456-р бүлэг : Юуг ч Ардаа Үлдээлгүй

Дараагийн хэдэн өдөр Саннигийн амьдрал нэлээд нэгэн хэвийн болов. Тэр Сүнсний Могойн ороомгуудаар Сүүдрийн Мөн Чанараа эргэлдүүлэн бясалгаж, сэргэлтийн хурдыг нь нэмэгдүүлээд, дараа нь түүнийгээ обсидиан нуман хаалга руу юүлж... энэ үйл явцыг дахин дахин давтана.

Мөчлөг бүрийн дараа гарцыг хүрээлсэн бичээсүүд улам бүр тод гэрэлтэж байлаа. Гарц аажмаар сэргэж, Саннигийн зүрхийг тэвчихийн аргагүй их найдвараар дүүргэв. Тэр нуман хаалгыг идэвхжүүлж чадна гэдэгтээ өчүүхэн ч эргэлзэхгүй байлаа.

Тэгээд... тэр Цагаан Цамхаг руу очиж, ямар нэгэн аргаар Гинжлэгдсэн Арлууд руу буцан бууж, дараа нь бодит ертөнцдөө эргэж ирнэ.

Тэгээд шинэ хөргөгч худалдаж авна.

'Тэгээд бүх төрлийн хоолоор дүүргэнэ!'

Хар Цамхгийн хамгийн дээд давхрын чулуун шалан дээр суусан Санни ойролцоо зогсох Шунахай авдар руу гомдолтой харцаар ширтэв. Тэнд мах ч үлдээгүй, өөр ямар ч хоол байхгүйг тэр маш сайн мэдэж байлаа.

Хэзээ нэгэн өдөр Ховдогч Элэглэгчийн бузар махыг хүртэл үгүйлнэ гэж хэн санах билээ?

'Ер нь хэзээ ч "хэзээ ч үгүй" гэж хэлж болохгүй юм байна...'

Сүүдрийн Мөн Чанараа бүрэн сэргээхэд нэлээд дөхсөн байсан тул Саннигийн бодол тэнүүчилж эхлэв.

Уйдсандаа тэр Сүнсний Тэнгист шумбан орж, сүүдрүүдийг хэсэг ширтээд, дараа нь ийш тийш алхаж, хэдэн Дурсамжаа дуудан тайлбарыг нь зуу дахь удаагаа уншиж, дараа нь Сүүдрийн Цөмүүдийнхээ аварга хар нарыг ширтэж, дахин хэсэг алхсаны эцэст өөр хэдэн Дурсамж дуудлаа.

'Уйтгартай... ямар их уйтгартай юм бэ...'

Хэсэг хугацааны дараа эцэст нь нэг зүйл түүний анхаарлыг татав.

Нэхэгчийн Багийн бичээсүүд... бага зэрэг өөрчлөгдсөн бололтой.

Өмнө нь гурав дахь шидийн сайжруулалтын нэрийн оронд [???] гэж байсан. Санни тэр шидийн сайжруулалтыг идэвхжүүлээд... бараг тархиа шарах шахсаны дараа... нэр нь өөрчлөгджээ.

Тэр хэдэнтээ нүдээ анивчаад, дараа нь бичээсүүдийг дахин харав.

'Би... би зөв уншсан уу?'

Гэвч үгүй, эндүүрэл байсангүй. Эхний хоёр шидийн сайжруулалт урьдын адил [Худлын Нөмрөг], [Энгийн Заль] хэвээр байлаа. Харин гурав дахь нь түүнийг тайлбарлах шинэ бичээсүүдтэй болжээ...

Дурсамжийн Шидийн сайжруулалт: [Миний нүд хаана байна аа?]

[Миний нүд хаана байна аа?] Шидийн сайжруулалтын тайлбар: "Эзэмшигчид Хувь тавилангийн нэхээсийг харахад тусална."

Санни хэсэг хугацаанд ямар ч хувиралгүй царайгаар бичээсүүдийг ширтээд, дараа нь тэсэлгүй инээж эхэлсэн нь түүнийг Сүнсний Тэнгисээс хүртэл гаргачихав.

"Өө... өө бурхан минь... миний нүд хаана байна аа гэх шиг! Үнэхээр үнэлж баршгүй!"

Нэхэгчийн этгээд нэр өгөх мэдрэмжийг хангалттай шоолж инээж дуусах үед Сүүдрийн Мөн Чанараа сэргээх мөчлөг нь дуусжээ.

Санни толгой сэгсрэн инээмсэглээд босож, Хэрцгий Харцыг дуудлаа.

Энэ үед бичээсүүдийн тойрог догшин цагаан туяагаар дүрэлзэн асаж, бараан хар танхимыг харанхуй, гэрлийн хурц эсрэгцлээр нэхсэн зураг мэт болгожээ. Нуман хаалганы доторх агаар халуунд долгиотон жирэлзэж байгаа мэт харагдана.

Тэр обсидиан нуман хаалга руу алхаж очоод, цаг алдалгүй мөнгөлөг жадныхаа үзүүрээр түүнд хүргэв. Дахин нэг удаа түүний Сүнсний мөн чанар аймшигтай хурдтайгаар сорогдон одлоо.

Гэхдээ энэ удаа ердөө тал нь л зарцуулагдав.

Хурц гэрэл гэнэт нүдийг нь гялбуулмагц Санни өөрийн эрхгүй нэг алхам ухарч, гараараа нүдээ халхлав. Сэрүүхэн салхи нүүрийг нь илбэж, тэр гэнэт... модны холтос, өвс, хөрсний үнэрийг мэдэрлээ.

Амьдрал.

