379-р бүлэг : Гинжлэгдсэн Арлууд

Уудам хоосон харанхуйд тоо томшгүй алсын одод үл мэдэг гэрлээр анивчин гялалзана. Шөнийн тэнгэрийн тэр дүр зураг хязгааргүй уудам, хоосон атлаа амлалт, нууцлаг зүйлсээр дүүрэн байлаа.

Түүний дээр өөр нэгэн тэнгэр оршино. Цэнхэр, гэрэл гэгээтэй, нарны туяа, зөөлөн салхиар бялхсан нэгэн тэнгэр. Цагаан үүлс түүгээр урсан хөвж, хөдөлгөөн, хэлбэрээрээ сэтгэл татам түүхийг хүүрнэнэ.

Тэрхүү гэрэлт тэнгэр, харанхуй тэнгэрийн дунд нэгэн арал агаарт хөвж байлаа. Түүнийг агаарт чөлөөтэй хөвөх хад чулуу, эртний барилгын хэлтэрхийнүүд хүрээлж, гадаргуу нь нарны зөөлөн туяанд умбасан бол доод хэсгийг нь нэвт харахын аргагүй харанхуй бүрхэнэ.

Арлын биенээс аварга том хэд хэдэн гинж хол сунаж, арал аажмаар дээш доош хөдлөх бүрт аянга нижигнэх мэт төмөр тачигнан дуугарч байв.

Төмрийн нижигнээн Саннигийн дууг бараг л дарчих шахав.

"...Аа! Үхэж далд ор, новшоо! Чамайг чөтгөр аваг! Хараал идээсэй!"

Санни ингэж хамаг чадлаараа хашхирах бүрэн шалтгаантай байлаа. Учир нь тэр амьдаараа идүүлэхэд хэдхэн хормын зайтай байсан юм.

Нисдэг арлын захад, өтгөн ой нимгэрч, энд тэндээ өвс ургасан нарийхан зурвас эхэлдэг газарт аварга том чонотой төстэй араатан яг одоо түүнийг бүхлээр нь залгихыг оролдож байлаа.

Тэр Хар дарсан зүүдний мангас жижиг ачааны машинтай эн зэрэгцэхүйц биетэй, ган утас шиг хатуу үстэй, урт аймшигт хоншоортой байв. Эрүү нь хүнийг дундаас нь хазахуйц том, яс, хуяг хоёрыг нэгэн зэрэг нунтаг болгохуйц хүчтэй.

Яг одоо тэр эрүү Санниг тас хазах гэж байсан бөгөөд түүнийг зогсоож буй ганц зүйл нь түүний хоёр гар байв. Нэг гараараа дээд эрүүг, нөгөөгөөрөө доод эрүүг нь тулан бүх хүчээрээ ангайлгасан хэвээр барьж байлаа.

Булчин нь яг дэлбэрэх гэж буй мэт санагдана.

Тэр жигшүүрт амьтан ч мөн адил үзэн ядсан хүнээ бүх хүчээрээ хазахыг оролдож байсан ч одоохондоо хэн нь ч нөгөөгөө дийлэхгүй байв.

Гэхдээ энэ бол зөвхөн цаг хугацааны асуудал.

Санни биеийн хүчээ нэмэгдүүлэхийн тулд Сүүдрийн Мөн Чанараа шатааж байсан бөгөөд тэр нөөц хязгааргүй биш. Хүч нь дуусмагц энэ хүчний өрсөлдөөнд тэр ялагдана.

'Бүтэхгүй нь...'

Энэ газрыг сонгосноос хойш хоёр сар орчим өнгөрсөн бөгөөд одоо Санни өөрийн шийдвэртээ үнэхээр эргэлзэж эхэлжээ.

Яагаад зүгээр л Бэхлэлт рүү явчихгүй байсан юм бол? Одоо тэр тэндхийн хэрмийн цаана аюулгүй амарч байх байсан. Магадгүй бүр үзэсгэлэнтэй нэгний хайр халамжинд...

Түүнийг улам доромжлох гэсэн мэт Хар дарсан зүүдний мангас түүний бодлыг таслан дүлийрэм архирч, түүнийг залгих гэж улам хүчээ нэмэв. Санни өмхий ялзарсан амьсгал нүүрийг нь шүргэхийг мэдрээд зовлонтой ярвайлаа. Араатны амнаас үнэртэх өмхий тэсэхийн аргагүй байв.

'Зүгээр л... битгий биеэ суллаарай...'

Гар нь чичирч, араатны аймшигт соёонууд маханд нь шигдэхээс хэдхэн сантиметрийн зайд ирэв. Санни шүдээ зуун,

"Гэгээнтэн! Наашаа ирээд надад жаахан туслаач, хараал ид гэж!" гэж хашхирлаа.

Гэвч дуу цөөтэй чөтгөр ойрхон байсангүй. Тэр хоёр зуун метр орчим зайтай намхан толгойн орой дээр зогсож байлаа.

