420-р бүлэг : Гайхамшигт авдар урд байна

Санни зузаан сайжруулсан хаалганд ойртож, нөгөө талд нь ямар нэгэн зүйл хөдөлж байгаа эсэхийг мэдрэхийг оролдов.

Гэвч юу ч байсангүй.

Эрдэнэсийн сангийн дотор түүнийг ямар нэгэн аюултай зүйл хүлээж байгаа мэт санагдсангүй. Харин ч агаар нь ямар цэвэр, шалны банзууд нь ямар цэмцгэр байгааг харахад энэ өрөө бараг... урин дуудаж байгаа мэт санагдана.

Гэхдээ тэр бүрэн итгэсэнгүй.

Санни хэсэг тээнэгэлзсэний эцэст нэг сүүдрээ биеэсээ салгаж, хаалганы доогуур гулган орохыг тушаав. Тэр сүүдэр маш ойрхон үлдэх учир өөрийгөө түр сулруулах эрсдэлийг хүлээхэд бэлэн байлаа.

'Би энэ юмыг ер нь яаж онгойлгох юм?'

Дараагийн мөчид Санни ярвайж, алгаараа нүүрээ дарлаа.

'...Би хэзээнээс ийм тэнэг болчихсон юм бэ?'

Аз жаргалтай сүүдрийн нүдээр харахад тэр хуягласан тасалгааг бүхэлд нь олж харав.

Энэ нь өндөр таазтай том өрөө бөгөөд голд нь гурван хүнд авдар байлаа.

Харин эрдэнэсийн сангийн арын хана бүхэлдээ байхгүй болж, аварга ан цавын арзайсан ирмэгээр нарны гэрэл үер мэт цутган орж ирж байв.

'Мэдээж байхгүй байна шдээ!'

Эцсийн эцэст Гинжний хорхой ямар нэгэн аргаар дотогш орсон байх ёстой. Тэр чөтгөр эрдэнэсийн сангийн хаалгаар багтаж орсон гэдэгт Санни эргэлзэж байлаа. Тэр тусмаа гарахдаа хаалгаа эелдгээр түгжээд явсан гэж бүр ч итгэхгүй.

Тэр санаа алдаад толгой сэгсэрч, энэ түр зуурын мунхаглалаа хорны өвдөлтийг тэсвэрлэхээс үүдсэн ядаргаатай холбон тайлбарлахаар шийдэв.

Ямар ч байсан өөрийгөө тэнэг болгож байгааг нь харах хүн байгаагүй!

Ямар ч тохиолдолд сайжруулсан хаалганы цаана аймшигт Хар дарсан зүүдний мангас нуугдаж байсангүй. Тэр дотогш орлоо гээд түүн рүү дайрах зүйл байхгүй.

Санни хөлгийн их бие дээр дахин гарч, эрдэнэсийн сангийн арын хананы ан цаваар дотогш орох арга хайгаад дараа нь Сүүдрийн алхалтаар шууд дотор нь гарч ирэх талаар бодлоо. Тэр одоо хэтэрхий догдолж, тэвчээр нь барагдсан байсан тул дахиж цаг үрэхийг хүссэнгүй. Түүнээс гадна энд удах тусам бүх зүйл аймшигтайгаар бүтэлгүйтэх магадлал улам ихсэнэ.

Хэрэв тэр авдруудын нэгэнд үнэхээр хэдэн зуун зоос байгаа бол... энэ нь түүний олсон бүх эрдэнэсийг ичээхүйц олз байх байлаа. Насан туршийн олдвор.

Санни хэдэн хором хүлээж, нүдээ нарны хурц гэрэлд дасгасны дараа хуягласан өрөөний голд буй гурван авдрыг ажиглав.

Гурвуул нээлттэй байлаа. Хоёр нь хоосон. Харин гурав дахь нь...

Түүний нүд цочролоос болж томров.

Гурав дахь авдар урт бөгөөд алмаз мэт хатуу хар модоор хийгдэж, бүдэг төмөр туузаар хүчитгэгдсэн байлаа. Нас бие гүйцсэн хүн багтахаар том...

Мөн дүүрэн болтлоо хүнд алтан зоосоор дүүрчээ. Зарим нь бүр асгарч, шалан дээр дур булаам овоо болон хэвтэнэ. Тэдний нэг талд нууцлаг дур булаам хүний үзэсгэлэнт царай, нөгөө талд нь эртний хөлөг дүрслэгджээ.

'Мянга... энд хэдэн мянган ширхэг байна!'

Саннигийн зүрх нэг цохилт алгасаж, бие нь үл ялиг ганхав.

Түүний өмнө гурав дахь цөмөө бүрдүүлэхэд хангалттай, бүр илүү гарсан эрдэнэс байлаа. Ийм их гайхамшигт зоостой бол Санни өөрийнхөө болон Нефисийн хоорондох ялгааг бүрэн арилгаж, магадгүй бүр түүнийг давж чадах байв.

'Энэ... энэ зүүд биш биз дээ...'

