600-р бүлэг : Газардалт

Тэр өдөр Санни онцгой зүйл хийх бодолгүй байлаа. Ялангуяа хөлгийн бүх багийнхан бага зэрэг гунигтай байсан юм. Энэ нь Мартагдсан Эргээс зугтсаны дараах тэдний анхны өвлийн туйлын өдөр байсан тул Гал Сахигчид бөөгнөрөн сууж, амиа алдсан нөхдөө дурсан санаж, тэр шөнө Зүүдний ертөнцөд орох залуу Нойрсогчдод сайн сайхныг хүсэн ерөөж байлаа.

Гэвч Эффи, Кай хоёр өөр төлөвлөгөөтэй байжээ. Касси түүнд өнөөдөр Саннигийн төрсөн өдөр гэдгийг хэлсэн бололтой, тиймээс анчин бүсгүй онцгой хоол хийж, дөрвүүлээ жижиг хоолны танхимд харьцангуй тансаг оройн хоол идэн, өнгөрсөн нэг жилийн хугацаанд өөрсдөд нь юу тохиолдсоныг хүүрнэж, элдвийг ярин инээлдэв.

Инээд гунигаас хамаагүй дээр.

Ялангуяа тэдний хэн нь ч дараагийн удаа хэзээ дахин инээх боломж гарахыг мэдэхгүй байсан болохоор.

...Маргааш нь тэднийг хүрээлсэн харанхуй хоосролын халуун аль хэдийн дээд тавцан дээр хөдлөхөд ч бэрх болжээ. Бүгд хуягныхаа ихэнхийг буцааж, дарвуулуудыг ажиллуулан, хөлс гялалзсан биетэйгээр ажиллаж байлаа. Тэд бүгд ээлжээр хоёр бүлэгт хуваагдан, хөлгийг агаарт тогтоон зөв чиглэлд хөдөлгөхийн тулд хамтран ажиллаж байв.

Нэг ээлж нь хөлгийг жолоодож, нөгөө нь дотогш орж сэрүүцэн ус ууна. Аз болоход доороос халуун агаар үлээж байсан тул зорилгодоо хүрэхийн тулд бүх дарвуулыг ашиглах шаардлагагүй байсан нь ажлыг арай хялбар болгожээ.

Өмнө нь Санни Тэнгэрлэгийн дөлөнд хүрэхэд бараг нэг сар зарцуулсан ч нисдэг хөлөг аяллыг илүү хурдан болгосон байлаа. Тэд мөн хэд хэдэн Аспектийн чадвар болон ухаалаг багаж хэрэгслийн тусламжтайгаар ангалыг хангалттай нарийвчлалтайгаар чиглүүлэн, Цоорхойд хурдан хүрч, дараа нь өргөн мушгиа замаар доошилсоор байв.

Хувь тавилангийн алтан утасны дурсамж түүний ой тойнд одоо ч тод үлдсэн тул Мушгирсан Чулуу өөрсдийн байрлалтай харьцуулахад хаана байсныг мэдэж байсан Санни хөлгийг Тэнгэрлэгийн дөлөн далайн цоорхой руу чиглүүлж чадлаа.

Орой болоход тэр цоорхой аль хэдийн харагдаж эхэлсэн бөгөөд уурсан дүрэлзэх гэрлийн нэхмэл дундах өчүүхэн хар нүх шиг үзэгдэж байв.

Гэвч тэр цоорхой үнэндээ тийм жижиг биш байлаа. Зүгээр л хол зайнаас тэгж харагдаж байсан юм. Анхны удаа Санни түүнийг бараг анзааралгүй өнгөрч, цоорхойн яг захаар нь нисэн өнгөрөхдөө Тэнгэрлэгийн дөлөнд түлэгдсэн билээ. Харин энэ удаа тэд яг голоор нь нисэж, цагаан галын үхлийн бөмбөлгүүдээс олон километрийн хоосон зайгаар тусгаарлагдах байв.

Тийм байхад халуунд шатаж үхэхгүй байхад хангалттай гэж найдъя.

Дарвуулуудыг хурааж, хөлөг ариун модны шидэт хүч болон их биеийг нь нэвт шингээсэн эртний шидийн сайжруулалтын ачаар л дөл рүү үргэлжлэн шумбасаар байлаа. Санни жолооны ард ганцаараа үлдэж, багийн бусад гишүүд хамгийн сэрүүн агаартай үндсэн ачааны агуулахад бүгжээ.

