385-р бүлэг : Төмөр Гарт арал
Саннигийн түр амсхийж байсан арал тун хачирхалтай газар байлаа. Нэлээд том бөгөөд зөөлөн өвсөөр бүрхэгдсэн энэ арал дээр эртний чулуун баганууд энд тэндгүй газраас цухуйж байв. Ихэнх нь аль хэдийн унаж, ямар нэгэн үл мэдэгдэх сүйрлийн улмаас бутран хэмхэрчээ. Газрын гадаргуу бүхэлдээ хонхор хотгор, тэгш бус байсан нь яг л аваргуудын тулалдааны талбар байсан мэт сэтгэгдэл төрүүлнэ.
Санни ийм зүйрлэл бодсон нь санамсаргүй хэрэг биш байлаа. Арлын хамгийн онцгой зүйл төв хэсэгт нь орших аварга том, зэвэрсэн төмөр гар байсан юм. Тиймээс энэ арлыг тун энгийнээр Төмөр Гарт арал гэж нэрлэдэг байв.
Энэ арал Ариун Дагшин Газарт Зангуугаа тогтоосон Сэрэгсэдийн дунд сайн танигдсан газар байлаа. Учир нь энд Хар дарсан зүүдний мангас маш ховор үзэгддэг тул олон хүн аяллынхаа үеэр энд ирж амардаг байв.
Гэвч өнөөдөр Санни энэ нам гүм арлын цорын ганц зочин байсангүй.
Аварга төмөр гарын сүүдэрт нэлээд муухай төрхтэй нэгэн жигшүүрт амьтны цогцос хэвтэж, цус нь том шалбааг болон тогтжээ. Тэр амьтан могой шиг урт биетэй, хүний их биенээс ургасан хоёр хүчирхэг гартай, урт соёот хоншоор бүхий толгойтой, бас хоёр ширэн далавчтай байв.
Харахад тэр амьтан хүнд шархадсан байдалтай энэ арал дээр газардаад, дараагийн Няцлалтыг даалгүй үхсэн бололтой. Бие нь хавтгай шахагдан хугарч, урагдсан хайрсан дундаас нь хурц ясны хэлтэрхийнүүд цухуйж байлаа.
Мэдээж Саннигийн сонирхол хөдөлжээ. Үнэгүй сүнсний хэлтэрхий өдөр болгон олдоод байдаггүй. Үүнээс гадна, бүр илүү сонирхолтой нь түүний нэг сүүдэр тэр жигшүүрт амьтны нэг гарын ойролцоо газарт ямар нэгэн зүйл гялалзаж байгааг анзаарсан байв.
'Хм...'
Санни босож эргэн тойрноо ажиглаад, арлын төв рүү алхлаа.
Удалгүй тэр зэвэрсэн төмөр гарт хүрч, сүүдэр лүү нь шумбан орж, яг дээр нь гарч ирэв. Газраас арав орчим метрийн өндөрт зогсон үхсэн Хар дарсан зүүдний мангасын сэгийг анхааралтай ширтэж, сүүдэр нь юу ч алдаагүй эсэхийг шалгалаа.
...Бүх зүйл хэвийн бололтой.
Мөрөө хавчаад Санни доош үсэрч, аварга мангасын дэргэдэх өвсөн дээр зөөлөн газардлаа. Тэр тойрон алхсаар, таван урт хуруу нь аймшигтай хумсаар төгссөн гарных нь хажууд хүрэв.
"Пөөх. Чи нэлээд аймаар амьтан байсан юм байна даа, тийм үү?"
Энэ мангасыг хэн алсныг таах шаардлага байсангүй. Гинжлэгдсэн Арлууд дээр Хар дарсан зүүдний мангасууд хоорондоо байнга тулалддаг. Ийм далавчтай амьтад ихэвчлэн харанхуй талын оршин суугчдад баригдан, урж тасдуулж, эцэст нь идүүлдэг байв.
Бодвол энэ амьтан бусадтай харьцуулахад харьцангуй азтай төгсгөлтэй өнгөрчээ.
Санни бөгтийн, мангасын гараас унасан бололтой жижигхэн эд зүйлийг авч, эргэлзсэн харцаар ширтэв.
"...Зоос уу даа?"
Үнэхээр түүний гарт хүнд жинтэй алтан зоос байлаа. Энэ нь ямар ч утга учиргүй зүйл байсан юм.
Хар дарсан зүүдний мангасууд наймаа арилжаа хийдэггүй. Харин хүмүүс ч гэсэн зоос ашигладаггүй. Ямар нэгэн зүйл солилцох шаардлагатай бол эд зүйлээр бартер хийдэг, эсвэл кредит ашиглана. Мэдээж Зүүдний ертөнцөд кредит гэж байдаггүй ч хоёр тал бодит ертөнцөд буцаж ирсний дараа тооцоо нь хүчинтэй хэвээр үлддэг.
Тэгвэл энэ алтан зоос хаанаас гараад ирэв?
