400-р бүлэг : Эрдэнэсийн дуудлага

[Таны Сүүдэр улам хүчирхэгжлээ.]

Санни зоос байсан газар руу хэсэг ширтсэний дараа нүдээ анив.

'Юу болоод өнгөрөв өө?'

Тэр зоосыг тахилын ширээн дээр унагасан. Сарны гэрэл туссан. Тэгээд алга болсон. Үүний дараа тэр нэг сүүдрийн хэлтэрхий авлаа.

'Байж боломгүй юм...'

Сэтгэл догдлолдоо автахгүйг хичээн Санни бичээсүүдээ дуудав.

Сүүдрийн хэлтэрхий : [198/2000]

Сүүлд шалгахад 197 байсан. Тэр ямар ч эргэлзээгүйгээр саяхан тэр хачирхалтай алтан зоосноос нэг сүүдрийн хэлтэрхий авсан байв.

'Тэгэхээр энэ жирийн нэгэн зоос биш байсан юм байна!'

Түүний уруул дээр сэтгэл хангалуун инээмсэглэл тодорлоо.

Зоос зөвхөн онцгой байгаад зогсохгүй хараагдсан ч биш байжээ. Харин ч эсрэгээрээ адислагдсан байсан байна!

'За даа, энэ бол миний авсан хамгийн амархан сүүдрийн хэлтэрхий байлаа...'

Гэнэт түүний нүд нь томров.

'Түр хүлээ...'

Төмөр Гарт арал дээр өөр зооснууд үлдсэн биз дээ? Ядаж гурав нь үхсэн мангасын биед залгиулсан байсан.

Энэ бодол бүрэн бүрэлдэхээс өмнө Санни аль хэдийн Тахилын ширээтэй арлыг орхин хөдөлжээ.

'Хоёр зүйл... энд хоёр зүйл байна...'

Нэгдүгээрт, бусад зооснууд ч гэсэн эхнийх шигээ байж, түүнд үнэгүй хэлтэрхий өгөх боломжтой.

Хоёрдугаарт, гурав байгаа газар илүү олон байж болно. Маш олон.

Түүний олсон Нүгэлт Чөтгөр ийм гайхамшигт зооснуудын бүхэл бүтэн эрдэнэсийн сан нуугдсан газраас ирсэн байж мэднэ. Бүр бүхэл бүтэн уул дүүрэн ч байж болох юм.

Хэрэв Санни зөв таамаглаж байгаа бөгөөд тэр амьтан үхэхээсээ өмнө ямар зам туулсныг ямар нэгэн байдлаар мөрдөн олж чадвал...

Тэр хэчнээн хүчирхэг болохыг хэн мэдэх билээ?

Асар том бөгөөд сэтгэл татам нууцыг олж илрүүлсэн догдлолыг дарахыг хичээн Санни Ариун Дагшин Газраас гарч, арлын захыг чиглэв. Хүрхрээний чимээ улам чангарч, борооны эхний дуслууд газарт унах үед харанхуй дүрс гэнэт түүний өмнө алхаж ирэв.

Тэр бол харуулуудын нэг байлаа.

"Хөөх... Санни мөн үү? Чи үнэхээр ийм цаг агаарт гарах гэж байгаа юм уу?"

Ариун Дагшин Газрын ихэнх харуулууд Санни харанхуйд асуудалгүй байж чаддаг гэдгийг мэддэг болсон тул шөнө Цайзаас гарч явахыг хараад гайхахаа бараг больжээ. Гэсэн ч заримд нь одоо ч хачин санагддаг байв.

Санни хэсэг зогсоод инээмсэглэв.

"Тийм ээ. Санаа зоволтгүй, би зүгээр ээ. Хол явахгүй. Зүгээр л Төмөр Гарт арал дээр нэг зүйлийг шалгах гэсэн юм."

Харуул хэсэг эргэлзээд мөрөө хавчив.

"За тэгвэл болгоомжтой яваарай. Шөнийн хараатай байсан ч энэ бол хүмүүс тэнүүчлэх цаг биш шүү."

Санни санаа тавьсанд нь талархаад хажуугаар нь өнгөрөв.

'Хүмүүсийн тэнүүчлэх цаг биш ээ? Тэгвэл би мангас болохоор азтай юм...'

Ариун Дагшин Газрын арлын захад хүрмэгцээ тэр цаг алдалгүй Хар Жигүүрийг дуудлаа. Санни шууд сүүдэр болж хувираад зорьсон газраа чиглэн давхихыг хүссэн ч Цайзын ойролцоо чадвараа ингэтлээ ил гаргахыг хүссэнгүй.

'Тэвчээртэй бай. Тэвчээртэй...'

Хар Жигүүр үнэндээ түүнд нисэх боломж олгодоггүй байсан тул тэр аль болох удаан гинжин дээр гулсан явж байгаад дараа нь бууж, үлдсэн замаа явган тууллаа. Энэ үед бороо аль хэдийн ширүүссэн байв. Хөл доорх төмөр гадаргуу хальтиргаатай, аюултай болсон тул Доод Тэнгэр рүү уначихгүйн тулд Санни алхам бүрээ нямбай анхаарах шаардлагатай байлаа.

