25-р бүлэг

Тэр Пак даргаас асуулт хариултын асуулт асуух гэж байлаа.

[Та бэлэн үү! Сайн байна…]

Би чичирсэн гараа индрийн ард нуув. Тэгээд биеэ бага зэрэг доошлуулаад, пиджакныхаа дотор халааснаас хоёр зүйл гаргаж ирлээ.

Инээмсэглэж буй эможитой хямдхан наалт, мөн ‘Намайг уу’ гэсэн бичигтэй лаазтай ундаа.

Би лаазыг нээлээ.

Тэгээд инээмсэглэлтэй наалтыг лаазан дээр наав.

“…Аа. Би хариулахаасаа өмнө үзэгчдэд хандаж хэдэн үг хэлж болох уу?”

Пак дарга камер руу хандаж байгаа дүр эсгэсэн боловч үнэндээ над руу болон Ин дарга руу хяламхийж байлаа.

Тэр бидний зогсож байсан индэрүүд рүү харж байв.

“…Миний гэр бүлийн нэг хүн эмнэлэгт байгаа юм. Энэ зураг авалтын дараа хэн нэгэн түүнийг минь эргээд өгөөсэй гэж хүсэж байна. Хэрэв боломжтой бол.”

[Тэгэхээр, таны хариулт юу вэ?]

Пак дарга хөлсөө цувруулан, сандарсан байдалтайгаар инээмсэглэв.

Би зүүн гараа өргөлөө.

Түүний анхаарлыг татахтай зэрэгцээд…

Би баруун гараа сунгаж, хөтлөгчийн толгой болох бөмбөрцөг зурагтын доогуур норсон хэд хэдэн инээмсэглэлтэй наалтыг хурдан гэгч нь нааж орхив.

Газарт нэг дусал ус дуслалаа.

Камерт бичигдчихсэн болов уу? Хэн нэгэн анзаарсан болов уу?

Үгүй ээ, хэрэв анзаарсан бол миний толгой аль хэдийнээ дэлбэрчих байсан.

[Өө, Ноён Гөрөөс! Танд хэлэх зүйл байна уу?]

Намайг харахад, Пак дарга над руу цочирдсон байдалтай ширтэж байлаа.

Нэвтрүүлгийн явцыг тасалдуулж, ээлжээ болоогүй байхад дуугарсан байтал намайг шатаачихаагүйд тэр гайхсан бололтой.

Энэ бол яалт ч үгүй аз туршсан хэрэг байлаа.

‘Гэхдээ надад шалтгаан байгаа.’

Хөтлөгч түрүүн хэлээгүй гэж үү?

– Энэ удаад урьдчилж бичлэг хийх болохоор өмнөхөөсөө ч илүү амархан байх болно! Хаха!

Өөрөөр хэлбэл, энэ бол шууд нэвтрүүлэг биш байсан.

‘Тийм болохоор би нэвтрүүлгийн уур амьсгалыг бүрмөсөн баллахгүй, эсвэл хамтран ажиллахгүй байна гэсэн сэтгэгдэл төрүүлэхгүй л бол нэвтрүүлгийг тасалдуулсан гэж тооцогдохгүй байж магадгүй.’

Зүгээр л гараа өргөж, хувийн зүйл хэлэх нь асуудал болохгүй!

Би хөтлөгчийн зурагтны доорх ус дуссан газар руу хяламхийн харав.

Тэгээд зөвхөн хөтлөгчид л сонсогдохоор дуугаа намсгаад, би хэллээ:

“Толгой минь маш их эргэж байна. Би… хэсэг амарч болох уу?”

Миний сая хийсэн зүйл бол…

‘Инээмсэглэлтэй наалт’ — ухамсарт оршихуйд наасан тохиолдолд найрсаг мэдрэмжийг хөнгөнөөр төрүүлдэг эд зүйл.

Бас, ‘Алисагийн пикникийн багц / лаазтай ундаа’ — нөлөөг нь хоёр дахин нэмэгдүүлдэг эд зүйл.

Би наалтыг ундаанд дэвтээгээд хөтлөгч дээр наасан юм.

…Мэдээж, энэ нь маргаантай хэвээр байсан.

– Бид хөтлөгчийг ухамсарт оршихуй гэж үзэж болох уу?

Хөтлөгч хүн биш гэдэг нь тодорхой байлаа.

Гэхдээ түүнд ямар нэгэн оюун ухаан байх ёстой биз дээ?

Үгүй ээ, байх ёстой. Би үүн дээр амиа дэнчин тавьж байна.

Тэгээд одоо буцах зам байхгүй.

