434-р бүлэг : Хэтэрхий их хоосон

Шунахай авдрыг дуудан гаргаж ирээд, Санни шүдээр дүүрсэн авдарт илүү том, илүү олон шүдтэй авдар луу авирч ороод тагийг нь нээхийг тушаав. Дараа нь хөнгөн хөгжилтэй аялгуу исгэрэнгээ хүнд зооснуудыг дотогш нь шидэж эхлэв.

'Нэг, хоёр, гурав, дөрөв... аа, амьд байхад ямар сайхан өдөр вэ... тав, зургаа...'

Гайхамшигт алтан дугуйнууд нэг нэгээрээ Шунахай авдарт алга болсоор байлаа. Хэсэг хугацааны дараа Санни суудлаа үл ялиг засаж, арай тухтай суугаад олзоо хураасаар байв.

Эцэст нь тэр үхсэн ад зэтгрийн дотроос бараг мянга дөрвөн зуун зоос гаргаж авчээ. Саннигийн таамагласанчлан эрдэнэсийн овоолгын хамгийн дээд давхарга бүхэлдээ жинхэнэ байсан юм.

Энэ бол үнэхээр итгэмээргүй, гайхамшигтай олз байлаа! Гэнэт болж өнгөрсөн бүх зүйл үнэ цэнтэй санагдах шиг...

Бараг л.

Өөрийг нь хүрээлсэн гэрэлгүй хоосон орон зай руу хараад Санни санаа алдав.

'Ариун Дагшин Газарт буцаж чадах эсэхээ ч мэдэхгүй байна. Тахилын ширээгүйгээр эдгээр зоос зүгээр л илүү ачаа лугаа.'

Бага зэрэг урам нь хугарсан тэрээр хэсэг саатаад, дараа нь харцаа дахин онгойсон эрдэнэсийн авдар луу шилжүүлэв.

Түүний амжилттай дээрэмдсэн эрдэнэсийн овоолгын дээд давхарга үнэхээр жинхэнэ байсан ч доор нь...

Санни ходоодонд байгаа зүйлсээ буцааж гаргахгүйг хичээн арай гэж тэсэв. Эрдэнэсийн доор Элэглэгчийн мөч, дотор эрхтнүүд авдрын ихэнх зайг эзлэн чигжигдсэн байлаа. Бүх зүйл хар цусанд нэвт норж, яргачны хамгийн аймшигтай хар дарсан зүүд шиг харагдахаас гадна дотор муухайрам өмхий үнэр ялгаруулж байв.

'Сэжгийн... үнэхээр сэжгийн...'

Нүднийх нь өмнөх дүр зураг ямар ой гутам болохыг бодонгоо Санни Сарны Хэлтэрхийгээр тэр аймшигт булингарыг зүсэж, дөрвөн том сүнсний хэлтэрхийг өргөн инээмсэглэлтэйгээр гаргаж ирэв. Тэдгээрийг бага зэрэг цэвэрлэснийхээ дараа сэтгэл татам талстуудыг Шунахай авдарт хийж, асар их сэтгэл ханамжтайгаар Дурсамжаа буцаав.

Үүний дараа Санни эрдэнэсийн авдар руу эргэлзсэн харцаар ширтэв.

Асуудал нь... түүнд Шунахай авдарт цэвэрхэн хадгалсан гурав орчим хоногийн хүнс л үлдсэн байлаа. Хэрэв хоолоо гамнавал долоо хоног орчим хүрэх байх. Түүнээс хойш...

Санни дагзаа маажаад, дараа нь дагжин чичирч авдрын тагийг тасхийтэл хаав.

'...Цаг нь ирэхээр л бодъё. Гэхдээ тэр цаг хэзээ ч ирэхгүй байгаасай!'

Ингээд тэр үхсэн ад зэтгрийн нуруун дээр дахин авирч гарч хэсэг амран, харанхуй руу ширтэв.

Цаг хугацаа аажмаар өнгөрөх тусам Саннигийн царай улам бүр барайсаар байлаа. Эцэст нь тэр аймшигтай нэгэн үнэнийг ухаарчээ.

...Түүнд хийх өөр юу ч үлдээгүй байв.

---

"Энэ асуудал болох нь."

Нэг мянганы дараа эсвэл хэдхэн цагийн дараа юу, хэн мэдлээ, Санни эрдэнэсийн авдар дээр суучихаад уйдсандаа үхэх шахаж байлаа.

Тэр одоо ч гэсэн хязгааргүй харанхуй ангал дундуур унасаар байв. Мэдээж өөр юу хийх билээ? Өөр хийх юм ерөөсөө байсангүй!