Нүд нь гэрэлд дасахад Санни аажмаар гараа буулган, гайхсан харцаар нуман хаалга руу харав.

Яг л Хар Цамхгийн дотор бодит байдал өөрөө хагарчихсан мэт байлаа.

Гарцыг тойроод танхим урьдын адил харанхуй, бараан, өнгөө алдсан хар чулуугаар сийлэгдсэн хэвээр байв.

...Харин гарцын цаана цэлмэг хөх тэнгэр үзэгдэж байлаа. Мянга мянган жилийн тас харанхуйг эвдэн нарны гэрэл гэнэт Хар Цамхагт нэвтэрч, салхины чимээ, навч сэрчигнэх чимээг дагуулан иржээ.

Санни тэнгэрийг төдийгүй газрыг ч харж байв. Обсидиан шал төгссөн газраас эхлэн амьдрал бялхсан үзэсгэлэнт ногоон нуга үргэлжилнэ. Өндөр модны сүүдэр гарцын ойролцоох хэсгийг бүрхэж, цагаан чулуун жим тэндээс цааш...

Нэлээд зайд Саннигийн гарцаар харж чадахаас ч өндөр цав цагаан хана сүндэрлэнэ. Хөх тэнгэр, цагаан үүл, ногоон өвсөөр хүрээлэгдсэн тэр дүр зураг гоо үзэсгэлэн, амар амгалангийн туйл мэт санагдаж байлаа.

Бүхэлдээ яг л диваажин шиг.

Тэр шүлсээ залгив.

'Тэр... тэр чинь Цагаан Цамхаг. Мордретын зөв байжээ!'

Түүнээс гадна өвс салхинд намуухан найгаж, модны мөчрүүд залхуутайхан ганхаж байгаагаас харахад тэнгэрийн арал үнэхээр... үнэхээр Няцлалтын нөлөөнд автаагүй байв.

Ядаж энэ талаараа бол аюулгүй.

'Тийм ээ!'

Гэнэт түгшсэн Санни бичээсүүдийн тойрог руу хурдан харлаа. Түүний таамагласанчлан гэрэл нь аль хэдийн бүдгэрч эхэлжээ. Гарц өнгөрсөн хэдэн өдрийн турш Саннигийн цэнэглэж чадсан өчүүхэн хэмжээний тэнгэрлэг дөлийг шатааж байсан бөгөөд тун удахгүй хаагдах нь.

"Хараал ид!"

Гэхдээ... нуман хаалга нээгдмэгц л нэвтрэхэд тэр аль хэдийн бэлэн байсан. Нөхцөл байдлыг бодолцвол Хар Цамхагт хийхийг хүссэн бүхнээ тэр хийчихсэн байлаа. Анхнаасаа энд хийх зүйл ч нэг их байгаагүй. Цаг хугацаа олзолж болох бүхнийг устгасан бөгөөд хамгийн үнэ цэнтэй эрдэнэс болох Ясан Сүлжээ болон Доод ертөнцийн Ханхүүгийн үлдээсэн газрын зургийн мэдлэг аль хэдийн түүний мэдэлд оржээ.

Одоо тэр ердөө амьд зугтах л хэрэгтэй.

Бүх Дурсамжаа буцаан илгээсэн Санни хоёр сүүдрээ биедээ ороож...

...гэрэл рүү ухасхийв.

'Гуйя, гуйя, битгий хуурмаг л байгаасай!'

Тэр гарцын өмнө хүрч ирээд дотогш шумбан орсон ч бүдэрч, өвдөг дээрээ унав.

Хуруунууд нь зөөлөн өвсөнд хүрч, Ясан Сүлжээгээр сайжирсан мэдрэхүйн ачаар Санни өвсний ширхэг бүрийн бүтэц, доорх үржил шимтэй хөрс, арьсан дээр тусах нарны халууныг хүртэл мэдэрч байлаа.

Бүгд бодит байв.

Бас үнэхээр гайхамшигтай!

Гарц анивчин хаагдах үед Санни нүдээ чанга анин, богинохон намуухан дуу алдлаа. Зүрхэнд нь буцалж буй хэтэрхий олон мэдрэмжийг үгээр илэрхийлэх боломжгүй байв.

Тэр чаджээ. Тэр хоосролоос зугтаж чадлаа.

Тэр юуг ч ардаа үлдээгээгүй...

---

Санни Доод Тэнгэрээс мултарсандаа баярлаж байх тэр мөчид өөр нэгэн зүйл болж байлаа.

Хаа нэгтээ маш хол, эсвэл магадгүй тун ойрхон, чих дүлийрэм нам гүмээр дүүрсэн хүйтэн чулуугаар барьсан нэгэн өрөө байв. Тэр өрөө долоон өнцөгтэй бөгөөд долоон булан нь гүн сүүдэрт живжээ.

Өрөөний долоон хананы өмнө тус бүр нэг толь байрлуулсан бөгөөд бүгд төв рүүгээ харсан байлаа.

Төвд нь юу ч байсангүй.

...Гэвч долоон толины тус бүрт чулуун шалан дээр гараа арагш нь гинжилсэн нэгэн залуугийн дүрс тусна.

Тэр залуу хөдөлгөөнгүй, яг л амьд хүн биш чулуун хөшөө мэт сууж байлаа.

Гэвч дараа нь ямар нэгэн зүйл өөрчлөгдөв.

Санни гарцыг нэвтэлж, Цагаан Цамхгийн арал дээр гарч ирснээс хэдхэн хормын дараа...

Залуугийн уруулын нэг булан үл ялиг дээш татагдан, бүдэгхэн инээмсэглэл тодров.

Мордрет ч мөн Санниг оргож чадсанд баяртай байлаа.