Тэр Үхэшгүй Гинж болон Галын Дурсамжийг дуудан, хамгаалалтын увдисаа гурван сүүдрээрээ бүгдээр нь хүчирхэгжүүлэв. Нисдэг хөлөг цоорхойд улам бүр ойртох тусам залуу модны навчис толгой дээр нь сэрчигнэн, эртний хөлгийн гадаргуу дээр сүнслэг Бичээсүүд гэнэт тодрон гарч ирлээ.

Аажмаар халуун бага зэрэг намдав. Дээд тавцан дээр зогсох нь одоо ч хэцүү, тавгүй байсан ч ядаж тэсэхүйц болсон бөгөөд хамгаалалтын увдисынхаа ачаар бүр ч илүү байлаа.

Санни хөлгийг маш болгоомжтойгоор цоорхой руу чиглүүлэн, Тэнгэрлэгийн дөлөн хананаас аль болох хол, яг голоор нь жолоодлоо. Яг л босоо хонгилоор хөлөг жолоодож байгаа мэт, тэр хонгил нь аажмаар мушгиран зүүн баруун, урагш хойш хөдөлж байв.

Аз болоход доошлохын тулд жолоочоос тийм ч их ур чадвар шаардагдсангүй. Санни завь жолоодох талаар төдийлөн мэдэхгүй, тэр тусмаа ийм хэмжээний нисдэг хөлөг бүр ч мэдэхгүй байсан тул юм буруугаар эргэсэн бол юу ч хийж чадахгүй байлаа.

Гэхдээ тийм зүйл болсонгүй.

Хэсэг хугацааны дараа эртний хөлөг цоорхойгоос гарч дахин харанхуйд шумбан орж, дээрх тэнгэр нь дөлөн далай мэт дүрэлзэж үлдэв. Тэр хөлгийг холгүйхэн хоосролд хөвөх арал руу чиглүүлээд санаа нь амарсан мэт уртаар санаа алдлаа.

Тэд эцэст нь иржээ.

---

Тэд хөлгийг арлаас цухуйсан хэвтээ чулуун шургуудын нэгэнд уяж, газардав. Хар обсидиан багана дээгүүр алхсаар бүгд хатуу газар хүрч, өмнө нь дэлгэсэн гунигтай дүр төрхийг алмайран чимээгүй ширтэн зогслоо.

Хар Цамхгийн арал Саннигийн хамгийн сүүлд ирэхэд ямар байсан яг тэр хэвээрээ байлаа. Харанхуй чулуугаар бүтсэн тэр арал эцэс төгсгөлгүй хоосролд хөвж, эргэн тойрондоо хагарсан обсидианы хавтангуудаар хүрээлэгдсэн байв. Голд нь өө сэвгүй хар, ямар ч гэрлийг залгидаг мэт гялбаагүй материалаар бүтсэн өндөр сүрлэг цамхаг сүндэрлэнэ.

Арлын эзгүй гадаргуугийн энд тэнд эртний нууцлаг байгууламжуудын үлдэгдэл аль хэдийн балгас болон үлджээ. Ирмэгүүдээс нь хэд хэдэн обсидиан багана хэвтээгээр цухуйж, хачирхалтай усан зогсоол мэт хоосрол руу сунасан байв. Нисдэг хөлөг тэдгээрийн нэгний хажууд хүчтэй гинжээр бэхлэгдэн хөвж байлаа.

Эффи Хар Цамхгийг ширтэж байснаа Санни руу эргэн, урьд өмнөхөөсөө огт өөрөөр цонхийсон царайтайгаар хэлэв.

"...Чи ганцаараа ийм хол хүрсэнд одоо ч итгэж чадахгүй байна. Ер нь яаж амьд үлдсэн юм бэ?"

Санни хэсэг эргэлзээд мөрөө хавчив.

"Ядан чадан байж. Бас бага зэрэг азтай байсан."

Ингэж хэлээд тэр санаа алдан харанхуй цамхаг руу алхлаа.