Хэрэв би нэвтрүүлгийг тасалдуулсан гээд шатаагдвал яах вэ? За яах вэ, ямар ч байсан үхэхээс хойш, арай тайван үхсэн нь дээр байх.

Нуруунд наалдсан цамц минь хүйтэн хөлсөнд нэвт норсон байв.

Хөтлөгч ямар нэгэн чимээ гаргалаа…

[Нэвтрүүлгийн төлөөх хүсэл тэмүүлэл арай л хэтэрчихсэн үү? Тийм ээ, би ойлгож байна… Хмм. Ноён Гөрөөс, та үнэхээр шаргуу ажилласан шүү.]

Хөтлөгчийн толгой болох дэлгэц хав хар болов.

Тэр баруун гараа өргөлөө…

[Зогс! Түр завсарлая!]

Хамтлагийн дуу чимээ зогсов.

Ажилтнууд шивнэлдэж эхэллээ.

[Хаха, уучлаарай. Миний дэлгэц бүдгэрчихэж. Нүүр будагч аа!]

Камерын гэрлүүд хурдан унтарлаа.

[Болгоомжтой цэвэрлээрэй. Өө, гайхалтай!]

Нүүр будалтын хэрэгсэл барьсан нүүргүй ажилтан гүйн ирж, хуучин зурагтны дэлгэцийг эрчимтэйгээр арчиж цэвэрлэв.

Тэгээд хөтлөгч ажлаа дуусгамагцаа нүүр будагчийн гараас барьж, над руу заалаа.

[Аан, чи явах замдаа энэ оролцогчийг хүлээлгийн өрөө рүү хүргээд өгч чадах уу? Тэд надад ус авчрах ёстой байсан юм.]

Дараа нь хөтлөгч над руу зурагтын дэлгэц дээрх эможи нүдээрээ ирмээд, богино хугацаанд текст гаргаж ирснээ буцааж устгав.

[Амарч, ус ууж ав!]

Би индэр дээрээс гуйвлан бууж, нүүр будагчийг даган алхав.

Хэдийгээр зураг авалт түр зогссон ч, ёр муутай, хачин гаж гахайн толгойт удирдаач тайзны голд хөдлөх ч үгүйгээр дохиураа дохин зогссоор л байв.

Аймшигт мөнгөн царнууд дээрх хүмүүсийн толгойноос жихүүдэс хүрэм дуу эгшиглэсээр байлаа.

Би хөшиж орхисон хөлөөрөө тайзны голыг хөндлөн гарав…

[Зураг авалт 30 минутын дараа үргэлжилнэ!]

Намайг эсрэг талын индрийн хажуугаар өнгөрөх үед, Ин дарга миний гарт нэг зүйл сэмхэн атгуулав.

Би түүн рүү хурдан харлаа.

Би түүний уруулыг уншиж чадсан юм.

Намайг тайзны арын хаалга руу дагуулж явав.

Дотор нь ердийн хуучин Холливудын хэв маягтай хүлээлгийн өрөө байлаа.

Зүг бүрт яг л сахиус шиг наасан, эвгүйцмээр олон хар цагаан нэвтрүүлгийн зурагт хуудсуудыг эс тооцвол шүү дээ.

Нүүр будагч чимээгүйхэн толгой дохиод, хормын дотор алга болчихов.

Зөвхөн 30-хан минут ч гэлээ, би ядаж л товлогдсон үхлээ хойшлуулж чадлаа.

‘Энэ хугацаанд би ямар нэгэн зүйл хийх хэрэгтэй.’

Тэгээд надад шинэ сэжүүр байсан.

Ин дарга надад юу сэмхэн өгснийг шалгахаар би шуудхан гараа нээв.

Энэхүү хүнд хэцүү нөхцөл байдалд тэдний надад яаж ийгээд дамжуулж чадсан эд зүйл нь…

Энэ бол хослолд хаддаг төрлийн товч байлаа.

Гэхдээ энэ нь бас дарах боломжтой товчлуурын утгаар байв.

Дарах үед ямар нэгэн зүйл идэвхждэг механизмтай юм шиг санагдав.

Үүнийг мэдэх ганц л арга байсан бөгөөд надад их цаг байсангүй.

‘Тэд үүнийг тус болно гэж бодоод л надад өгсөн хэрэг.’

Би шууд л товчлуур дээр дарлаа.

[И Жэхон байна.]

[Хэн бэ? Энэ Ин Хажэ даргын дуудлагын товчлуур байх юм.]

Тасгийн дарга И Жэхон.

Талбайн томилолтоор явсан байх ёстой байсан Талбайн судалгааны багийн D тасгийн дарга энэхүү товчлуураар дамжуулан хариу өгсөн нь энэ байлаа.