56-р бүлэг

Тэр галзуу тоглоомын паркаас арай гэж зугтан гарч ирсний дараа—

"– Хөөе, арай ч дээ, Бор гөрөөс эргээд ирлээ!!"

Элевторт тааралдсан багийнхан маань намайг халуун дотноор угтан авлаа.

Багийнхан маань сандарсандаа аймшгийн түүх дотор юу болсныг мэдэхийн тулд амьд үлдсэн энгийн иргэдийн нэгтэй холбогдохоор хүртэл бодож байжээ.

"Бид ердөө л тэднээс нөхцөл байдлыг тодруулах гэж байсан юм. Ямартай ч чи эсэн мэнд гаргаад ирсэн чинь ямар их ашгүй бэ."

D-багийн дэд менежер хамаагүй цэлмэг царайлан хэлэв.

"Яг юу болсон юм бэ? Яагаад ингэж уддаг билээ?"

"Өө, уучлаарай. Ердөө л... хэсэг зуур үнэхээр их ядарчихлаа."

Ин дэд менежер, Даамал Пэк хоёр хоёулаа тэрхүү там шиг хүнд бэрхийг туулж гарсны дараа ядарсан байх нь аргагүй хэмээн ойлгосон бололтой толгой дохицгоов.

Тэгэхэд л би нэг зүйлийг ухаарлаа.

Ямар ч хариу үйлдэл алга. Энэ шивээс тэдэнд харагдахгүй байгаа юм байна.

Түр азнасны эцэст би ам нээхээр шийдэв.

"Би хоцорсон шалтгаан гэвэл... үнэндээ яг миний өмнө гарах хаалганы тэжээл унтарчихсан юм. Би хүлээсэн ч эргэж асахгүй байсан болохоор өөр гарц хайхаас өөр аргагүй болсон."

Би энгийн нэвтрэх бугуйвч маань гишүүнчлэлийн бугуйвч болж хувирсан хэсгийг зориуд орхигдууллаа.

Ийм сонин хачин аймшгийн түүхийн компанид надад ямар нэгэн хачин зүйл наалдчихсан гэж ярих нь ухаалаг алхам биш байв.

[Ярьдаг чихмэл тоглоомны тухай ч бас ярилгүй орхиё.]

Гэхдээ үүнээс бусад бүх зүйлийг би нэгд нэгэнгүй тайлбарлаж өгсөн тул судалгааны тэмдэглэл бичих, гарын авлага боловсруулахад ямар ч асуудал гарахааргүй байлаа.

"...Түр хүлээгээрэй. Тэгэхээр... чи шар бүс рүү очсон ч тэндхийн хаалга нь бас унтарчихсан байсан болохоор цахилгааны хайрцгийг нь гараар холбож байгаад асаачихсан хэрэг үү?"

"Ээ, би чинь зүгээр л нэг энгийн бор гөрөөс шүү дээ."

"Ммм... Тийм л дээ, тэгсэн байх."

Ямартай ч уур амьсгал хамаагүй дээрдэж, хөнгөрөөд ирэв.

"Чиний оноо маргааш дансанд чинь орно. Битгий гайхаарай—энэ удаад нийт оноо бараг арван мянга дөхнө гэж сонссон шүү."

Уг нь намайг амьд гараад ирсэн болохоор тэдний авах оноо арай багасах байсан юм.

Намайг амьд үлдсэнд санаа нь зовсоор нүүр гараа ч угааж амжаагүй явсан хоёр дээд тушаалтан маань над руу харан мичээв.

Үнэнийг хэлэхэд надад талархах сэтгэгдэл төрж байлаа.

Бүр бага зэрэг сэтгэл хөдлөм—энэ компанид баймгүй дулаан уур амьсгал байв.

Гэхдээ нэг хүн дутуу байлаа.

"Бодоод байх нь ээ, Багийн дарга хааччихсан юм бэ?"

Ин дэд менежер харцаа бурууллаа.

"...Түүнийг Багийн ахлах дуудсан."