Хаалганы өмнө ирэхэд дөрвүүлэн Гал Сахигчидтайгаа салах ёс хийх цаг болжээ. Кассигийн бүлэг болон бусад нь Хар дарсан зүүд рүү тэднийг дагахгүй байв. Зарим нь ирээдүйд бэлэн болсон үедээ өөрсдийнхөө сорилтыг эхлүүлэх байх, гэхдээ ихэнх Сэрэгсдийн хувьд нэг жил гэдэг энэ аймшигт шалгуурт бэлдэхэд үнэхээр хангалтгүй хугацаа байлаа.

Харин Гал Сахигчид обсидиан арал дээр үлдэх байв. Зарим нь энд түр бааз байгуулж, үлдсэн нь нисдэг хөлгийг Ноктисын Ариун Дагшин Газар луу буцаан жолоодож, дараа нь илүү их хүнс болон хөлгийн ажлыг үргэлжлүүлэхэд шаардлагатай материалыг авчирна.

Тэд ийм байдлаар Доод Тэнгэр болон Гинжлэгдсэн Арлуудын хооронд нааш цааш явж, сорилтод орсон хүмүүсийг шаардлагатай бол хэчнээн ч удаан хүлээх байлаа.

Ялангуяа Кассигийн бүлгийнхний хувьд салах ёс багагүй сэтгэл хөдөлгөм байв. Тэр бүлгийн удирдлагыг эдгээгч Шимд даатгаад мөнгөн хагас багныхаа цаана илэрхийлэл нь нуугдсан чигээр эргэн харалгүй алхжээ.

Тэд дахин уулзах эсэхийг хэн ч мэдэхгүй байлаа. Мартагдсан Эргийн амьд үлдэгсдийн хувьд хайртай хүмүүсээсээ салах нь шинэ зүйл биш байсан.

Гэхдээ хэзээ ч амар байгаагүй.

Санни Хар Цамхгийн хаалгыг нээгээд бусдыгаа харанхуй танхимуудаар нь дагуулан, давхар бүрээр дээш өгслөө. Эффи, Кай хоёр эргэн тойрноо сониучирхан харж байсан ч царайд нь айдас ч бас тодорч байв. Хоёрдугаар давхарт, бурхны тасарсан гарнаас аймшигт ялзрал ургаж байсан газарт хүрэхэд Касси аймшигтай цонхийсон ч юу ч хэлсэнгүй.

Бичээсийн танхим түүнд бүр ч хүнд тусав. Кай, Эффи хоёрыг Санни нүдээ чанга аниулсан чигээр нь хөтлөн гарсан ч сохор охин тэгж чадсангүй. Түүний хурц зөн совин, сайжирсан мэдрэхүй нь заримдаа хараалтай адил зүйл байлаа.

Гэхдээ яг тэр шалтгаанаар түүний сэтгэлийн тэсвэр хатуужил ч бас хэнтэй ч зүйрлэшгүй байв. Тэр шүдээ зуун тэссээр байлаа.

Эцэст нь тэд хамгийн дээд давхарт хүрч, ээлжлэн Сүнсний мөн чанараа Хэрцгий Харцад нийлүүлэн чулуун нуман хаалгыг Тэнгэрлэгийн дөлөөр дүүргэв. Дөрвүүлээ хамтран ажилласнаар түүнийг идэвхжүүлэхэд Санни ганцаараа оролдож байсан үеийнхээс хамаагүй бага хугацаа шаардагджээ.

Удалгүй тэд гоёмсог цагаан асарт зогсож, ар дахь гарц алга болов.

Харин өмнө нь Цагаан Цамхгийн арлын нам гүм диваажин дэлгэгдэж байлаа.

Хагарсан гантиг чулуун хавтангууд түүнийг тойрон хөвж, асрын дэргэд үзэсгэлэнт нуга, зөөлөн салхинд мөчир нь сэрчигнэх тайван төгөл оршино. Асартай чулуун замаар холбогдсон зайд чулуу ч биш, мод ч биш цав цагаан материалаар бүтсэн сүрлэг цамхаг сүндэрлэнэ. Тэр нь үзэсгэлэнтэй, дэгжин, бодит ертөнцөд оршин байх аргагүй мэт хэт эрхэмсэг харагдана.

Түүнийг тойрон үхсэн луугийн яс нарны гэрэлд гялалзан хэвтэж байлаа.