Санни ёолон тэр жигшүүрт амьтны эрүүг түлхэхийг оролдсон ч ямар ч нэмэр байсангүй. Новш гэж... энэ амьтан дэндүү хүчтэй байлаа.

Хэдхэн секундын дараа түүний мөрний хажуугаар ямар нэгэн зүйл исгэрэн өнгөрч, сүрдэм хоёр хар сум араатны догшин хоёр нүдэнд зэрэг шахуу зоогдов.

'Баярлалаа!'

Чонын бие өвдөлтөөс болж агшин зуур татвалзах тэр мөчийг ашиглан Санни эрүүг нь хажуу тийш түлхэж, тасхийн хаагдахад нь үлдсэн бүх Сүүдрийн Мөн Чанраа дайчлан бүх хүчээрээ шидэв.

Асар том Хар дарсан зүүдний мангас арав гаруй метр нисэн эртний царс модны их биеийг мөргөж, түүнийг нэвт цөмлөн үйрмэг болгон бутлав.

Санни өвдөг дээрээ сөхөрч, салгалсан амьсгаа авав. Дараа нь хурдан эргэж харлаа.

Алсад тод тэнгэрийн өмнө гоолиг бараан дүрс тодрон харагдана. Чулуун Гэгээнтэн гартаа хүчирхэг нум хэлбэрийн Дурсамж барьжээ. Нум нь эвэр болон өнгөлсөн хар модоор хийгдсэн байв. Дуулганы нүүрний хаалтын цаана хоёр бадмаараг нүд дүрэлзэж, хар хайлшин цээж хуягных нь төвд час улаан шүрэн эрдэнэ суулгасан харагдана.

'Гайхалтай мэргэн харвалт байлаа...'

Гэхдээ тэр ойрын хэдэн секундэд дахин тусалж чадахгүй. Багтай тулалдах үеэр Сүүдрийн хувилбар бүх сумаа хэрэглэчихсэн бөгөөд одоо тэдгээрийг тарааж, дахин дуудах шаардлагатай болсон гэдгийг Санни мэдэж байлаа.

Ядаж сүргийн толгойлогч одоо сохор болсон байх... магадгүй. Гэхдээ тэр новшийг зогсооход энэ хангалтгүй.

Хар дарсан зүүдний мангас аль хэдийн босож, хилэнтэйгээр улиж байв.

'Хараал ид...'

Амьсгаадан Санни мөлхөн очиж Шөнө Дундын Хэлтэрхийгээ авчээ. Хатуу даруухан тачи урьдын адил хурц, үхлийн зэвсэг хэвээр байв.

Гэвч асуудал нь үлдсэн ганц мангас илт Нүгэлт Мангас байсан тул бат бөх илд нь түүний арьсыг нэвтлэхэд хүндрэлтэй байлаа.

Гэсэн ч түүнд өөр сонголт байсангүй.

Нар нурууных нь ард байгааг шалгаад Санни босож, илдэндээ налан асар том араатан муухай толгойгоо эргүүлэн өөр лүү нь харахыг ядарсан нүдээрээ ажиглав.

Аймшигт чоно хоншоороо газарт буулган алуурчин хилэнгээр архирлаа. Амнаас нь шүлс үсчин газарт дусална. Дараа нь хүчирхэг хойд хөлөөрөө түлхэн Хар дарсан зүүдний мангас Санни руу дайрчээ.

Тэдний хоорондох зай агшин зуур үгүй болж, араатан аймшигт эрүүгээ жижигхэн хүний биед дахин зуулгах гэж дайравч...

Хий хоосон агаар л хазав.

Саяхан хүртэл Саннигийн зогсож байсан газар одоо зөвхөн агаар, гэрэл...

Бас сүүдэр л үлдсэн байлаа.

Хар дарсан зүүдний мангасын өөрийнх нь сүүдрээс гарч ирсэн Санни арын хоёр хөлийнх нь дундуур шурган орж, Шөнө Дундын Хэлтэрхийг дээш хүчтэй хатган зөөлөн хэвлий рүү нь чиглүүлэв. Тачи цайвар арьсыг бараг эсэргүүцэлгүй нэвтэлж, жигшүүрт амьтны маханд гүн шигдлээ.

Цус асгарч эхлэхэд араатан ганхан сөхөрч, амнаас нь сулхан гаслах чимээ гарлаа. Удалгүй бүх зүйл дуусав.

Туйлын эцэж сульдсан Санни газарт саван унаж, амьсгаагаа тэгшлэхийг оролдон нам гүмийг чагналаа. Төд удалгүй тэр Хар дарсан зүүдний Хараалын шивнээ мэт дууг сонсов.

[Та Нүгэлт Мангас, Аймшигт Чоныг устгалаа.]

[…Таны сүүдэр илүү хүчирхэг боллоо.]