Тэр дагжин чичирч, үүнээс ч илүү аймшигтай хувь тавилан төсөөлөхийг оролдов. Жинхэнэ нисэх аргагүй болохоор тэр харанхуй дундуур эцэс төгсгөлгүй унасаар, эцэст нь ухаан санаагаа алдан, дараа нь бие нь өлсгөлөнгөөр өөрийгөө идэж дуусаад аажмаар тоос болон хувирна.

Гинжлэгдсэн Арлуудын хүмүүс Доод Тэнгэр лүү унасан азгүй хүмүүсийн тухай аймшигт түүх ярих дуртай байв. Санни ч тэдний айдсыг бүрэн ойлгодог байлаа.

Тиймээс тэр хальтрахаас маш их болгоомжилж байв.

'Доор юу хүлээж байгааг мэдсээр байж зөвхөн тэнэгүүд л унана. Би хэзээ ч...'

Түүний бодолд хариу өгч буй мэт хажуугаас хүчтэй салхи цохиж, алсад цахилгаан цахин тэнгэрийг гэрэлтүүлэв.

'...Хараал ид!'

Хувь тавиланг сорихыг хүсээгүй Санни сүүдэрт шумбан орж, тэдний нэг болон аяллаа үргэлжлүүлэв.

Удалгүй тэр Төмөр Гарт аралд хүрч ирлээ.

Үл мэдэгдэх металл аваргын тасарсан гар одоо ч тэнд байсаар байв. Үүнийг ямар хүч тас цохисон бол гэж Санни дахин гайхав. Хэмжээг нь бодоход тэр гарын эзэн өөрөө ч асар том биетэй байсан нь гарцаагүй.

Мартагдсан Эргийн алхдаг аварга биет хөшөөтэй нэг түвшнийх биш ч гэсэн маргашгүй аварга том.

Нууцлаг зооснуудыг залгисан далавчтай чөтгөрийн сэг ч мөн тэнд байлаа.

Гэхдээ өмнөх шигээ харагдсангүй.

Одоо тэр аймшигт гаж амьтнаас зөвхөн яснууд нь л үлджээ. Мах нь Хар дарсан зүүдний ертөнцийн шунахай сэгээр хооллогчдод аль хэдийн идүүлсэн байв. Сэгний эргэн тойрон дахь өвс ч өндөр ургаж, ердийн ногоон өнгөө алдан тод улаан өнгөтэй болжээ.

Тэр өвс...

Цадсан мэт харагдаж байв. Санни гэнэт ярвайлаа.

Зүүдний ертөнцөд ямар ч амьтан, ямар ч ургамал харагдаж байгаа шигээ байдаггүй. Үгүйсэн бол тэр Нүгэлт Чононуудын сүрэгтэй тулалдсан арлын өтгөн ой аль эрт Няцлалтын нөлөөгөөр сүйрэх байсан.

Энд хамгийн гэмгүй харагдах зүйл хүртэл нэгэн хэвээс гажсан, бузарлагдсан, анчин байдаг.

Хангалттай болгоомжгүй байвал ганц өвсний ир ч үхлийн аюул авчирч чадна.

...Гэвч тэр зооснуудыг авахыг хүсэж байлаа.

Цусан улаан өвсний өргөн хэсэгт дөхөж очсон Санни хэсэг тээнэгэлзээд урагш алхав. Тэр хөл доорх газар үл ялиг хөдөлж байгааг мэдэрч, өвсөн дээр унах борооны дуслуудын чимээ хүртэл өөрчлөгдөхийг сонслоо.

Санни хөмсгөө гүн атируулан Шөнө Дундын Хэлтэрхийг дуудлаа. Сүнсний Могойн ороомгуудаар мөн чанараа хүчтэй урсгаж, хоёр сүүдрээ ч цуглуулан биеэ ороов.

Өвс үл ялиг ганхсанаа дараа нь намжив.

Саннигийн уруул дээр үл мэдэг инээмсэглэл тодров.

Үнэхээр Зүүдний ертөнцийн бүх зүйл аюултай бөгөөд үхэл дагуулдаг.

Хүмүүс ч мөн ялгаагүй.

Үнэнийг хэлэхэд Сэрэгсэд бол энэ ертөнцийн хамгийн аймшигтай амьтдын нэг төрөл байв. Түүхий хүчээрээ биш юмаа гэхэд заль мэх, харгис зан, урьдчилан таамаглахын аргагүй байдлаараа лав тийм.

Өвсний ир шиг сул дорой зүйлсийн хувьд Сэрэгчийн уурыг хүргэхгүй байх нь ухаалаг хэрэг.

Ялангуяа Санни шиг аймшигтай нэгнийх.

'Аа. Айдас төрүүлдэг байх сайхан юм.'

Одоо түүнд заналхийлэх зүйл үлдээгүй тул тэр зооснуудыг хамгийн сүүлд харсан газар луу алхаж очоод доош бөхийн, сэтгэл татам алтан гайхамшигуудыг хайлаа.

Тэд яг орхисон газраа байж байв.