23-р бүлэг

Тэд Талбайн судалгааны багийн өөр тасгийнхан болох нь илт байлаа.

Би нэг багийг таньсан юм — магадгүй миний сургалтын багт байсан шинэ ажилтан бололтой.

Үүнийг бол би ойлгож байв. Гэхдээ…

‘Яагаад тэд давхцаад орчихдог байна аа?’

Аймшгийн түүх рүү давхцаж орох боломжтой юм гэж үү? Үгүй ээ, боломжтой эсэх нь ч хамаагүй…

‘…Энэ чинь нэвтрүүлгийн осол байна шүү дээ.’

Студид түгшүүртэй нам гүм байдал ноёрхов.

Миний хажууд зогсож байсан тахианы багтай ажилтан ч үүнийг мэдэрсэн бололтой (Энд тахөөн баг буюу zebra mask гэж орсон байна).

“А-анх ирсэн хүмүүс яагаад…”

Тахөөн багтай ажилтан цочролд орсондоо амаа ангайсан хэвээр, чимээгүйхэн бадарсан галд автаж, яг л худал хуурмаг зүйл мэт нуран унав.

Гутлынх нь хэлбэртэй үнс л үлдсэн байлаа.

Камер яаран цааш чиглэлээ өөрчлөв.

[Энэ бол ирэх Мягмар гарагийн оролцогчдын тусгай урьдчилсан танилцуулга байлаа!]

Хамтлагийн шуугиантай хөгжим энэ хэргийг далдлахыг оролдох мэт чангаар нүргэлэв.

Одоо камер над руу чиглэлээ.

Би барьж байсан бэлгийн хайрцгаа агаарт цөхрөнгөө баран даллаж, баяртай байгаа дүр эсгэв!

Цаасан саа дахин бороо мэт асгарч, бөмбөрийн дуу чангаар нүжигнэлээ. Хөтлөгч үзэгчдийн уухайг дэмжив.

[Бид маргааш илүү сонирхолтой шоугаар уулзах болно!]

[Ингээд… сайхан амраарай!]

Гитарын цоглог аялгууны дуугаар камерын гэрэл унтрав.

Энэ… дуусчихлаа шүү дээ, тийм биз?

Яагаад бид энд байсаар байгаа юм бэ?

[Пөөх, сая аюултай байлаа шүү. Шууд нэвтрүүлгийг баллах шахав. Бүх зүйл саадгүй шийдэгдсэнд баяртай байна!]

Камерууд лавтайяа унтарсан байлаа.

Нүүргүй ажилтнууд тайз руу гүйлдэж, үзэгчдийн суудлын гэрэл унтраав.

Хамтлаг ч алга боллоо.

Шуугиан, шивнээгээр дүүрэн тайзны ар тал хүйтэн ган төмөр мэт ил гарч ирэв.

Гэхдээ бид алга болсонгүй.

…Нурууны минь үс босох мэт хүйтэн мэдрэмж төрөв.

[Ноён Гөрөөс өө! Гайхалтай сэтгэлээ. Та манай байнгын оролцогч (панелист) болох сонирхолтой байна уу?]

“…Би аль хэдийн ажилтай шүү дээ.”

[Өө, ямар харамсалтай юм бэ! Ямартай ч манай ярианы шоуны өргөдөл үргэлж нээлттэй байдаг болохоор хэзээ ч хамаагүй чөлөөтэй хандаарай!]

Энэ аймшгийн түүх яагаад үргэлжлээд байгаа юм бэ?

Шалтгаан нь энгийн байлаа.

Нэвтрүүлгийн нөхцөл байдал яагаад ийм болсныг ухаалаг хөтлөгч оролцогчдод эелдгээр тайлбарлах гэж байв.

[Аан, бас шинэ оролцогчдод хандаж хэлэхэд!]

[Шууд нэвтрүүлгийг баллах дөхлөө гээд та нар их цочирдсон байх. Санаатай байгаагүй гэдэгт итгэж байна. Өөрсдөдөө хэтэрхий хатуу хандах хэрэггүй шүү!]

