71-р бүлэг

Би CCTV-ийн дэлгэц рүү шууд харахаас зайлсхийж, түрүүчид эелдэгээр толгой дохилоо.

"Бичлэг үзүүлсэнд баярлалаа. Тэгвэл ахаа, би ийнхүү я—"

"Чиний хайж байгаа хүн. Тэр доор байдаг хуучин, ашиглагдахаа больсон эрэгтэй бие засах өрөө рүү орсон юм..."

"Тэгээд эргэж гарч ирээгүй. Бүхэл бүтэн долоо хоногийн турш шүү дээ."

Би CCTV-ийн дэлгэц рүү сэмхэн харахгүй байхыг хамаг хүчээрээ хичээв.

Аюулгүй байдлын түрүүч Подвалын 2-р давхар дахь хаягдсан бие засах өрөөний бичлэгийг аль хэдийнэ ганцаараа гүйлгээд харчихсан бололтой.

"Ахаа, надад подвалын давхрууд руу нэвтрэх зөвшөөрөл байхгүй шүү дээ."

[Мэдээж шүү дээ. Учир нь энэ чиний ажил шүү дээ, ахаа.]

[Та өөрөө ганцаараа очоод олчихвол ямар сайхан бэ...]

"За яахав, хамт явцгаая. Тэгээд чамайг Аюулгүй байдлын багийн шинэ ажилтан гэчихье."

"Үгүй ээ, үнэхээр, та тэгэх албагүй—"

Асуудал яаж явсаар байгаад иймдээ тулчихав аа?

[Тэр бүр надад дүрэмт хувцас хүртэл өгчихлөө шүү.]

Одоо би энгийн хамгаалагчдын өмсдөг бараан цэнхэр өнгийн Аюулгүй байдлын багийн хүрэм өмсчихсөн, техникийн лифтэн дотор байж байдаг.

Нөхцөл байдлын утгагүй нь толгой эргүүлэм байлаа.

[Би өөрөө яриаг нь дагаад яваад байчихлаа...]

"– Зүгээр дээ. Талбайн судалгааны багийнхан заримдаа тусалдаг юм!"

Тэгээд би бүр D-багтай холбогдож, үүнийг албан ёсны ажлын томилолт болгон бүртгүүлчихсэн байдаг!

[Гэсэн ч энэ үнэхээр толгой эргэм юм.]

Энэ бүхэн ердөө л Цусан ванныг гартаа оруулахын тулд шүү дээ.

Ийм хол явсных, би бүтэн тавин сая воноо авч чадахгүй байсан ч гэсэн Браун миний хичээл зүтгэлийг үнэлэх хэрэгтэй дээ.

Лифтний хаалга нээгдэв.

Энэ нь бусад лифтний дуу шиг сонсогдох боловч яагаад ч юм бэ нэг л ёртой дуугарав. Тэгээд хаалга нээгдэхэд ил гарсан зүйл бол...

Энгийн оффисын хаалгнууд эгнэн зассан хонгил.

Яагаад... энэ доор оффисууд байдаг билээ?

[Энэ давхарт аюулгүй байдлын тоног төхөөрөмж эсвэл төхөөрөмжүүд байх ёстой биш үү...?]

Хонгил бүдэг гэрэлтэй, аймшигтай чимээгүй бөгөөд эргэн тойронд тунгалаг бус шилэн хаалгнууд байв.

A, B, C гэж шошголсон оффисууд... хаалга бүр дээр нэрийн хаяг байв.

Аюулгүй байдлын түрүүч шивнэв.

"Ямар ч хаалга онгойлгож болохгүй шүү..."

Тэр ингэж хэлээгүй байсан ч би эндхийн юманд хүрэхгүй байх байлаа.

Би зүгээр л аюулгүй байдлын түрүүчийн араас харан, аажуухан дагаж алхав.

"– Энэ Браунд бэлэг авчирч өгөхийн тулд ийм хуучирсан хувцас өмсөнө гэж бодохоор! Би маш их сэтгэл хөдөлж байна, гэхдээ бас сэтгэл минь өвдөж байна. Миний найз ийм хар ажил хийх ёстой гэж үү?"

Үнэхээр сэтгэл хөдөлгөсөн үгс байна даа.

Гэхдээ, байз за нэг минут.

[...Чи яаж надтай яриад байгаа юм бэ?]

"Good Friend" зөвхөн аймшгийн түүхийн зааг дотор л ярьж, хөдөлж чаддаг шүү дээ... Энэ нь ганц л зүйлийг илтгэж байлаа.

Би аль хэдийнэ аймшгийн түүх дотор орчихсон байж.

