520-р бүлэг : Чөлөөлөлт

Санни аймшигтай үнэнийг ойлгосондоо бүдэрчих шахав.

Хөвдийн үүрэн доторх тэр зэрэмдэглэгдсэн бие... одоо хүртэл амьд байсан гэж үү?

'Яаж тэр вэ?'

Нисдэг хөлөг энэ эзгүй арал дээр сүйрснээс хойш хэдэн мянган жил өнгөрсөн байлтай. Энэ хөөрхий сүнс энэ аймшигт тарчлалыг хэр удаан амссан бол? Тэр ямар нүгэл үйлдсэн болоод хэн түүнийг мөнхийн аймшигт зовлонд унагасан юм бол? Ороонгууд яаж түүний махнаас урган гарсан юм, бас яагаад?

Гэхдээ хамгийн чухал нь... тэр тасчин сүйдсэн зүйл яагаад одоо хүртэл үхээгүй байгаа юм бэ?! Тэнгэрлэгийн дөл хүртэл түүний жигшүүрт, аймшигт оршихуйг төгсгөж чадсангүй.

Хэрэв Санни хариултыг нь олж чадвал эцэст нь Бузар Мангасыг алж чадах ч юм билүү.

Гантиг Гэгээнтэн гарч ирснээр ороонгын довтолгоо түр саатсан тэр агшныг ашиглан тэр тулалдаанаас харцаа салгаж, тэр жигшүүрт ургалтын эзэн юуг зааж байгааг ойлгохыг оролдов.

Эртний хүн үнэхээр ямар нэгэн зүйл заахыг оролдож байгаа болохоос биш зүгээр л тэсэшгүй өвдөлтдөө татаж байгаа биш байгаасай гэж тэр чин сэтгэлээсээ хүсэв.

'Хаана байна... юу юм...'

Түүний харц ачааны тасалгааны хананы нэгэн цэг дээр тусаж, тэнд тогтов.

Эхний харцаар бол онцгойрох зүйл огт байсангүй. Хөлгийн хананы тэр хэсэг бусадтайгаа яг адилхан эртний бөгөөд хүрэн хөвдөөр хучигдсан байлаа. Гэвч илүү сайн ажиглахад хөвдийн давхаргад жижигхэн завсар байгааг, мөн яг тэр ханан дээр ургасан ороонгууд хачин байдлаар тахийсныг анзаарав.

Тэд ч бас модон банзанд шигдсэн ямар нэгэн зүйлээс зайлсхийхийг хүсэж байгаа мэт.

Тэр мөн байх ёстой!

Гэвч Санни хөвдөн дэх жижигхэн дугуй нүхэнд юу ч олж харсангүй, зөвхөн хурц өнцгөөр цухуйсан модны хэлтэрхий л харагдав. Зүрх нь торонд хоригдсон араатан мэт хүчтэй цохилж, итгэл найдвар болон цөхрөлд зэрэг идэгдэж байлаа.

Могой мэт мушгиран ирэх ороонгын далайд аажмаар живж буй Гантиг Гэгээнтэн рүү нэг харснаа тэр хэсэг эргэлзээд, түүнтэй мөр зэрэгцэн тулалдахын оронд ханын зүг ухасхийв.

'Тэнд ямар нэгэн юм байх ёстой... заавал байх ёстой!'

Эртний хүн ямар нэгэн учраас хананы тэр хэсгийг заасан гэдэгт тэр итгэлтэй байлаа. Эсвэл ядаж тэгээсэй гэж найдсан...

Довтлон ирсэн нэгэн ороонгыг даван үсэрч, дараагийнхаас нь бултахын тулд хажуу тийш ганхан, Санни ачааны тасалгааг зүсэн замаа сэлмээрээ цавчиж, огтолж, урсаар урагшилж, бие дээр нь улам олон шарх нээгдэж, цусанд нь улам их хор нэвтэрч байгааг мэдэрч байлаа.

Энэ үед бүр Цусан сүлжээ хүртэл үхлийн хорыг тогтоон барихад бэрхшээлтэй болж эхэлжээ. Гэхдээ... тэр ер нь тэсэж байгаа нь өөрөө гайхамшиг байв, учир нь энэ хор Саннигаас бүтэн хоёр Зэрэг дээгүүрх амьтнаас гарсан шүү дээ. Нэхэгчийн удамшил үнэхээр аймшигтай зүйл байлаа. Магадгүй түүнийг яагаад хориотой хэмээн нэрлэснийг илтгэх шалтгаан байсан биз.

Эцэст нь Санни замыг нь хаасан сүүлчийн ороонгыг тас цавчин, түүнийг таслан түлж орхиод хүрэн хөвдөн дэх жижиг завсрын дэргэдэх хөвдөөр бүрхэгдсэн хананд хүчтэй мөргөлөө. Сөөнгө амьсгаа авч, чулуу хүртэл хайлуулах мэт хурц харцаар түүнийг ширтэв.