"Зүгээр дээ. Жаахан загнуулаад л өнгөрнө биз. Үнэнийг хэлэхэд A-багийн дэвхрэг масктай нөхрийн хувьд бол өөрөө л өөрийгөө тэгээд хаячихсан юм биш үү?"

A-багийн даргын дургүйг И багийн дарга хүргэчихсэн нь үнэн байлаа.

Ногоовтор цэнхэр нугас маск түүнийг алах нүдээр ширтэж байсныг би саналаа.

Даамал Пэк хүртэл одоо шивнэн ярьж байв.

"Дэд менежер ээ, тэр яриа үнэхээр үнэн юм уу?"

"Манай багийн дарга элит багт орох бүрэн чадвартай мөртлөө зангаасаа болоод л D-багт дарагдаад байдаг гэдэг чинь...!"

"Өө, бараг үнэн байх аа."

Ин дэд менежер гараа элгэндээ тэврэв.

"Гэхдээ тэр насаараа л ийм байсан болохоор хүмүүс зүгээр л тоохоо больчихсон юм."

"Ийм царайнд ийм зан заяасан гэхээр Бурхан үнэхээр шударга юм аа..."

"Шшш. Тэр чинь сайн дээд тушаалтан шүү."

Гүрвэл царайнд гүрвэл зан гэнэ үү?

За яахав, түүнийг үнэхээр боломжийн сайн дээд тушаалтан гэдэгтэй би одоо тодорхой хэмжээнд санал нэгдэж, ойлгож байв.

Ялангуяа хамгийн муу ахлахыг дэргэдээс нь дөнгөж сая харж ирсэн хүний хувьд шүү дээ.

"Аан, бас Судалгааны 1-р багийн тасгийн даргын тухайд."

Өөрийнхөө ажилтныг сэтгэлийн хөдөлгөөнөөрөө аймшгийн түүх рүү түхэн оруулж, эцэст нь амиа алдахад хүргэсэн Судалгааны 1-р багийн дарга Квак Жэкан.

"Тэр үнэхээр хэрээс хэтэрсэн."

Сураг сонсохноо, тэр одоо өөрөө 'хэтэрхий цочсондоо болоод санамсаргүйгээр судлаачийг золиос болгочихсон' гэж зүтгэж байгаа гэнэ.

[Хэн ч харсан санаатай хийсэн нь тодорхой байхад шүү...]

Тэр газарт байлцсан судалгааны багийн гишүүд бүгдээрээ тийм биш гэдгийг санаж байгаа.

Асуудал нь гэвэл, мөрийтэй тоглоомд донтсон тэрхүү талийгаач судлаачийн төлөө чанга дуугарч, мэдүүлэг өгөх хүн нэг ч байхгүй байв.

Тусгаар байж, шулуун шударга загнадаг манай дээд тушаалтнуудын байдлыг харахад л ойлгомжтой байлаа.

"A-багийн дарга манай D-багийн даргаас салж чадахгүй улайрчихсан болохоор Судалгааны 1-р багийн тасгийн даргыг тоох ч сөхөөгүй байна."

Энэ бүхэн хэвлэл мэдээллээс дарагдаж, цалингийн хэдэн хувийн суутгал төдийхнөөр дуусах байх гэсэн хүлээлттэй байв.

Ажилтнуудын амь насыг гүйцэтгэлээр нь үнэлдэг ийм компанид орлуулах боломжтой ажилтан санамсаргүй байдлаар амиа алдсаны төлөө хэлтсийн даргад ноцтой сахилгын шийтгэл ногдуулна гэж харагдахгүй байв.

[Квак Жэкан гэгч тэр судлаач яагаад Харанхуйн судалгааны тэмдэглэлд байнга гараад байсны шалтгаан нь энэ байх нь...!]

Нэг л буруу алхвал асар том асуудалд орохоор байтал тэр болгондоо могой шиг гулсан мултарч чаддаг зальжин нөхөр бололтой.