Аюулгүй байдлын түрүүч бүдэгхэн, цагаан гэрэл цухуйж буй хаалганы өмнө зогсов.

"Би онгойлгох гэж байна..."

Гэвч намайг юу ч хэлж амжихаас өмнө тэр бие засах өрөөний хаалгыг нээчихэв.

Тэртээ доторх анивчих гэрэл асахтай зэрэгцэн цаад өрөө ил гарлаа...

Бие засах өрөө бараан улаан өнгөөр заваарсан байв.

Яг л артерийн судас зүсэгдэн, толь дагуу гүн улаан цус сацруулсан мэт харагдана.

Би хашхирч ч чадалгүй тэр чигтээ хөшиж орхив.

Тэгтэл үнэр нь хамарт тусахад миний ухаан санаа сэргэлээ.

[Төмөр мэт цусны үнэр бараг л мэдрэгдэхгүй байна.]

Энэ бүгдээрээ цус биш.

Бас энэ чинь энгийн бэхний үнэр ч биш. Энэ бол...

[...Бэхний чулуунаас гаргаж авсан уламжлалт бэх үү?]

Браун миний халааснаас тогшиж байв.

Миний мэдрэхүй дахин сэргэлээ.

Бие засах өрөөг ажиглаж байсан аюулгүй байдлын түрүүч гараа сунгалаа.

Хуруу нь бэхэнд хүрэх тэр мөчид бараан улаан шингэн бие засах өрөөн дотор давалгаа мэт бургилж эхлэв.

Би шууд л эргээд зугтахыг хичээсэн боловч өтгөн, бараан шингэн тоолж баршгүй олон гар мэт шуугин гарч ирж, хөлийг минь барин доош нь татлаа.

Би арай гэж уналгүй тэсэж үлдсэн ч, бэх миний эрүү хүртэл үсэрч, эвгүй байдалд оров. Ходоодноос цөс гижигдэн гарч ирэх шиг болов.

Би нөхцөл байдлыг ойлгохыг хичээн толгойгоо эргүүлж, үүсвэрийг нь олж харав.

Бие засах өрөөний толинд урт хуйлмал бичээс наалдсан байх бөгөөд төв хэсэг нь язраад, цус шиг бэх хоосон төв рүүгээ сорогдон орж байв.

Өөрөөр хэлбэл, миний хөл ч бас тийшээ чирэгдэж байв.

Яг л амьд зүйл намайг татаад байгаа юм шиг... Байз, амьд гэнэ үү?

[Цус сорогч хутга сэрээ...!]

Би сэрээгээ гаргаж ирээд шаланд зоочихлоо.

Гялалзсан мөнгөн сэрээ чичрэн, эргэн тойрон дахь бэхийг шуналтайгаар сорж эхлэв.

Гэвч жижиг десертийн сэрээ ийм их бэхийг барьж дийлсэнгүй.

Эд зүйл шидэгдэж орхив.

Тэгээд би яг л ийм байдлаар хуйлмал бичээс рүү чирэгдэн орлоо.

Харанхуй ба бүрэлзэх хараан дундуур би хуучирч, цуурсан хээтэй ханын цаасыг олж харлаа.

[...Хаягдсан байшин юм уу?]

Би нүдээ харанхуйд дасгахыг хүлээн, амьсгаагаа түгжиж байв.

Би нэг зүйлийг ухаарлаа.

Миний харж байсан зүйл ханын цаас биш байж.

Ялзарсан модоор хийсэн хананууд бүхэлдээ сүйрч хуучирсан сахиус, шившлэгээр бүрэгдсэн байв.

Харанхуй, хүйтэн өрөөнд аймшигтай түгшүүртэй уур амьсгал дүүрч, агаар хүндээр мөрөн дээр минь даран байлаа.

Би буруу замаар, буруу газар руу шургалан орсон харх шиг санагдав.

Би чичирч буй гараа зангидлаа.

Гэвч тэнд юу ч байсангүй.

Цус сорогч хутга сэрээ алга болчихсон байв.

Ухаан алдан сандрахаас сэргийлж, би аажуухан гүнзгий амьсгаа авахад хүйтэн хөлс цутгаж байлаа...

"Тэнд, цаана чинь! Та... цагдаа юу??"

Энэ харанхуй, хаягдсан байшин дотор би ганцаараа биш байв.

Буланд бөөгнөрөн суух жижиг дүрсүүд над руу ширтэж байлаа.

[Дунд сургуулийн сурагчийн форма.]

Чичирч буй сурагчид хашхиралдав,

"Биднийг авраач! Б-Бид энэ сонин зурганд хүрсэн юм, тэгээд одоо гарч чадахгүй байна!"