62-р бүлэг
"– Гэхдээ хаагуур нь ч харсан тэднийг лаазаар цохисон юм шиг л байна шүү дээ!"
Миний хэлэх гээд байгаа зүйл чинь яг энэ.
Би нэг юм ухаарсан мэт толгой дохив.
"Өө... Энэ лааз чинь хөнгөн цагаан байна."
"Уг нь лаазалсан бүтээгдэхүүнийг гангаар хийдэг дээ."
"Ундааны лааз шиг хөнгөн цагаанаар яагаад лаазалсан хоол хийдэг билээ...? Хмм, тэгэхээр..."
Яг тэр мөчид эргэн тойронд байсан лаазууд үл ялиг сачигнан чичирч эхлэв.
Гэвч би үүнийг тоолгүй, дотроо үргэлжлүүлэн чалчлаа.
"Тэгэх ч боломжтой л доо. Бид чинь лаазалсан хоолноос илүү ундааны лаазтай ойр байнга тааралддаг болохоор хэн нэгэн санамсаргүй буруу материал ашиглаад хөнгөн цагаан гэж тэмдэглэсэн байлаа гээд тийм ч гайхах зүйл биш..."
Би ярихаа болин, үл ялиг даажигнасан байдалтай инээвхийлээ.
"Гэхдээ, арай ч дээ. Яав ч байж боломгүй юм."
"Хэн ч гэсэн хурдан хайлт хийгээд л мэдэж болох зүйл дээр хэн ийм анхан шатны алдаа гаргана гэж. Мөрдөн байцаалт, нууцлаг төрлийн зохиолд заль мэх гэдэг хамгийн чухал хэсэг байдаг. Ийм халтуурдаж болохгүй шүү дээ."
"Бодоод үз дээ, лаазалгааны үйлдвэрт гарсан хүн амины хэргийн зэвсэг нь лааз байх нь хэтэрхий тааварлахад амархан санагдахгүй байна гэж үү?"
Би үнэхээр л ингэж бодож байлаа.
"Шинэлэг байдал, гэнэтийн бэлэг гэж огт алга... Жаахан ч гэсэн ухамсартай зохиолч бол үүнийгээ гол эргэлт гэж гүтгэх гээд зүтгэхгүй дээ."
Орон зай улам ширүүнээр чичирч эхлэв.
"Үнэнээ хэлэхэд, үнэхээр тааруухан бичигдсэн байна..."
Би залхсан өнгөөр яриагаа дуусгалаа.
"Орчин үед ахиц муутай сонирхогч ч гэсэн ийм хайхрамжгүй зүйл бичихгүй дээ."
Бидний эргэн тойронд байсан лаазууд дэлбэрч гарлаа.
Орон зай уйлах мэт уусч, бүх задарсан лаазнаас нулимс мэт дусалж байв.
Тэгээд бүх зүйл ор мөргүй алга болов.
Сүүлчийн үлдэгдэл замхран алга болохын яг өмнө хэн нэгэн шаналж, цөхрөнгөө барран эхэртэн уйлах чимээ сонсогдов...
Бид компанийн 15 давхар дахь өнөөх танил, тансаг амралтын өрөөнд буцаад ирчихсэн байв.
Дэлбэрсэн лаазалсан махаар бүрхэгдчихсэн байдалтай.
Анх удаагаа А-багийн дарга тээнэгэлзэж, илт сэтгэл нь хөдөлсөн харагдав.
"Харанхуй биднийг гаргачихлаа... гэхдээ яагаад?"
Нүүрэн дээрх задарсан үхрийн махны хэсгүүдийг арчингаа, би аажуухан хариулав.
"Түүний сэтгэц нь бүрэн уначихлаа."
Өөрийнхөө цогцос гардаг аймшгийн түүхээс зугтан гарсны дараа, би оффисын дэргэдэх душнд үхрийн махны үлдэгдлийг бүрэн угааж ариутгав. Тэгээд бид дахин амралтын өрөөнд цугларлаа.
"Ваав... Баруун зүүнгүй тархсан яриа үнэн байж. Чи үнэхээр гарын авлагагүйгээр маш хурдан даван туулдгаараа алдартай юм байна."
