69-р бүлэг

Алга болсон гарын авлага хянагч.

Олж авч чадаагүй 50 сая вон.

Бүр дордуулж байгаа зүйл нь гэвэл, бэлэг нэхсэн Браун яг одоо миний цүнхний халаасанд байж байдаг.

[Тэр энэ бүгдийг сонсож байгаа байх даа, новш гэж...]

Дахиад өөр аймшгийн түүх рүү орчихвол яана гэсэндээ л би түүнийг авч явж байсан юм. Гэрт нь үлдээх гэхээр нэг л сэтгэл тайвшрахгүй байсан ч одоо харин эсрэгээрээ буруутчих шиг болов.

Энэ нь яг л зээ охиндоо Зул сарын бэлэг амлачихаад дэлгүүрт очиход лангуу нь хоосон байхтай адил санагдаж байв.

Гагцхүү энэ тохиолдолд миний зээ охин нь Анабелль байлаа.

Би гүнзгий аахилан сүүрс алдлаа.

[Энэ дэлхийн ажилтан долоо хоногийн турш ямар ч сураг ажиггүй дур мэдэн ажилдаа ирэхгүй байна гэдэг чинь...]

Тэд ямар нэгэн аймшгийн түүхэнд орооцолдоод алга болсон гэсэн үг байж таарна.

[Зүгээр л тайван хүлээ. Сэтгэцэд чинь дээр гэж тэд ярьдаг шүү дээ.]

Гэвч хэтэрхий удвал Харь гарагийн дэлгүүр дэх Цусан ванныг өөр хэн нэгэн авчихна, тэгвэл би Браунд өгсөн "амлалтдаа" хүрч чадахгүйд хүрнэ.

Хуруугаа ганц ташихад л A-зэрэглэлийн Харанхуйг шатааж байсан чихмэл тоглоомны дургүйг хүргэхийг би үнэхээр хүсэхгүй байна...!

[Би үнэхээр үхэх нь ээ.]

Ин Хажэ дэд менежер ширээ рүүгээ буцахаасаа өмнө миний мөрөн дээр хэд хэд зөөлөн алгадсан бөгөөд би тэндээ чимээгүйхэн, гүн бодолд автан суув.

Бүхэл бүтэн хоёр сарын турш хуруугаа хөхөн сандран хүлээгээд, энэ хооронд ванн зарагдчихвал нүүрээ ширэлж байгаад уучлал гуйх уу?

Эсвэл зээл авах ёстой юм болов уу?

[...Эхлээд тэр хүн яагаад алга болсныг ядаж мэдэж авсан нь дээр юм болов уу.]

"Би чадахаараа л хичээсэн шүү" гэж нүүрээ тахлахын тулд биш л дээ. Миний мэдэхээс, магадгүй асар том эрсдэлгүйгээр сураггүй болсон хүнийг олчихож ч юм билүү.

Тархин дотор минь болон утаснаа дээр минь <Харанхуйн судалгааны тэмдэглэл> байсаар л байв.

[Ядаж нөхцөл байдлыг тандаад үзье.]

Тоглоомын паркийн явдлаас хойш ажил харьцангуй тайван байсан бөгөөд өчигдөрхөн би сүүлийн судалгааны бичиг баримтын ажлыг дуусгачихсан байв.

Өнөөдөр шууд оргоод явчихгүй л бол цаг нөхцөөх тал дээр бага зэрэг эрх чөлөөтэй байлаа.

[Дээрээс нь дээд тушаалтнууд маань өнөөдөр оффисоор орж гарцгаагаад завгүй байна.]

Мэдээж хамгийн доод тушаалын ажилтны хувьд, би өдрийн хоолны дараа хэсэг зуур сэмхэн гарахаар шийдэв.

Очих хамгийн эхний газар...

[Мэдээж гарын авлага хянагчийн ширээ.]

Лифтний хаалга нээгдэв.

Мэдээж хэрэг би энэ очих үйлдэлдээ шалтаг бэлдчихсэн байлаа.

"– Аан, чи хянагчийн оффисоор орох гэж байгаа юм уу? Хүү... Тэгвэл Бор гөрөөс өө, үүнийг аваад аваачиж өгчих!"

Манай багийн ажилсаг, зөөлөн сэтгэлтэй даамал надад сургалтад хамрагдсан батламжийг гардуулж өгөв. Энэ нь яаралтай биш байсан ч надад тэнд очих шалтаг болж өглөө.

[Танаа гүнээ талархъя, Даамал Пак Минсон...]

Сэтгэцийн өвчтөнүүдээр дүүрсэн аймшгийн түүхийн дэлхийд түүний энэ ачлалт сэтгэл ховорхон дулаан зан шиг санагдаж байлаа.

Би захиргааны оффист орж ирлээ. Аз болоход, сураггүй болсон хянагчийн ширээний яг хажууд нэг ажилтан сууж байв.

"Би D-багийн Даамал Пак Минсоны бичиг баримтыг өгөхөөр ирлээ."

"Айн? Тэнд тавьчих."