Түүний зөнгөөрөө үүнийг дэндүү амархан байсан гэж бодмоор санагдсан ч үнэндээ тийм биш байлаа. Тэр Толин Араатантай тулалдаж байхдаа үхэх шахсан, Гантиг Гэгээнтнийг Далайчин Хүүхэлдэйнүүдтэй тулалдахдаа шархдуулахыг зөвшөөрсөн, эртний сүйрсэн хөлгийн хорт харанхуйгаар алхсан. Хэрэв Цусан сүлжээ байгаагүй бол тэр аль хэдийн үхчихсэн байх байсан.

Өөрийн судсаар хагас бурхны өвийг тээж явдаг гэж энэ дэлхий дээр хэчнээн хүн хэлж чадах билээ? Бараг хэн бүхний хувьд энэ аялал үхлээр төгсөх байв. Түүнээс гадна түүнийг энд авчирсан нээлтүүд болон логик дүгнэлтүүдийг хийж чадах хүн ч тун цөөн.

Үгүй ээ. Түүний одоо зогсож буй энэ газар хүрэхэд амар байгаагүй. Огтхон ч амар байгаагүй. Тэгээд ч Саннид жаахан аз тохиох цаг нь болсон. Сүүлийн үед түүний юу ч бүтэмжтэй болоогүй. Жишээ нь Монгрелын тэр бүх будлиан. Эсвэл Улаан цамхаг дээр болсон бүх зүйл.

...Хүнд авдар нарны гэрэлд чимээгүйхэн зогсож байлаа. Алтан зооснууд хурц туяанд гялалзан, ирээд өөрийн болгохыг нь урин дуудаж байв.

Санни шүлсээ залгилаа. Энэ дүр зураг үнэхээр үзэсгэлэнтэй байв. Түүний нүд шуналаар гэрэлтэнэ.

'Тэгвэл татгалзахгүй дээ...'

Тэр хэдэн алхам урагшилж, авдарт ойртлоо.

'Алт хүнд. Би энэ бүхнийг Ариун Дагшин Газар хүртэл яаж авч явах юм бэ? Тамтай юм аа! Ийм их ачаатай бол сүүдэрт ч орж чадахгүй. Энэ чинь л асуудал байна даа.'

Тэр зооснууд руу гараа сунгасан ч гэнэт зогсов. Гар нь урин дуудаж онгойсон авдрын яг гадна агаарт түдгэлзэн үлдэв.

Ямар нэгэн зүйл... нэг л буруу байлаа.

Санни хөмсгөө зангидав.

'Юу билээ... аан, магадгүй авдрыг булчихвал хэд хэдэн удаа ирж болно... түр хүлээ, яг юу нь буруу байгаа юм?'

Түүний хөмсөг улам атирлаа.

Эрдэнэсийн сан дотор аюул байсангүй. Гадна ч ямар ч зүйл хөдөлсөнгүй. Эртний хөлгийн ачааны агуулахад нойрсож байсан аймшигт амьтан ч сэрээгүй хэвээр. Ойролцоо тэнүүчилж яваа Далайчин Хүүхэлдэй ч байсангүй. Тэгвэл яг юу түүнийг түгшээж байсан юм бэ?

'Тэр... Гинжний хорхой...'

Гинжний хорхой хэд хэдэн зоос залгисан.

Түүний ходоодноос бас авдрын нэг хэлтэрхий олдсон. Мод нь хэмхэрч, төмөр тууз нь урагдсан байлаа.

Тэр үед Санни бүр чөтгөр авдрыг сайжруулсан төмрийг идэхээр мэрж, нэг хэсгийг нь тасдаад зооснуудыг хамт залгисанд өөрийгөө азтайд тооцож байсан.

Тэгвэл тэр авдраас нэг хэсгийг нь тасалсан юм бол... яагаад авдраас юу ч дутуу байсангүй вэ?

Тэгээд ер нь Гинжний хорхойг үхлийн шархтай болгосон зүйл нь юу байсан юм бэ?

Самуурсан Санни хоосон хоёр авдар руу харлаа. Тэд ямар ч гэмтэлгүй, нэг ч хэсэг нь дутуу биш байв.

Дараа нь тэр өмнөх хүнд том авдар руу дахин харлаа. Гар нь доторх алтан зоосноос хэдхэн сантиметрийн зайд түдгэлзсэн хэвээр.

Авдар ч бас бүх булантайгаа бүтэн байлаа.

...Гэхдээ нэг булан нь арай өөр өнгөтэй байв. Яг л шархны оронд ургасан шинэ арьс хуучин арьстайгаа төдийлөн нийцэхгүй байгаа мэт.

Авдар хэзээнээс өөрийгөө эдгээдэг болсон юм?

'Энэ ямар н...'

Гэвч Санни бодлоо гүйцээж амжаагүй байтал авдар түүний тээнэгэлзлийг мэдэрсэн бололтой.

Тэр гэнэт урагш үсэрч, алтан зоосны доороос аварга арзгар шүднүүд цухуйхтай зэрэгцэн хүнд таг нь Саннигийн гарыг яс хугарах жигшүүртэй чимээтэйгээр тас хавчив...