"Одоо даруу загнаж суух цаг биш ээ, Солеум-ши."
Зүүдний эссэнц цуглуулагч шар шингэнээр хүлээж байсанчлан дүүрч байгааг шалгасан А-багийн дарга над руу бишрэлийн харцаар эргэн харав.
"Чи яаж ийм үр дүнд хүрэв ээ?"
Тийм ээ, би түүнийг ингэж асууна гэж мэдэж байсан юм.
Би гараа ардаа үүрээд, яг л илтгэл тавьж байгаа мэт албан ёсны зогсолт авлаа. Энэ бол манай дээд тушаалтны ажлын байран дээрх дээрэлхэх хандлага дахин дэгдэх вий гэж сэрэмжлэн, айдас болон чадваргүй байдлын маань ямар ч шинж тэмдгийг өөлөхөөс зайлсхийх миний хамгаалалтын зогсолт байв.
"Би стандартын мөрдөн байцаалтын явцыг дагасан юм."
"Эхлээд... Надад цогцсыг шалгаж, эргэн тойрноо ажигла гэж дахин дахин хэлсэн болохоор цогцос нь бидний зугталтын гол түлхүүр байж магадгүй гэж би таамагласан."
Мэдээж хэрэг, энэ нь надад бэрхшээл учруулах гэсэн ердийн нэг шалтаг байсан байх, гэхдээ баримтаа хэрхэн танилцуулах вэ гэдэг л хамгийн чухал.
"Бас та үүнийг 'түүх' гэж дурдсан болохоор хэн нэгэн цогцос болж төгсдөг хүүрнэл... өөрөөр хэлбэл кино эсвэл роман ч бай, хүн амины нууцлаг зохиол байх ёстой гэж би бодсон. Тиймээс өөрийнхөө үхлээс сэргийлэх нь үүнийг даван туулах стандартын арга байх болно гэж би таамагласан юм."
"Гэхдээ энэ нь хэтэрхий их цаг авах байлаа."
"Та намайг дуудсан болохоор би үүнийг, боломжтой бол өнөө өглөөндөө амжиж дуусгахыг хүссэн."
А-багийн дарга над руу яг л 'Шинэков оо, чи юу яриад байгаа юм бэ?' гэсэн царай гарган харав.
Гэхдээ үнэнээ хэлэхэд, жаахан гаж зан гаргах нь айдас үзүүлэхээс хамаагүй дээр шүү дээ, Тасгийн дарга аа!
"Тиймээс би дөт зам хайсан."
"Тэгээд чи яаж хийсэн юм?"
Би тэр хоёр руу харав.
"Та хоёрын гаргасан үйлдэл дотроос."
"Та хоёр гарын авлагыг уншчихсан байсан, тийм биз? Та хоёрын үйлдэл надад сэжүүр өгч байгааг би анзаарсан."
Намайг цогцсыг ажигла гэж дахин дахин шахаж байсан шиг чинь.
[Хэрэв тэдгээр сэжүүрүүд санаатай байсан бол, та хоёрын өөрсдөө ч анзаараагүй илүү нарийн сэжүүрүүд байх ёстой.]
Би хамгийн чухал сэжүүрийг эргэн саналаа.
"– За тийм. Солеум-ши, чи түрүүлээд явахгүй юу?"
"Биднийг Харанхуй руу орох үед, та намайг бодит нэрээр минь дуудсан."
Ихэвчлэн аймшгийн түүхэнд бодит нэрийг ашиглахгүй байж, маскнаас үүдэлтэй хоч нэрсээ баримтлахыг хатуу зөвлөдөг.
Бодит нэрийг аюултай байдлаар ашиглах эрсдэл байдаг учраас тэр.
Гэтэл А-багийн дарга намайг 'Бор гөрөөс' гэхийн оронд 'Солеум' гэж дуудсан.
Түүн шиг туршлагатай, элит хүн ингэж дуудсан бол ганц л шалтгаан байж таарна.
Тэр аюулгүй гэдгийг аль хэдийнэ мэдэж байсан.