Хэрцгий Харц түүний гарт байж, мөнгөлөг жадны ир тод гэрэл цацруулж байлаа. Тэр жадны [Гэрэл Залгигч] шидийн сайжруулалтыг ашиглан гунигтай жаданд шингэсэн нарны гэрлийг дуудан Доод Тэнгэрийн харанхуй руу цацруулж байв. Тэр гэрлийн ачаар хоёр сүүдрийнх нь дүр тодхон харагдаж байлаа. Нэг нь авдрын гадаргуу дээр зүүн талд нь, нөгөө нь баруун талд нь байв.

Санни толгой сэгсрээд:

"Би энд уйдсандаа үхэх нь. Би амьдралдаа хэзээ ч ингэж уйдаж байгаагүй. Бид энэ балай юмыг хэдэн долоо хоног яаж тэсэх юм бэ? Та хоёр юу гэж бодож байна?"

Баруун талын хөгжилтэй сүүдэр хэсэг тээнэгэлзсэний эцэст зоригжуулсан янзтай нударгаа өргөв. Түүний хэлэх гэсэн санаа тун тодорхой байлаа.

"Чи чадна!"

Зүүн талын бараан сүүдэр түүн рүү гунигтай ширтээд зүгээр л толгой сэгсэрлээ. Түүний утга ч бас ойлгомжтой...

"Зүгээр л бууж өг..."

Санни хэд хэд анивчаад инээмсэглэв.

"За, бүх зүйл гайгүй болно гэж бодож байна. Би зүгээр л... үүнийг амралт гэж бодно. Тийм ээ. Би хамгийн сүүлд хэзээ зүгээр л амарч, юу ч хийхгүй байсан билээ? Зөв... хэзээ ч биш! Бодоод үз дээ, нөхдөө, энэ чинь бурхны бэлэг шиг боломж байна. Хүссэнээрээ амарч, залхуурах боломж."

Тэр хэсэг чимээгүй байснаа нэмж хэлэв.

"Үнэнийг хэлэхэд надад юу ч хийхгүй байхаас өөр сонголт алга. Азтай байгаа биз?"

Бараан сүүдэр түүн рүү хараад алгаараа нүүрээ дарлаа.

Хөгжилтэй сүүдэр хүртэл хэсэг эргэлзсэний эцэст болгоомжтой мөрөө хавчив.

Санни хөмсгөө зангидав.

"Юу гэсэн үг вэ, галзуурна гэж үү? Би галзуурахгүй! Би галзуурахаас аль хэдийн залхсан. Нэг удаа үзсэн, эсвэл дуусгасан гэж ярьдаг даа. Би галзуурах ямар ч боломжгүй."

Сүүдрүүд хариулсангүй. Энэ нь түүнийг ууртайгаар хамраараа турхиран дуугарахад хүргэв.

"Тэр ч яахав! Би ер нь яагаад та хоёртой яриад байгаа юм? Ядаж ярианд хувь нэмрээ оруулах хэмжээний ёс журам ч та нарт алга!"

Тэр хөмсгөө зангидан Хэрцгий Харцыг буцааж, харанхуй бүхнийг дахин нөмөрлөө. Сүүдрүүд ч харагдахаа болив.

Хэсэг хугацааны дараа Санни үл тоосон өнгөөр хэлэв.

"Тэгээд ч ярих өөр илүү дээр сонголт надад байгаа."

...Тэр Энгийн Чулуугаа хаана хийчихсэн билээ?

---

Гурван өдөр өнгөрөх үед, ядаж л Санниг бодоход гурван өдөр өнгөрсөн байх ёстой, учир нь Сүнсний Могойн тусламжгүйгээр сүүдрийн мөн чанар нь бүрэн сэргэхэд ер нь тийм хугацаа шаарддаг байсан, тэр үнэхээр ухаанаа алдах ирмэг дээр иржээ.

Хамгийн аймшигтай нь уйтгар биш, харин гаднаас ирэх ямар ч өдөөлт огт байхгүй явдал байлаа.

Доод Тэнгэрт юу ч хэзээ ч өөрчлөгддөггүй. Юу ч хэзээ ч болдоггүй. Юу ч хэзээ ч гарч ирдэггүй, алга болдоггүй, ер нь байсан ч үгүй. Тэнд хоосон харанхуй, алсад анивчих одод, бас өөрөөс нь өөр юу ч байсангүй.

Бас уналт.

Эхэндээ Санни ангал дунд аварга том, төсөөлөхийн аргагүй аймшигтай хорон амьтадтай таарна гэж санаа зовж байлаа. Эцсийн эцэст ангал гэдэг чинь тийм л байх ёстой биз дээ? Гэтэл юу ч байсангүй.

Одоо бол тэр тэнүүчилж яваа нэг хоёр Титантай таараасай гэж хүсэх шахам болов.