Санни хэсэг хугацаанд зоосыг ширтэж байснаа эргүүлэн харлаа. Нэг талд нь эртний хэв маягийн хөлөг онгоц сийлсэн байх бөгөөд өндөр шураг модыг тойрон жинхэнэ мод ургасан байв. Нөгөө талд нь үзэсгэлэнтэй хүний нүүр дүрслэгдсэн бөгөөд уруулаа үл мэдэгурийлган инээмсэглэжээ.
Өндөр шанаатай, урт үстэй, өөгүй царайтай тэр хүн эрэгтэй юу, эмэгтэй юу гэдгийг Санни ялгаж чадсангүй. Гагцхүү маш сэтгэл татам төрхтэй байв. Магнай дээр нь хавирган сарны дүрс сийлэгдсэн бөгөөд...
Түүнээс өөр онцгой зүйл байсангүй.
Санни зоосыг дахин хэсэг ажигласнаа гундуухан бодов.
'Энэ юм лав хараалтай байгаа даа?'
Тийм байх л ёстой. Хүчирхийлэлтэйгээр үхсэн мангасын цогцсын хажуугаас үл мэдэгдэх зоос олчихоод өөр юу гэж бодох билээ?
...Гэвч хараалтай юм шиг санагдсангүй.
Ийм төрлийн зүйл дээр Саннигийн зөн совин нэлээд сайн байлаа. Түүнээс гадна тэр Нэхэгчийн хориотой Удамшилын нэг хэсгийг өвлөсөн хүний хараатай болсон.
Зоосны өнгөн дор нэвтрэн харж, ямар нэгэн хорон санаат шидийн сүлжээ эсвэл ядаж хачирхалтай зүйл олж харахыг хүлээсэн ч юу ч байсангүй.
Сайтар харваас энэ зоос... зүгээр л зоос байв.
Цорын ганц хачирхалтай зүйл нь гар хүрэхэд үл мэдэг бүлээн байсан явдал.
"Хм..."
Хэрэв тэр энэ жинхэнэ Зүүдний ертөнцийн зоосны зургийг Жулиус багшид авчирвал өвгөн маш их баярлах байсан. Иймэрхүү соёлын дурсгал тун ховор. Үүнээс болж Санни нэмэлт оноо авахгүй ч Жулиусыг баярлуулахад амархан.
Мөрөө хавчаад Санни зоосоо үүргэвчиндээ хийж, үхсэн мангас руу эргэв.
"За харцгаая. Сэжгийн гүрвэл минь, өөртөө хэдэн сүнсний хэлтэрхий нуусан вэ..."
Тэр Сарны Хэлтэрхийг дуудан, хоёр сүүдрээр хүчийг нь нэмэгдүүлээд, Хар дарсан зүүдний мангасын хатуу арьсыг зүсэв.
Хэсэг хугацаанд аз түүнтэй хамт байлаа. Тэр тун хурдан хоёр гэрэлтсэн сүнсний хэлтэрхий гаргаж ирэв. Тийм хурдан олдсон болохоор дотор нь гурав дахь нь ч байгаа гэдэгт бараг итгэлтэй болов.
"Чөтгөр юм байна, тийм үү?"
Түүний аз үүгээр дууслаа.
Чөтгөрийн бие хэтэрхий их гэмтсэн байсан тул гурав дахь талстыг авах гэж оролдоход гэдэс нь хагарч, доторх бүх зүйл нь газарт асгарчихав.
"Арай ч дээ! Хараал ид!"
Өмхий, наалдамхай ялзарсан зүйлэнд будагдах вий гэхээс зэвүүцсэн Санни өөрийн эрхгүй хэдэн метрийн цааш Сүүдрийн алхалтаар шилжив.
Дараа нь толгойгоо гилжийлгэн доош харав.
Заваан, хүчиллэг шингэнд бүрхэгдсэн гурван алтан зоос, мөн хурдан хайлж буй модон авдрын хэлтэрхий мэт зүйл өвсөн дээр хэвтэж байлаа.
'Энэ нөхөр... эрдэнэсийн авдар идэх гэж оролдсон юм байх даа?'
Санни толгой сэгсрээд, тэр өмхий заваан зүйлсийг тойрон алхаж, сүүлчийн сүнсний хэлтэрхийг хурдан гаргаж авав.
Алтан зоос түүнд бараг хэрэггүй. Зурахад нэг ширхэг байхад хангалттай тул үлдсэнийг нь авах ямар ч хүсэл төрсөнгүй.
'Баярлалаа, хэрэггүй дээ...'
Тэр үед Сүүдрийн Мөн Чанар нь Ариун Дагшин Газар луу буцахад хангалттай хэмжээнд сэргэжээ. Тиймээс энэ арал дээр үлдэх ямар ч шалтгаан үлдсэнгүй.
Аварга төмөр гарыг сүүлчийн удаа эргэн харж, түүнийг онолын хувьд ямар аймшигтай цохилт биеэс нь тас цавчсан бол гэж бодсоор Санни эргэн, арлын зах руу алхав.
Нар аль хэдийн жаргаж эхэлсэн тул өглөө болохоос өмнө Цайздаа буцаж, Гарцыг ашиглахад түүнд тийм ч их хугацаа үлдээгүй байлаа.