"Энэ нь миний бодит нэрийг сонсоод надад хохирол учруулж чадах ухамсарт амьтан энэ Харанхуйд байхгүй гэсэн үг байлаа."
Энэ нь бас хэдийнэ болчихсон үхлээс гадна өөр ямар ч ер бусын нөлөөлөл байхгүй гэсэн утгатай байв.
Би үргэлжлүүлэн ярихаасаа өмнө энэ тайлбарыг нэмж хэлэв.
"Тэгэхээр, надад илүү эрх чөлөө байгааг ойлгоод... яагаад арай довтолсон тактик хэрэглэж болохгүй гэж бодсон юм? Би түүхийг өөрийг нь руу довтолж, тогтворгүй болгохоор шийдсэн."
"Тийм ээ. Суурь нь нуран унавал түүх утгагүй болно шүү дээ."
"Тиймээс би түүний үнэмшилтэй байдлыг нь нурааж, түүхийг сүйрүүлэн биднийг чөлөөлсөн юм. Ердөө л энэ."
Тэдний царай саяхан миний хэлсэн зүйлийг тунгаан бодож байгаа мэт таг гацчихсан байв.
"Чи энэ бүхнийг зөвхөн орчин тойрноос биш, бас бидний яриа болон гаргасан үйлдлээс тунгаан бодчихсон хэрэг үү...?"
Үнэн хэрэгтээ би судалгааны тэмдэглэлээс санаа авсан юм.
"– Орчин нь гэнэт сүйрч, тэднийг өөр түүх рүү шилжүүлсэн (Судалгааны тэмдэглэл #22-т үргэлжилнэ). Цаанаас нь уйлах, гинших чимээ сонсогдсон гэж мэдүүлсэн."
Бүтэлгүйтсэн түүхийг зүгээр л дооглон шоолох нь түүний сэтгэцийн тогтвортой байдлыг сүйрүүлж, өөр түүх болон дахин бүрэлдэхэд хангалттай байсан бололтой.
Хэрэв би логикийг нь тогтвортойгоор нурааж, бүтээгчийнх нь өөрийгөө үнэлэх үнэлэмжийг доромжилбол шинэ түүхтэйгээ хамт бүх зүйл сүйрэх болно гэж би бодсон.
Яг тэр үед А-багийн дарга над руу харан аажуухан хэлэв.
"Чи үүнийг... маш хайнга тайлбарлаж байна шүү, Солеум-ши."
"За даа, энэ чинь стандартын арга биш л дээ. Хэрэв та хүсвэл үүнийг дөт зам гэж нэрлэж болно."
Би дургүйг нь хүргэчихээ юм биш байгаа?
Гэмшиж байгаагаа харуулахын тулд би хурдхан шиг хүндэтгэлтэйгээр толгой дохив. Үнэн сэтгэлээсээ мэт харагдаасай гэж найдахаас.
"Мэдээж хэрэг, би ямар ч зангилаа, зэмлэлийг хүлээн авахад бэлэн байна."
Тийм ээ, гуйж байна, зүгээр л загнаад л өнгөрөөч.
Би ажлын байран дээрх дээрэлхэлтийн дараагийн давалгаанд бэлтгэн чимээгүй хүлээлээ.
Би дээш харахад А-багийн дарга ногоовтор цэнхэр нугас маскаа тайлчихсан, гайхшрал болон сэтгэл ханамж хосолсон харцаар над руу ширтэж байв.
"Чи дүрмийг баримталж, тушаалыг дагадаг. Гэхдээ ердийн бус аргуудаас ч цааргалдаггүй юм байна."
"Маш сайн. Энэ бол яг бидний хайж байгаа төрлийн хүн."
"Солеум-ши. Чи тэнцлээ."
"А-багт орон тоо гарсан байгаа. Чи тэрийг мэдэж байгаа биз дээ?"
Яг тэр мөчид би ойлголоо.
Энэ бол ажлын байран дээрх дээрэлхэлт биш байжээ.
"Тэр орон тоог албан ёсоор нөхвөл ямар вэ?"
Энэ бол А-багт элсүүлэх шалгалт байсан байж!