422-р бүлэг : Бүдүүлэг сэрээлт

Эртний хөлгийн ачааны агуулахад нойрсож байсан тэр зүйл ороонгийнх нь нэг мөчир гэмтэхийг, тэр бүү хэл сүнсийг нь хурц ирээр зүсэхийг огтхон ч таашаасангүй. Бүхэл бүтэн сүйрсэн хөлөг чичирхийлэхэд халуун, нялуун үнэртэй хүчтэй салхи Саннигийн нурууг мөргөн, үсийг нь хийсгэв. Агаар өмнөхөөсөө ч илүү булингартай болов.

Авдар шиг амьтан хөшиж, нүүр нь аймшигт цочролыг санагдуулам илэрхийлэлтэйгээр түүн рүү ширтлээ. Тэр ч байтугай хэл нь хүртэл агаарт савлахаа больж, алтан зоосны овоолго доогуур буцан шургав.

Одоо инээмсэглэх ээлж нь Саннид ирэв. Нүдэнд нь хорлонтой оч гялалзлаа. Хэрцгий Харцыг сугалан авч тэр хэлэв.

"Өө, бурхан минь. Ямар бүтэлгүй юм бэ? би. Жадаа санаандгүй унагаачих гэж."

Жигшүүрт амьтан хэдэн хором тээнэгэлзэж, түүн рүү үзэн ядсан харц шидээд эрдэнэсийн сангийн хаалга руу ялимгүй эргэлээ. Гэвч дараа нь гэнэт зогсов.

'Битгий...боль'

Сүйрсэн хөлгийн сэрсэн эзэнтэй нүүр тулах аймшигт аюулын өмнө байсан ч тэр амьтан эргэлзсээр байлаа. Олз нь яг өмнө нь байсан.

Саннигийн азгүй тохиолдолоор тэр болон энэ хачирхалтай жигшүүрт амьтанд нэг дутагдалтай зан байжээ.

Хоёулаа туйлын, туйлын шунахай.

Нүдээ ч анивчиж амжаагүй байхад жигшүүрт амьтан дотроосоо цуурайтах хурц инээд гарган гэнэт эргэж, түүн рүү дайрлаа. Саннид илүү их Сүүдрийн Мөн Чанар зарцуулан дахин Сүүдрийн алхалт ашиглаж, секундын өмнө амьтан байсан газарт гарч ирэхээс өөр сонголт байсангүй.

Тэр эвдэрсэн хаалганы хэлтэрхий дээр халтирч унах зуур жигшүүрт амьтан агаараар шунган нисэж, хонгилын ханыг хүчтэй мөргөн, модон банзуудыг үйрүүлэн, тэдгээрийг бүрхсэн ороонгод орооцолдов. Тэр амьсгаадан зүтгэж, гялалзсан ороонгын орооцолдооноос өөрийгөө салгахыг оролдлоо.

...Гэвч тэд түүнийг тавьсангүй.

Үнэндээ Санни айдас дүүрэн харцаар харж байхад бүхэл хонгил хөдөлж эхлэв. Түүнийг бүрхсэн улаавтар хүрэн бөөгнөрөл долгиолон хөдөлж, бүдүүн мөлхөө ургамлууд хавханд орсон амьтан руу мөлхөн очиход лакдсан мэт гялалзсан гадаргуу дээр нь урт өргөснүүд гэнэт цухуйлаа.

Жигшүүрт амьтан энэ удаад түгшүүртэйгээр дахин инээд алдаж, хумсаараа мөчрүүдийг урж, аймшигт шүдээрээ хазан, улам шаргуу тэмцэв. Зэвүү хүрмээр нялуун шүүс ам руу нь урсан ороход амьтан бүх биеэрээ салгалав.

'Новш, новш, новш...'

Санни гэдсээрээ эргэн, урагш үсрэн өнхөрч эрдэнэсийн сан руу орлоо. Энд ороонго ч, хөвд ч байсангүй. Зөвхөн хоёр хоосон авдар, шалан дээр тарсан алтлаг зооснууд л хурц нарны гэрэлд гялалзаж байв.

Тэр дараа нь яахаа эргэлзэн бодож байтал араас нь хонгилоос дүлийрэм чимээтэй юм нурж, дараагийн мөчид өндөр туранхай жигшүүрт амьтны дүрс үүдэнд үзэгдэв.

Саннигийн нүд томрон, өөрийгөө хамгаалахаар Хэрцгий Харцыг өргөв.

Гэвч жигшүүрт амьтан түүнд дахин анхаарал хандуулсангүй. Саннигийн дээгүүр үсрэн хуягласан тасалгааны голд буугаад, арын ханан дахь цөмөрсөн нүх рүү хамаг хурдаараа гүйлээ.

Хором ч сааталгүй тэр нүхэнд хүрч, дундуур нь шумбан, сэрж буй сүйрсэн хөлгөөс оргон зугтав. Санни түүний зугтахыг нүдээрээ даган харснаа анивчив.

'...Хөөх.'

