76-р бүлэг

"Энэ бол чиний зугтах цорын ганц арга."

"Чангуйд хууртагдан, Сангунимын булш руу хөтлөгдөн ирсэн мунхаг нэгэн чи! Өмнө чинь харанхуй нөмөрч, нуруун дээр чинь сүнс наалджээ."

"Хариу бүү өг. Хаалгыг бүү тайл. Биеэ ариусгаж, тэргэл сар мандах хүртэл тэс. Дараа нь сүмд очиж ёслол үйлд."

"Тэгвэл чи нар мандахыг эсэн мэнд үзнэ. Гэвч…"

"Чангуй өөрийнх нь хувьд зохистой олз гэж үзсэн хэнийг ч уйгагүй мөрдөнө. Барт хэдийнээ баригдсан чи хэзээ ч зугтаж чадахгүй."

"Сүнс чинь гэрийн чинь үүдэнд, унтаж байхад чинь орны чинь дэргэд хүртэл үлдэнэ."

"Золиос нь ухаан бодолтой, халуун цустай, дуу хоолойтой байх ёстой. Зөвхөн тэр үед л Чангуйг хуурч чадна."

"Золиосоо өргөж, сарны гэрэл туссан замаар могойн жижиг нүх рүү яв."

"Энэ бол чиний зугтах цорын ганц арга. Өөр арга байхгүй."

"Ингээд дууслаа. Сонирхолтой байгаа биз"

Би номоо хаалаа. Гар минь хөшчихсөн байв.

"Тэгэхээр ийм учиртай байж."

Судалгааны тэмдэглэл дээр үүнийг ердөө ганц хоёрхон мөрөөр дүрсэлсэн байсан.

Золиосыг сугалаагаар сонгодог бөгөөд сонгогдсон хүн татгалзвал баганад хүлж байгаад чирэн авч явдаг.

Гэхдээ өөрийн нүдээр уншаад үзэхэд… энэ үгсийн жихүүдэс хүргэм, тавгүйтүүлэм хүнд жин сэтгэл дээр дарж байлаа.

Тэр мөчид номын сүүлчийн хуудсанд хавчуулагдсан ямар нэгэн зүйл гулсан гарч ирэв.

Жижигхэн цаасан карт байлаа.

Би аваад эргүүлж үзтэл ар талд нь яаран бичсэн гарын бичиг байв.

Би картыг нөгөө тал руу нь эргүүлэв.

Жү Кан Их Сургуулийн Түүхийн тэнхим

Надаас өмнө энэ номыг уншсан хүн байж болох уу?

Тэр хооронд сонгодог хятад хэл уншиж чаддаг хэсгийн ахлагч Ли өөрөө номын бичгийг арай ядан уншиж байв.

Тэгтэл тэр гэнэт айсандаа хөшиж орхив.

“Энэ! Нэг хүн заавал золиослогдох ёстой гэсэн үг биз дээ?”

“Тийм! Бидний нэг нь л үхчихвэл бусад нь амьд үлдэж чадна!”

Хэсгийн ахлагч Ли сандарсан байдалтай алгаа үрж, нүд нь ийш тийш гүйв.

“Г-Гэхдээ, өө, үүнийг х-хийхгүй бол бид бүгд л үхнэ шүү дээ, тиймээс…”

“…Зөв хүн нь үхчихэд л болохгүй гэж үү? Ямар ч байсан эндээс амьд гарч чадахгүй байх магадлалтай хүн байвал…”

Өөрийгөө танилцуулж байгаа юм биш биз?

Гэхдээ би доош харж, хэсгийн ахлагч Лигийн царайг хараад анзаарав.

“Үнэнийг хэлэхэд! Тэр хүүхдүүдийн нэг нь… хэрэв та ирээгүй байсан бол бүгд аль хэдийн үхсэн байх байсан! Бид өөрсдийгөө эндээс гаргах тал дээр анхаарах хэрэгтэй!”

“Тэдний нэг нь үхээд, үлдсэн нь амьд гарчихвал тэр чинь муу зүйл биш биз дээ?”

Би бодит амьдрал дээр ийм яриа сонсоно гэж хэзээ ч төсөөлж байгаагүй.

Тэр энд бүтэн долоо хоног хоригдож, үхлийн айдас болон сандралд автаад байгаа болохоор ингэж цөхөрч байгааг нь ойлгож болох л байлаа.