D-багийн дээд тушаалтнууд Квак Жэканы талаарх аймшигтай сонин ярианууд үнэн байж таарлаа хэмээн хэлээ тагнайшлаа.

"Тэр нөхөртэй үргэлжлүүлэн хамт ажиллана гэхээс дургүй хүрээд байх юм, гэхдээ энэ удаад ингэж шуугиан тарьсан болохоор дараагийн улирал хүртэл ядаж чимээгүй байх биз."

"Тийм ээ? Хэрэв тэгээгүй бол тэр хэдийнэ халагдчих байсан."

Ажилтнууд нь аймшгийн түүхийн төлөө амь насаараа дэнчин тавьдаг компанид байж болох яг л тэр тайвширал байв.

[Тодорхой хэмжээнд санал нэгдэж байгаа ч... үнэндээ Квак Жэкан зөвхөн өөрийнхөө судлаачийг бус, биднийг бүгдийг маань алахыг хүссэн юм шиг санагдсан.]

Судлаач бол ердөө л түүний тарьсан эмх замбараагүй байдлын шатарч байв.

Гэвч бүгд эсэн мэнд зугтаж чадсаны ачаар тэр хэсэг нь балартаж, нэг л тодорхойгүй үлдчихэв.

[Үүнээс хойш түүнийг сайтар ажиглаж байх хэрэгтэй юм байна.]

Квак Жэканыг дурдсан вики хуудсыг нэгд нэгэнгүй шалгахаар би шийдлээ.

"Пүү, ямар урт өдөр вэ."

Яриа намжлаа.

Багийн дарга И Жэхоны хэзээ ирэх нь тодорхойгүй байсан тул бид өнөөдөр үлдсэн цагтаа харих зөвшөөрөл авлаа.

Ин дэд менежер мичээв.

"Одоо хийх зүйл алга даа. Чамтай холбоо тасарсан гэж хараахан мэдэгдээгүй байсан юм. Бид чамайг олно л гэж бодож байлаа. ...Олсон нь ямар сайн юм бэ."

"Тийм ээ! Бид бүгдээрээ чиний хүрээд ирнэ гэдэгт итгэж байсан!"

"Хариад сайн амраарай."

"Өө, яалаа гэж дээ, тийм юм хэрэггүй ээ."

"Маргаашийн оноогоо тэсэн ядан хүлээж байгаарай" гэсэн тэдний үгээр би дээд тушаалтнуудтайгаа салах ёс хийлээ.

Би юмсаа цуглуулахаар Судалгааны 1-р багийн оффис руу буцаж очоод, харихаар замдаа гарлаа.

Тэгээд замдаа нэгэн танил царайтай таарав.

Y-багийн шинэ ажилтан.

Багийнхан нь бүгд амиа алдсан болохоор тэрээр яагаад ч юм бэ арын албанд хаягдаж, Судалгааны 1-р багийн оффист зүгээр л сууж байлаа.

Мөр нь эдгэрсэн ч тэрээр цус болсон хувцастайгаа хэвээр байв.

"Та эсэн мэнд гаргаад иржээ! Сэтгэл уужирчихлаа..."

Би түүний эсрэг талд хэсэг суунгаа хэдэн үг солив.

Жан Хөүн цус алдсанаас болсон уу бага зэрэг цонхигор харагдсан ч, түүний баргар царай хамаагүй хөнгөрсөн мэт санагдав.

Багийнханд нь тохиолдсон зүйлийг бодоход түүнийг азтай гэж нэрлэх нь хачин санагдаж байгаа ч...

Өмнө нь дээд тушаалтнуудын залуугийн талаар ярьж байсныг би саналаа.

– Аан, Y-багийн нөгөө шинэkov. Удирдлагын зүгээс түүнийг энэ удаагийн гүйцэтгэлээр нь нэлээд сайнаар үнэлж байгаа бололтой. Хэрэв иймэрхүү байдлаа хадгалж чадвал гурван сарын дотор үндсэн ажилтан болж дэвших магадлалтай.