'Түр хүлээ... энэ чинь...'

Түүний нүд үл ялиг томров.

Түүний модны хэлтэрхий гэж бодсон зүйл үнэндээ өөр зүйл байжээ.

Ачааны тасалгааны хананд хэн нэгний гараар гүн шигдүүлэн зоосон нэлээд энгийн харагдах хутга байлаа. Харин хэлбэр нь Саннид маш танил санагдав.

Тэр нь Ноктисын Ариун Дагшин Газрын цагаан тахилын ширээн дээр байсан хутгатай яг адилхан байсан бөгөөд зөвхөн ганц ялгаа нь энэ нь нэгэн бүхэл обсидианаар сийлээгүй байв.

Гэхдээ бас зааны соёогоор ч хийгдээгүй.

...Харин бүхэлдээ модоор бүтсэн мэт харагдаж, яг л модны мөчир өөрөө хутганы хэлбэртэй ургаад дараа нь хугаран хутга болсон мэт байлаа.

'Энэ юу гэсэн үг вэ?'

Санни өөрийгөө хормын төдий будилж, гайхахыг зөвшөөрөөд дараа нь шийдэмгийгээр хутганы бариулаас атгав.

'Одоо хөдөл, дараа нь бод! Хараал ид... энэ удаа бас өргөхийн тулд мянган зоос хэрэгтэй гэж битгий хэлээрэй!'

Аз болоход энэ удаа ямар ч өргөл хэрэг болсонгүй. Багагүй хүч шаардсан ч дараах мөчид модон хутга хананаас аажмаар сугарч, Санни нэг гартаа Хэрцгий Харц, нөгөө гартаа тэр хачирхалтай модон хутгыг атгаж байлаа.

Гэвч өөр нэг зүйл бас болов.

Түүний гар модон бариулд хүрсэн даруйд ачааны тасалгаан дахь бүх ороонго галзуурсан уур хилэнгээр түүний зүг дайрч, Гантиг Гэгээнтэн болон түүний догшин сэлмийг бүр мөсөн мартжээ.

Саннигийн царай цонхийв.

'Хараал ид!'

Мушгиран ирэх ороонгын бөөгнөрөл түүнийг няц дарахаас өмнө тэр зугтах бүх оролдлогоо орхиж, оронд нь гараа урагш шидэв.

...Модон хутга гараас нь мултран агаарт хурц нум татан нисэж, Гантиг Гэгээнтний гарт чадварлагаар буув.

Бузар Мангасын зан авир гэнэт өөрчлөгдсөн тэр боломжийг алдалгүй дуугүй чөтгөр тэр даруй цохилох хүрэн хөвдийн бөөгнөрөл рүү ухасхийн очоод модон хутгыг эртний хүний хоосон нэгэн нүд рүү гүн шигдүүлэн зоов.

Дараагийн мөчид сүйрсэн хөлөг бүхэлдээ хүчтэй донслов.

Хөвдийн бөөгнөрөл догшин агшиж, Гантиг Гэгээнтнийг хол шидэв. Ороонгууд гэнэт бүх уялдаа холбоогоо алдан галзуурсан мэт савчиж эхэлснээр Санни хананд аль болох шахагдан ухрахад хүрэв. Гэсэн ч хар өргөсний далай нүүрнээс нь хэдхэн хурууны зайд эмх замбараагүй хөдөлгөөний шуурга болон догширч байлаа.

Түүнийг дарсан хүрэн хөвд хүртэл тэсэшгүй өвдөлтөд автсан мэт татганаж байв.

Энэ бүхний дундаас Саннигийн харж байсан цорын ганц зүйл бол аймшигтайгаар зэрэмдэглэгдсэн эртний хүний үлдсэн ганц нүд байлаа.

Тэр нүд хэсэг хугацаанд түүн рүү ширтэж, хоосрол болон харанхуй нь аажмаар өөр зүйлд байраа тавьж өгөв. Сэтгэл хөдлөлийн ойлголтоос ч давсан мэт асар их тайвшрал.

Дараа нь тэр чөлөөлөгдсөн харц ч мөн алга болов.

Аймшигт нүд дахин хоосров, энэ удаа үнэхээр мөнхөд.

Эртний хүний толгой амьгүйгээр арагш унжив.

Тэгмэгц ороонгууд ч мөн газар унан, үхсэн мэт огт хөдөлгөөнгүй болов.

Гэнэт бүх хүчээ алдсан Санни аргагүй эрхэнд шалан дээр гулсан суув.

Хараалын хоолой чихэнд нь шивнэлээ.

[Та Бузар Мангас Хорхой Ороонгыг устгалаа.]

[Та Дээд хүн, Гэгээнтэн Солвейныг устгалаа.]

[Таны сүүдэр улам хүчирхэг боллоо.]