Над руу харах ч үгүй, тэр ажилтан залхсан шинжтэй компьютер дээрээ юм бичсээр байв. Би барьж байсан дугтуйгаа эелдэгээр санал болголоо.

Дотор нь ванильтай кремээр дүүргэж, сахарын унгасаар бүрсэн халуун донотууд болон мөстэй американо байлаа.

[Иймэрхүү зүйлд хахууль гэдэг амин чухал.]

"Би өөртөө юм авангаа танд бас авчихсан юм. Танд таалагдах байх гэж бодлоо."

"……! Өө, ингэх хэрэггүй байсан юм сан, үнэхээр!"

Гэсэн ч тэдний гар кофе болон донотыг авахаар хар эрчээрээ сунаж ирэв. Жигтэйхэн жинхэнэ оффисын ажилтан байна даа.

"Кан даамал аа, энийг цааш нь тархаачих."

"Ваав, баярлалаа! Чи D-багийнх, тийм үү?"

Захиргааны ажилтнууд донот хазангаа ярилцаж, оффисын уур амьсгал аажмаар цайны цагийн тайван уур амьсгал руу шилжихийг би ажиглалаа.

Энэ бол мэдээлэл сэмхэн цуглуулахад нэн тохиромжтой, тааламжтай орчин байв. Амттан авчирч өгсөн хүн нь би болохоор бүр ч сайн.

Би "И Бёнжин" гэгчийн хоосон суудал руу хяламхийнгаа, сураггүй болсон гарын авлага хянагчийн тухай яриа өрнүүлэх тохиромжтой мөчийг сонгож авлаа.

"Эмм, би энэ кофег И тасгийн даргын ширээн дээр заавал үлдээх үү? Тэр байхгүй байгаа бололтой..."

"Өө, хэрэггүй дээ. Зүгээр л аваад яв—тэр огт ирээгүй."

"Өө, амралтаа авчихсан юм уу?"

"Амралт аа? Үгүй ээ, сураггүй болчихсон."

Орчин тойронд сууж байсан ажилтан над руу бараг харах ч үгүй хайнга хариулаад, эсрэг талынхаа хүнтэй харц тулгарав.

"Үнэнээ хэлэхэд бид ийм юм болно гэж таамаглаж л байсан юм."

"Өө, боль доо. Одоо болоход бүгдээрээ л энэ талаар сонсчихсон байгаа биз дээ? Чи D-багийн шинэков мөн үү? Нэр чинь хэн билээ?"

"Ким Солеум гэдэг."

"……! Өө, чи А-багт орох дөхсөн нөгөө ажилтан уу?"

"Эмм, тийм ээ. Тэд надад сайн сэтгэгдэлтэй байсан юм шиг байна лээ, би баяртай байгаа."

Өрөөгөөр "Аан, D-багийн шинэков гэж энэ залуу байх нь ээ..." гэх шивнээ тархав.

Зэргэлдээ ширээний ажилтан намайг дээрээс нь доош нь харан, анхны тоомжиргүй байдлаа нуун, одоо арай сонирхсон шинжтэй болов.

"Хэрэг юунд вэ гэвэл, чи энд удаан байвал эрт орой хэзээ нэгэн цагт энэ талаар мэдэх л болно."

Тэр ажилтан үл ялиг тохуурхан инээвхийлэв.

"Хараач, энд ажилладаг юу ч мэдэхгүй хүмүүс хачин сонин юм авч шалбаглаж байгаад сураггүй болдог тохиолдлууд зөндөө гарч байсан юм."

Би гүнзгий бодож байгаа мэт хөмсгөө зангидан асуув.

"Байз... та түүнийг тиймээс л ирэхгүй байгаа гэж хэлэх гээд байна уу?"

"Яг тийм. Тэр... юу билээ дээ?"

"Хуйлмал бичээс, хуйлмал бичээс."

Өөр нэг хамт ажиллагч нь шогшрон, сануулж өгөхөө барах мэт ярианд оролцов.

"Тийм, хуйлмал бичээс. Тэр аз дууддаг гэсэн нэг юм худалдаж авснаараа гайхуулж, тэрийг авсныхаа дараа сугалаанд хоёрдугаар байр эзэлсэн гэж сайрхаж байсан юм."

Тэгэхээр тэр ямар нэг сэжигтэй хуйлмал бичээс худалдаж аваад, шинээр олдсон азаараа гайхуулж байгаад алга болчихсон байх нь ээ?

[Сонгодог аймшигтай хуучин барааны дэлгүүрийн түүх...]

Клише гэдэг нь бэлэн харагдаж байна.

[За за, би хийх ёстой зүйлээ мэдлээ.]

Би хурдан шийдвэр гаргав:

Энэ асуудалд хутгалдаж огт болохгүй. Энд үлдэнэ гэдэг чинь "Би! Дараа нь би оръё! Би мөнгөө арай хурдан авахын тулд дараагийн сураггүй бологч нь болъё!" гэж хэлэхээс өөрцгүй зүйл!