. Намайг авраач дээ.]

​"Ким Солеум?"

Би бараг л Го Ёнгын-ы ардуур орж нуугдах шахав. Гэвч насанд хүрсэн хүний хувьд надад үлдсэн эцсийн нэр төр маань үүнийг хийхээс намайг зогсоосон юм.

Харин түүнийхээ оронд би толгойгоо эвгүйхэн эргүүлээд бусад руугаа харлаа.

"Та... энэ үнэхээр зөв өртөө мөн гэдэгт итгэлтэй байна уу?"

"Тийм ээ."

​Энэ гарцаагүй зөв өртөө мөн байв. Гэвч тэднийг галт тэрэгнээс буулгахын тулд өөр ямар нэгэн итгэл үнэмшил төрүүлэх үг хэлж чадсангүй.

Үнэнийг хэлэхэд, би өөрөө ч тэр цусан далай руу буумааргүй байлаа. Энд буух шаардлагагүй дээ гэж хэн нэгэн нь намайг ятгаасай гэж дотроо цөхрөнгөө баран хүсэж байв. Гуйж байна, хэн нэгэн минь.

​"…Уучлаарай! Би ч бас буух хэрэгтэй гэж бодож байна."

Өө? Го Ёнгын уу?

"Энд та л ганцаараа шийдвэрээсээ няцаагүй зогсож байна шүү дээ. Бусад нь бүгд айдаст автан сандарч байхад та л ганцаараа тайван байж чадлаа."

"Саяны тэр залуу ганцаараа зугтах гэж оролдоод л тэр бүх гай гамшгийг дуудчихсан... Ядаж л би тань шиг эелдэг, зөв хүний үгэнд орсон нь дээр байх. Би буулаа."

​Ийн хэлээд Го Ёнгын зоригтойгоор галт тэрэгнээс хамгийн түрүүнд буулаа.

Зэвэрч муудсан тавцан дээр хачин жигтэй гэрлүүд бүрэлзэн анивчиж, таазны ил гарсан хоолойноос ямар нэгэн шингэн дусалж байв.

Го Ёнгыны мөрөн дээр цус дуслах нь тэр. Ха, ха...

​"Надад санаа зоволтгүй дээ. Би ч бас танд итгэж байна! Явцгаая!"

Миний түшин зогсох гэмтсэн залуу намайг урагш алхахыг ятгалаа.

Магадгүй тэд намайг өөрсдийнх нь төлөө хэт их санаа зовсондоо ингээд эргэлзээд зогсож байна гэж бодсон байх. Үнэнийг хэлэхэд, би тэдний ингэж хэлсэнд талархах ёстой юу, эсвэл дургүйцэх ёстой юу гэдгээ ч ойлгохоо болиод байлаа.

​Ямартай ч би Го Ёнгыныг дагаад галт тэрэгнээс буув. Эргэлзэж тээнэгэлзэж байсан бусад хүмүүс ч эцэст нь биднийг дагалаа.

Ядаж л би хамгийн сүүлд үлдсэн хүн нь болоогүйдээ дотроо баяртай байв. Хүмүүс үүнийг тэр бүр анзаардаггүй ч, хамгийн сүүлд үлдэнэ гэдэг бол хамгийн аймшигтай байрлал юм.

Яг энэ мөчид би бүхнийг хаяад л зугтчихмаар санагдаж байлаа.

​"Бид энэ шатаар дээшээ гарах уу?"

"Тийм ээ."

Ийм аймшигт нөхцөлд ч гэсэн Го Ёнгын бусад галт тэрэгнүүд рүү хандан чангаар хашхирав.

"Хөөе! Бүгд буугаарай! Энэ буудал бол буух зөв өртөө шүү!"

​Түүний энэ үйлдэл хэр үр дүнтэй байсныг би сайн мэдэхгүй юм. Бусад вагоны зарим хүмүүс хэтэрхий их сэжиглэснээсээ болоод буугаагүй үлдсэн байж болох ч...

[Гэсэн хэдий ч, хэрэв түүний орилохыг сонсоод ганц ч гэсэн хүн итгэж буувал бид тэднийг аварч байгаа хэрэг шүү дээ.]

​Би түүний энэ их зоригийг бишрэхгүй байхын аргагүй байлаа.

Үгүй ээ, үнэндээ би яг одоо айдсаа дарахын тулд л түүнийг бишрэхэд хамаг анхаарлаа хандуулахыг хичээж байна...

Гэмтсэн залууд туслахаар шийдсэн маань гарцаагүй зөв алхам байлаа. Миний анхаарал , айдаст автан сарниж эхлэх бүрд, хүн түшиж яваа гэх энэ бодол л намайг бүрэн сандралд орохоос сэргийлж байлаа.

Би үүнийг над шиг л бүх хулчгар хүмүүст зөвлөж байна шүү.

Гэхдээ л, хулчгар хүмүүс яг над шиг ийм утгагүй нөхцөл байдалд орно гэдэг нь юу л бол доо!

​"Үргэлжлүүлээд алхацгаая."

​Бид бүгд бөөгнөрөн алхах зуур би эргэн тойрноо огтхон ч харахгүй байхыг хичээв. Урд талд нэгэн шат харагдлаа.

[Шатны эргэн тойронд яг л тарни сахиус шиг хачин тэмдэгтүүдийг наасан байлаа...]

Энэ шат хүртэл хэвийн бус, ямар нэгэн хараалтай зүйл шиг харагдаж байгааг ойлгоод нуруугаар минь хүйт даасан ч...

[Би зүгээр л дээшээ алхаж байна гэх энэ мэдрэмждээ л хамаг анхаарлаа төвлөрүүлье.]

​Нэг алхам. Дахиад нэг алхам.

Би чимээгүйхэн урагш алхсаар л байлаа.

Удалгүй миний хараа бага зэрэг бүрэлзэж эхэлснээ, тэгээд л...

​'Баяр хүргэе, шинэ ажилтнууд аа!'

​Гэнэтхэн бид өнөөх лекцийн танхимдаа эргээд ирчихсэн байв. Орчин үеийн загвартай, тухтай бөгөөд уужим саруулхан танхим.

Миний өмнөх асар том дэлгэцэн дээр тов тод үсгүүд гарч ирэхтэй зэрэгцэн би бодит байдал руугаа эргэн ирснээ ухаарлаа.

​: Баяр хүргэе. Та бүхэн Daydream Inc.-ийн Талбайн судалгааны багт албан ёсоор ажилд орлоо.

​Намайг даган зугтаж чадсан хүмүүсийн хөл тэнхэлгүй болж, бүгд л сандал дээрээ пидхийн унацгаав.

Би толгойгоо эргүүлэн тэднийг тоолж үзлээ.

Нэг, хоёр... гурав... нийт долоон хүн.

Бидний сууж явсан вагон дотор байсан бүх хүн эсэн мэнд амьд үлдэж чаджээ!

[Бид үнэхээр чадлаа шүү дээ.]

​Энэхүү аймшгийн түүхээс манай вагон дотор байсан нийт арван хүний долоо нь амжилттай зугтаж чадлаа.

[За одоо, харин бэлэг гардуулах ёслол эхлэх цаг боллоо доо!]