– Хэрэв гурван сарын турш ямар нэгэн асуудалгүйгээр тэсэж чадвал стандарт албан тушаал руу шилжих өндөр магадлалтай шүү!

Энэ бүхэн үнэхээр сайхан сонсогдож байна.

Асуудал нь гэвэл, тэр гурван сарыг амьд туулж чадах болов уу...!

"Тэгэхээр, та ажлаасаа гарахаар бодож байсан уу? Одоо таны нөхцөл байдал дэндүү аюултай байна..."

Тууштай хариулт эргэн ирэв.

Үхэр маскаа өмссөн хэвээр байгаа Y-багийн шинэ ажилтан Жан Хөүн хоёр нударгаа чанга зангидав.

"Надад тэр хүслийн тасалбар хэрэгтэй. Би гарч чадахгүй."

Түүнд өөрийн гэсэн шалтгаан байгаа бололтой.

"Тийм бол би танд амжилт хүсье дээ."

Эргэлзсэний эцэст би хэдэн үг нэмж хэллээ.

"Хэрэв та ердөө гурван сар л тэсчихвэл өөр албан тушаал руу шилжих өндөр магадлалтай шүү."

Тодорхойгүй хугацаагаар тэсэх, тодорхой хугацаатайгаар тэсэхийн хооронд асар том ялгаа бий.

Урам зоригийн талаас нь харсан ч тэр.

Жан Хөүний нүдэнд гэрэл тодорлоо.

"Т-Тийм ээ... Би тэсэхийн тулд бүх хүчээрээ хичээх болно...!"

Тэр гүнзгий амьсгаа авч, тааз руу харснаа хүндэтгэлтэйгээр толгой дохив.

"Өнөөдөр та надад маш их тусалсан. Гурван сарын дараа ачийг чинь хариулахын тулд би хичээнгүйлэн ажиллах болно оо."

"Хэрэггүй дээ. Таны ачаар би ч бас эсэн мэнд гарч чадсан. Баярлалаа."

Тэгээд, өрөвдөх сэтгэл болон ойлголцол хосолсон байдалтайгаар би бараг л зөн совингоороо ийн хэлчихэв.

"Их хичээсэнд баярлалаа. Таны хувьд маш аймшигтай байсан байх даа."

Жан Хөүний царайнд гайхширсан шинж тодорлоо.

"Өө, зүгээр дээ. Би өмнө нь хэд хэдэн удаа үхэх дөхөж байсан болохоор..."

"...Зөвхөн тэр ч биш. Та бас маш аймшигтай, сэтгэл сэрдхийлгэм дүр зургуудыг харсан биз дээ."

Жан Хөүн зовсон шинжтэй инээмсэглэв.

"Би цус, эсвэл дотор эрхтэн харахадаа тийм ч сайн биш ээ... Ухаан алдаад эсвэл хөл гуйваад байдаг юм."

[Сэтгэл сэрдхийлгэм дүр зураг гэдэг тодорхойлолт саяхан нэлээд явцуурчих шиг боллоо...]

"...Хөүн-ши, тэгэхээр та хий үзэгдэл, сүнс ч юм уу ер бусын үзэгдлүүдээс огт айдгүй гэсэн үг үү?"

"А-Аан, тийм ээ! Тэр хэв маягийн зүйлс надад огт асуудал болдоггүй юм!"

"Зүгээр л 'Аан, ийм л зүйл байж дээ' гэж боддог юм, ммм, тийм ээ. Хэн нэгэн хүнд бэртээгүй л бол би нэг их юм боддоггүй."

Тэгэхээр тэр... хулчгар амьтан биш байсан хэрэг үү?

"Санаа тавьсанд баярлалаа... Өө, тийм шүү! Солеум-ши, та шинэ ажилтнуудын чат дахь тэр хүнтэй ярилцаж амжсан уу... өө. Т-Та тэр чатад байхгүй бил үү..."

Шинэ ажилтнуудын... чат гэж байдаг юм байх даа?