[Бас санаа зоволтгүй дээ. Бид та нарт ч гэсэн дахин нэг боломж олгох болно!]

Хөтлөгч яг л үргэлж энэ шоуны нэг хэсэг байсан мэт найрсаг, эелдэг байдлаар гэнэт орж ирсэн ажилтнууд руу буюу бидний ‘шинэ оролцогчид’ руу хандав.

Энэ хооронд ажилтнууд шатсан хүний үлдээсэн үнсийг шүүрээр шүүрдэж байлаа.

Би ухаанаа алдаж байгаа мэт санагдав.

[Та бүхэнд яг одоо оролцох боломж олгохыг маш их хүсэж байгаа ч харамсалтай нь манай шоу шууд цацагдаж байна. Тиймээс дараа долоо хоногт уулзацгаая!]

Гэхдээ бид одоо явж болох байлаа.

Гуйж байна, дуусаасай! Энд ингээд дуусгачихаач!

[Одоохондоо та бүхэн бүгд гэртээ харьж болно доо… хмм?]

Чанга яригч барьсан хэн нэгэн гэнэт тайз руу гүйж гарав.

Гэрэлд тэр хүний царай тод харагдахгүй байсан ч бусад ажилтнуудаас ялгаатай нь тэд нарны шил зүүсэн байв.

Чанга яригчтай хүн хөтлөгчид яаралтайгаар ямар нэгэн зүйл шивнэлээ.

Хөтлөгч эргэж бидэн рүү харав.

[Үүнийг хэлэхэд надад хэцүү байгаа ч… өө.]

Зурагтын дэлгэц дээрх эможи гунигтай царай гаргав.

[Манай шоу… сая цуцлагдчихлаа.]

[Илүү нарийвчлан хэлбэл, Мягмар гарагийн асуулт хариултын шоу өндөрлөж байна. Техникийн хувьд миний шоу дуусаагүй л дээ, тийм ээ.]

[Асуулт хариултын хэсэг солигдлоо.]

[Бид та бүхнийг ялалт байгуулсан 100 дахь оролцогчдоор хүлээж авах боломжгүй боллоо. Чин сэтгэлээсээ уучлалт гуймаар байна.]

Хөтлөгч урагш бөхийж, үнэхээр уучлалт гуйж буй мэт зурагтан толгой дээрх антеннаа хүртэл буулгалаа.

“Тэгэхээр… энэ… давагдчихсан гэсэн үг үү?”

Төөрөгдөл, айдас, сандрал, мөн түүнчлэн найдвар тээсэн манай багийн бусад гишүүдийн дуу хоолой бүдэгхэн сонсогдов.

Гэвч хүзүүг минь дагаад хүйтэн хөлс урсаж байлаа.

Судалгааны тэмдэглэл #100

Шоу өмнөх дугааруудтай адилхан студид эхэллээ.

Гэсэн хэдий ч нэвтрүүлгийн нэр өөрчлөгдсөн байв.

Хөтлөгч төөрөлдсөн ажилтнуудад ‘Мягмар гарагийн асуулт хариултын шоу’ цуцлагдсан гэдгийг тайлбарлав.

Оролцогчид 99 удаа дараалан зөв хариулсан тул торгуульгүй болж, уг хэсэг үзэгчдийн сонирхлыг татахаа больсон нь цуцлагдах шалтгаан болжээ.

Илүү сонирхолтой байхаар сонгогдсон шинэ хэсэг нь…

[Аа! Түр хүлээгээрэй!]

Ажилтнуудаас дохио хүлээн авсны дараа хөтлөгчийн зурагтын антенн гэнэт дээшээ босов.

[Сайн мэдээ! Та бүхэн бүгд шинэ хэсгийн оролцогчдоор сонгогдлоо!]

[Тэгээд энэ удаад урьдчилж бичлэг хийх болохоор өмнөхөөсөө ч илүү амархан байх болно! Хаха!]

Манай багийн Ин дарга баргар царайлсаар гараа өргөв.

“Бид хэдийнэ шоунд оролцсон болохоор буцмаар байна…”

[Та нар зураг авалт дуусахаас өмнө явмаар байна гэж үү?]