Тэд тунгалаг нуурын хажуугаар алхаж, аварга араатны эрүүн дундуур өнгөрөн, эцэст нь эртний гинжний танхимын сүрлэг харанхуйд орлоо.

Нэгэн цагт Итгэл Найдвар тэнд хүлээстэй байсан.

Дотогш ормогц дөрвүүлэн гэнэт ядаргаа нөмөрсөн мэт хөдөлгөөнгүй зогсов. Цав цагаан шалан дээр долоон гинж хэвтэж, тус бүрийнх нь үзүүрт хугарсан гав байлаа. Тэдгээр гавнууд сэвтэй, урагдсан бөгөөд эвдэрч муудсан гадаргуу нь тоо томшгүй олон Бичээсээр бүрхэгдсэн байв.

Гавнуудын гадаргуугаас үл мэдэг гялалзсан зүйл сүнслэг уур мэт дээш хөөрөн, агуу танхимын яг төвд байнга өөрчлөгдөн лугших цэвэр харанхуйн эмх замбараагүй бөөгнөрөл болон нийлжээ.

Гэхдээ энэ нь жинхэнэ харанхуй биш байлаа. Харин бодит байдлын эд эсийн цоорхой бөгөөд гэрлийг хүртэл залгиж чадах зүйл байв.

Үрийн дүр төрхөд ховсдуулсан Санни түүнийг сүнснийхээ гүнд мэдэрлээ.

Хар дарсан зүүдний соронзон мэт, зальжин дуудлага.

Энэ удаад эцэст нь тэр түүнд хариулах гэж байлаа.

Санни санаа алдаад хамтрагчид руугаа харав.

Хэлэх ёстой бүхнээ тэд аль хэдийн хэлж, ярилцах ёстой бүхнээ ярилцсан байлаа.

Саатах ямар ч шалтгаан үлдээгүй.

"...Бэлэн үү?"

Эффи, Кай, Касси гурав хэсэг чимээгүй байж, лугших харанхуйг ширтэв. Тэдний царай цонхийж, хэвшмэл өөртөө итгэлтэй баггүйгээрээ хамгаалалтгүй харагдана.

Эцэст нь сохор охин шивнэлээ.

"Юуг нь хүлээгээд байгаа юм? Энэ чинь... ердөө л Хоёр дахь Хар дарсан зүүд."

Санни инээмсэглээд, гэнэт чангаар инээлээ.

"Тийм шүү..."

Ингээд тэр Кассигийн мөрөн дээр түрхэн зуур гараа тавиад урагш алхаж, бодит байдлын лугших цоорхой руу чиглэлээ. Алхам тутамд ертөнц бага багаар бүдгэрч, улам бүр харанхуй болсоор байв.

Эффи, Кай, Касси гурав араас нь дагалаа.

...Хэдхэн мөчийн дараа тэд алга болов.

Гинжний танхим ч мөн алга болов.

Санни өөрийгөө туйлын харанхуйд, юу ч үгүй хоосролоор хүрээлүүлсэн ганцаараа зогсож байгаагаар олж мэдрэв.

Тэрхүү хоосрол дунд тэр Хараалын дуу хоолойг сонслоо.

[Сэрэгч минь! Хоёр дахь Сорилтдоо бэлдэнэ үү...]

Тэр бараан инээмсэглэл тодруулав.

'Эхнийхтэй яг адилхан... за даа, энэ удаа хаана буухыг харъя. Ямартай ч өмнөхөөсөө дор байна гэж юу байх вэ...'

Хараалын дуу дахин нижигнэн сонсогдож, түүнийг өөрийн эрхгүй чичрүүлэв.

[Таван зоригтон сорихоор бэлэн боллоо... Хар дарсан зүүдэнд тавтай морил!]

Харанхуй хөдөлж, өөр зүйл, өөр ертөнц болон хувирлаа.

...Гэвч Санни үүнд огт анхаарал хандуулсангүй.

'Хүлээ... таван зоригтон гэж үү? Тав гэж хэлсэн биз дээ? Тав дахь нь хэн юм бэ?! Юу бо...'

Гэвч тэр бодлоо дуусгаж амжилгүй,

Хараа нь цэлмэж, өмнө нь...

[Гуравдугаар боть : Хоосролын Ханхүү төгсөв.]