Гэхдээ…

‘Гэсэн ч би ийм зүйлтэй санал нийлж чадахгүй.’

Би сонгодог хятад бичигтэй ном руу харлаа.

“Энэ номонд золиос нь оюун ухаант, ухамсартай амьтан байх ёстой гэж тодорхой бичсэн байна.”

Би толгойгоо үл ялиг хазайлгав.

“Насанд хүрээгүй хүүхдийг бүрэн ухамсартай оршихуй гэж тооцож болох уу?”

Би хэсгийн ахлагч Лиг эгцлэн ширтэв.

“Золиос болох шаардлагад насанд хүрсэн хүн л нийцнэ гэж бодож байна. Тэгэхээр… ганцхан сонголт үлдэж байна.”

Хэсгийн ахлагч Ли хөлсөө цувруулан, хүүхэн хараа нь чичирч, үг хэлэхээр амаа нээв.

“Энд шаардлагад нийцэх цорын ганц хүн нь би. Хүүхдүүдийг хасвал, бас бүтэн долоо хоног энд хоригдож, сэтгэл санаа нь тогтворгүй болсон таныг, хэсгийн ахлагч Ли, хасвал…”

“Гэхдээ би үхмээргүй байна. Би өөр арга хайна.”

Би номыг дахин сайтар шалгаж эхлэв.

Удаан чимээгүй байсны эцэст—

“Тэр… уучлаарай.”

“Хүүхдүүдийг золиослох тухай ярьж… Би ер нь ямар хүн болоод ийм зүйл хэлж чадаж байна аа… ха, хахаха…”

Хэсгийн ахлагч Ли царай нь бүрэн цөхөрсөн мэт суув.

“Эхний шөнө… миний аав байсан…”

Тэрээр хорт хавдрын улмаас эмнэлгийн орон дээрээ нас барсан ч, би ажлаасаа болоод нас барах үед нь дэргэд нь байж чадаагүй.

“Тэгээд аав маань уйлаад, ‘Бёнжин аа, царайг чинь нэг харъя’ гэж дуудан, хаалгаа онгойлгохыг гуйсан.”

“Би толгойгоо бариад тэсэх гэж оролдсон. Тэгтэл сүнс миний аавын хоолойгоор намайг элдвээр доромжилж, шоолж эхэлсэн…”

Хэсгийн ахлагч Ли нүүрээ гараараа дарлаа.

“Шөнө болгон өөр хүн ирдэг—нас барсан гэр бүлийн гишүүн, найз, хөрш… бүгд өөрсдийнхөө дуу хоолойгоор намайг дууддаг!”

Түүний хайртай авга ах, нагац эгч, ослоор нас барсан үеэл, их сургуулийн найзууд, бүр хулгайлагдаад сураггүй болсон хөршийн хүүхэд хүртэл…

“Би таньдаг байсан бүх хүн, нас барсан хүн бүр… бүгд л хаа нэгтээх гүнээс татагдан гарч ирээд байгаа юм шиг. Би эрүүл ухаанаа арай гэж барьж байна… Хэрэв там гэж байдаг бол тэр нь яг энд байна.”

Бодоод үзэхэд дунд сургуулийн хүүхдүүд хаалга тогшиж буй сүнс байдгийг ч мэдээгүй байсан.

Тэд энд ердөө хоёр хонож байлаа.

"Тэгэхээр тэр бараг л хаалганы дэргэд харуул хийж зогссон юм биш үү?"

Энэ нь санаатай байсан уу, санамсаргүй байсан уу, эсвэл ямар нэгэн сүнсний нөлөөнөөс болсон уу гэдгийг мэдэхгүй.

Гэхдээ ямар нэгэн байдлаар түүний үйлдэл хүүхдүүдийн сэтгэл санааг хамгаалж байсан байлаа.

Хачин гунигтай, сэтгэл хөдөлгөм санагдав.

Би хэсгийн ахлагч Лиг хэсэг ширтсэнийхээ дараа толгой дохилоо.

“Хэрэв энэ газар үнэхээр там юм бол, эндээс зугтах ёстой шалтгаан бүр ч их байна.”

“Би энэ номыг илүү сайтар судлаад…”

Хэсгийн ахлагч Ли бид хоёр яг нэгэн зэрэг хаалга руу эргэж харав.

Тэр дуу дахин сонсогджээ.