Зурагтын дэлгэц Ин даргын нүүр рүү дөхөхөд чимээ гаргав.

[Өө бурхан минь… өргөдлийн ил захидал дээр бүгдийг бичсэн байсан шүү дээ. Гэхдээ та нар үнэхээр оролцож чадахгүй гэвэл… яая гэх вэ дээ, өөр арга алга.]

[Тэгэхээр, надад хэлээч. Та нар үнэхээр чадахгүй гэж үү?]

Ин дарга нүдээ аажмаар хөдөлгөж, цаанаас надтай харц тулгарав.

Би үл мэдэг толгой сэгсэрлээ.

Тэр ч бас үүнийг ойлгосон байх.

‘Өөр арга алга’ гэдэг нь тэд биднийг явуулна гэсэн үг биш байв. Энэ нь тэд биднийг шатаана гэсэн үг байлаа.

[Та нар чадна, тийм ээ! Сайн байна.]

Студи цонхийж, айдаст автсан ажилтнуудын өнгөцхөн амьсгалах чимээгээр дүүрэв.

Би ч бас мэдээж тэдний нэг нь байсан.

Би ер нь амьсгалж байсан бил үү?

[Өө! Хурцадмал байдал мэдрэгдэж байна шүү. Шинэ нэвтрүүлгийн хувьд үргэлж л ийм байдаг юм.]

[Бүгдээрээ хүчтэй байцгаая! Ноён Гөрөөс өө, та шууд нэвтрүүлэгт үнэхээр гайхалтай байсан! Энэ удаад ч гэсэн мундаг байна гэдэгт итгэлтэй байна…]

Надад хэлчихээр ямар ч шалтаг байсангүй гэж үү?

Үнэмшилтэй гарах арга байхгүй гэж үү?

“Тийм ээ. Гэхдээ би шоунд дараалан орно гэж бодсонгүй.”

“Би алдаа гаргачихаж магадгүй шүү дээ, тийм биз?”

Би хурууныхаа үеийг цайртал индрээс тас зуурав.

“Би дахиад жаахан бэлдэж байгаад дараагийн Мягмар гарагт ирсэн нь дээр байх…”

[Аах! Хараач ээ, гэрлүүд асаж байна! 3, 2, 1…]

Хөтлөгч догдолсон хоолойгоор бувтнав.

Нэвтрүүлэгтээ бүрэн ууссан хөтлөгч камер руу ухасхийв.

[Үзэгчид ээ, оройн мэнд! Мягмар гарагийн баяр баясгалан, Мягмар гарагийн халуун энерги.]

[Та бүхэн яг одоо манай ярианы шоуны шинэ хэсгийг үзэж байна!]

[Асуулт хариултын шоу дууссанд гунигтай байна уу? Тэгэх шаардлагагүй дээ! Учир нь энэ бол асуулт хариултын шоуны бүр ч илүү дэвшилтэт хувилбар юм шүү!]

[Асуулт хариулт дээр нэг зүйл нэмэгдсэн! Юу байж таарах вэ?]

Хөтлөгч телепромптер унших зуураа хоёр гараа даллав.

[Зүрх сэтгэлийн утсыг юунаас ч илүү хөнддөг зүйл бол аялгуу юм.]

[Ялангуяа дуу хоолой! Найрал дуу, аах, ямар үзэсгэлэнтэй эгшиг вэ!]

[Хаха, манай хамтлагийнхан орхигдлоо гэж гомдох хэрэггүй дээ. Бид тэс өөр төрөл жанрын жинхэнэ мастерыг урьсан байгаа!]

[Шинэ зочин гарч ирэх гэж байна!]

Тайз нээгдэж, шинэ дүр гарч ирэв.

Зэвэрсэн төмөр болон бузар муухай үнэр агаарт тархаж, аварга том, бараан гахайн толгой дагалдан орж ирлээ.

[Ариутгах тамын Найрал дууны удирдаач, бузар заваан, өөдгүй муухай, агуу аялгууны мастер, Нядалгаачин!]

[Яг зөв. Шинэ хэсэг бол… Мягмар гарагийн Найрал дуу!]