Хүмүүс ганцаардлаас болж галзуурдаг гэж тэр сонсож байсан ч өөрөө ийм байдалд орно гэж хэзээ ч төсөөлөөгүй.

Эхний өдрийг Санни элдвийг бодож, туулсан бүхнээ эргэн санаж, тэднээс ямар нэгэн зүйл сурахыг хичээн өнгөрөөжээ.

Тэр Толин Араатан болон Хэрцгий Харцын талаар бодов. Яагаад мөнгөн жад ийм нэртэй байсан юм бол? Тэгээд тэр ойлгов.

Үүнийг Хэрцгий Харц гэж нэрлэсний учир нь өнгөлсөн ир нь хүний өөрийнх нь тусгалыг харуулдагт байжээ.

Тэр сүйрсэн хөлөг, зооснууд, Элэглэгч, бас Ноктис хэмээх хүний тухай бодов. Эдгээр нь хоорондоо ямар холбоотой байсан юм бол?

Хэсэг хугацааны дараа тэр Ноктис эртний хөлгийн ахмад, Элэглэгчийн эзэн, бас гайхамшигт зоосон дээр дүр нь сийлэгдсэн хүн байсан гэж таамаглав. Ноктис мөн тэр зооснуудыг анх бүтээсэн хүн байх магадлалтай.

Тиймээс л тэдгээрийг зөвхөн түүний Ариун Дагшин Газарт ашиглаж болдог байжээ.

Тэр Кай, Эффи, Касси хоёр одоо юу хийж байгаа бол гэж бодов.

Тэр Нефисийн тухай бодов.

Хоёр дахь өдөр тэр Бичээсүүдээ дуудаж, Нефис ад зэтгэр болсныг харав. Санни [2/4000] гэсэн тоолуур руу ямар ч илэрхийлэлгүй ширтээд санаа алдан Сүнсний Тэнгист шумбан орлоо.

Тэнд тэр бүх Дурсамжаа болон өөрийн устгасан бүх амьтдын сүүдрийг судалжээ.

Тэр нь ердөө хэдхэн цаг л үргэлжилсэн.

...Эсвэл мөнх.

Гурав дахь өдөр Санни үхсэн Элэглэгчийн таган дээр зүгээр л хэвтээд хоосон орон зай руу ширтэж байлаа. Түүний оюун ухаан хачирхалтайгаар ажиллаж эхэлжээ. Эргэн тойронд нь юу ч байхгүй мөртлөө тэр заримдаа харанхуй дунд хачин дүрс, сүүдэр харж, мөн алсаас чимээ сонсох болов.

Тэр тэднийг бодит байгаасай гэж хүсэж байсан ч энэ бүхэн ердөө удаан хугацааны мэдрэхүйн өлсгөлөнгийн үр дагавар гэдгийг мэдэж байлаа. Хүний оюун ухаан үнэхээр хачин... тэд хэтэрхий их хоосонг тэсвэрлэж чаддаггүй аж.

Гэнэт Доод Тэнгэр лүү долоон өдөр уруудаад галзуурахаас айсандаа буцсан нэгэн хүний түүх түүнд хамаагүй илүү утга учиртай санагдав.

Ядаж ямар нэгэн зүйлийг мэдрэхийн тулд Санни Мөнгөн Хонхыг дуудаж, харанхуйд жингэнүүлэн, аялгуут чимээ нь ангал дунд алсран замхрахыг чагнан суув.

Одоо тэр эрдэнэсийн авдар дээр сууж, алсын одод руу ширтэнгээ Энгийн Чулуутай ярилцаж байлаа.

"Өнөөдөр ямар өдөр өнгөрөв, Чулуу?"

Дурсамж өөрийнх нь хоолойгоор хариулав.

"Урьдын адил юу ч болсонгүй. Харин чинийх?"

Санни хэсэг дуугүй байснаа:

"Би амралтаа л эдэлж байна."

Энгийн Чулуу инээд алдав.

"Ямар гайхамшигтай сонсогдож байна вэ! Амралт чинь ямархуу болж байна?"

Тэр санаа алдав.

"Үнэхээр гайхалтай. Би ёроолдоо хараахан хүрээгүй л байна."

Хэсэг хугацаанд юу ч болсонгүй. Дараа нь шинэ асуулт сонсогдов.

"...Яагаад ийм харанхуй байгаа юм?"

Санни сулхан инээмсэглэв.

"Харанхуй байлгүйл яах вэ? Энэ чинь Доод Тэнгэр шүү дээ!"

Гэтэл тэр гэнэт хөшиж орхив.

'...Юу?'

Тэр асуултыг асуусан хоолой...

Энгийн Чулуунаас гараагүй.

Тэр хоолой... түүний өөрийнх нь хоолой биш байлаа.