Дараа нь харц нь эрдэнэсийн сангийн шалан дээр тусав.

Зооснууд байрандаа хэвээрээ, хурц нарны гэрэлд гялалзсаар байлаа. Амьтан зугтсаны дараа тэд алга болсонгүй, сарнисангүй. Эдгээр зоос... жинхэнэ байжээ.

'Жинхэнэ...'

Эртний хөлөг хүчтэй донсолж, усан үзмийн мөчрүүд эрдэнэсийн сан руу мөлхөн ирэхэд Санни шүдээ зуун зооснууд руу үсрэн очиж, хамж аваад үүргэвчиндээ чихэв.

'Жинхэнэ, үнэхээр жинхэнэ...'

Тэр бүх зоосыг хамж авах гэж тийм их яарсан тул үүргэвчиндээ хадгалсан байсан толины хэлтэрхийд гараа хүртэл бага зэрэг зүсчихэв.

"Ёооё!"

'Хэрэв эдгээр зоос жинхэнэ юм бол... тэр хараал идсэн авдар доторх үлдсэн зооснууд ч бас жинхэнэ.'

Авдар бүхэлдээ хуурамч... бүх зүйл байсан нь илэрсэн тул түүний бодож байсан шиг олон биш байж магадгүй. Гэхдээ нүдэнд ил харагдаж байсан дээд давхарга л гэхэд хамгийн багадаа мянга гаруй зоос агуулж байсан нь гарцаагүй.

Санни эрдэнэсийн санд үлдсэн сүүлчийн гялалзсан алтан зоосыг хайж байхдаа анхаарал нь өөр зүйл дээр төвлөрч байлаа.

Түүний анхаарал сүүдэр дээрээ төвлөрсөн байв. Жигшүүрт амьтан түүний дээгүүр үсрэхэд тэр сүүдрээ амьтны өөрийнх нь сүүдэрт нуусан байсан юм. Одоо тэр сүүдэр арлын зах руу гүйх хачирхалтай амьтныг даган, урт туранхай гар нь агаарт савлаж байлаа.

Санни түүн рүү Далайчин Хүүхэлдэйнүүд дайрна гэж бодсон ч сүрдэм модон сүнснүүд өөрсдөө ч сүйрсэн хөлгөөс ухарч байв. Зарим нь бүр газарт нурж, дахин хог хаягдлын овоо болон хувирлаа.

...Газар хөдөлж байлаа.

'За даа... ийм юм байдаг байж.'

Тэр Далайчин Хүүхэлдэйнүүд Няцлалттай тэмцэхийн тулд задарч, дахин угсардаг болсон гэж боддог байв. Учир нь Арлуудын Хар дарсан зүүдний мангасуудын олонх нь тэр хатуу ширүүн орчинд өөр өөрийнхөөрөө дасан зохицсон байсан. Гэхдээ магадгүй энэ хачирхалтай чадвар нь анхнаасаа сүйрсэн хөлөгт оршин суудаг тэр оршихуйгаас өөрсдийгөө нуух арга байсан байж болох юм.

Ямар ч байсан тэр авдрыг зугтуулах эрх түүнд байхгүй байлаа. Тэр жигшүүрт зүйл дотор мянган Сүүдрийн хэлтэрхий нуугдаж байхад шүү дээ!

Сүүлчийн зоосоо алгандаа атгасан Санни үүргэвчээ мөрөндөө шидэж, дараа нь Хэрцгий Харцыг аван босов. Нүүрэнд нь шийдэмгий төрх тодорлоо.

Жигшүүрт амьтан аль хэдийн арлын зах хүртэлх замын хагасыг туулжээ.

"Хаашаа зугтаад байгаам, новш минь?"

Сүүдэр лүү шумбан орж, их хэмжээний Сүүдрийн Мөн Чанар зарцуулсан тэр өөрийнхөө сүүдрээс яг амьтны өмнө гарч ирэв. Одоо ганцхан гараа ашиглаж байсан тул зэвсэг Дурсамж нь дахин богино сэлэм болон хувирсан байлаа.

Жигшүүрт амьтан хариу үйлдэл үзүүлж амжаагүй байхад Хэрцгий Харц ташуур мэт савж, гуяыг нь нэвт огтлов. Мөнгөн ир бүхэлдээ нэвт гарч, араас нь хар цус шүршин цацагдлаа.

Авдар цочирдсон чарлаан гаргаад, дараа нь тэр жигшүүрт амьтан газарт өнхөрч, толгой дээгүүрээ эргэн, хөвд, шавар агаараар нэг цацруулав. Унах хүч нь газар хүртэл доргиохоор аймшигтай байлаа.

Эсвэл... өөр шалтгаан байсан юм болов уу?

Санни ямар нэгэн зүйл хийж амжаагүй байхад хүрэн ороонгон мөчрүүд доороос цойлон гарч ирэн, хачирхалтай жигшүүрт амьтны биеийг ороож эхлэв.

Харин тэдгээрийн нэг нь Саннигийн хөлийг тойрон ороолоо.