545-р бүлэг : Монгрелийн ялалт

Санни үл ялиг ганхан Сүнсний Могойг газарт зоож, түүнийг тулгуур болгон налав. Амьсгал нь хүнд, тасалданги байлаа. Хүзүүн дээрх шарх нь аль хэдийн алга болсон ч түүний сүрдэм хуягийн ониксон хар гадаргуу дээр хүрэн улаан цусны дуслууд үлджээ.

Түүнийг тойрон үзэгчид галзуурсан мэт хашхирч байлаа.

"Монгрел! Монгрел! Монгрел!"

Язгууртан Хатантай хийсэн тулаан өмнөх зарим тулаан шигээ зэрлэг, цустай байгаагүй ч харьцуулахын аргагүй хүнд байсан юм. Хоёр тулаанч тус бүр ердөө ганцхан цохилт оновчтой болгож чадсан ч тэр тулаанд шаардсан оюуны ачаалал, биеийн хүчний зарцуулалт асар их байлаа. Жинхэнэ тулааны мастертай нүүр тулах нь хатуу сорилт байв.

Санни туйлдаа хүртэл ядарсан байлаа... Гэхдээ үүнээс ч илүүтэйгээр тэр гашуун бухимдал, хилэнгээр дүүрэн байв.

'Хараал ид! Би бараг хүрчихсэн байсан шүү дээ!'

Үзэгчдийг огт тоосонгүй, тэр нүдээ анин Зүүдний Орны ялагдашгүй аваргатай хийсэн ширүүн тулааны сүүлчийн мөчүүдэд мэдэрсэн сарниж буй тэр мэдрэмж дээр төвлөрөхийг оролдов.

Тэдний тулааны үеэр, баригдашгүй Хатангийн нууцыг ойлгосныхоо дараа тэр Сүүдрийн Бүжгийг эзэмшихдээ шинэ түвшинд хүрэхийн даваан дээр очсон байлаа. Тэр даваа маш ойрхон байсан тул Санни бараг нүдээрээ харж байсан ч эцэст нь сүүлчийн алхмаа хийж чадсангүй. Замыг нь үл үзэгдэх саад хааж, түүнийг ухраасан бөгөөд тэр саадыг хэрхэн даван туулахаа мэдэхгүй байлаа.

Ямар нэг зүйл дутуу хэвээр байв... Түүний өөртөө шингээсэн бүх тулааны хэв маяг асар өргөн, бат бөх суурий бий болгосон ч хангалтгүй байлаа. Энэ үед асуудал нь тоо хэмжээнд биш гэдгийг тэр ойлгожээ. Сууриа тэр аль хэдийн тавьсан. Тэгвэл дараа нь яах вэ? Сүүдрийн Бүжгийн энэ үе шатыг бүрэн дуусгахын тулд тэр юу хийх ёстой байсан юм бэ? Бүхнийг нэгтгэх гол элементийг олох уу? Эсвэл бүр ч хүчирхэг өрсөлдөгчидтэй тулалдах уу?

Санни мэдэхгүй байсан бөгөөд энэ нь түүнийг туйлын их бухимдуулж байлаа.

Гэвч бухимдлаа амсаж, асуудлыг илүү гүн бодох хугацаа түүнд олдсонгүй. Учир нь үзэгчдийн архирах чимээг гэнэт нэгэн нүргээнт хоолой дарж орхив.

Төв индэр дээр Зүүдний Орны Гэгээнтэн суудлаасаа босож, тод инээмсэглэлтэйгээр доош харан аль хэдийн догдлон үгээ хэлж эхэлжээ.

'Тийм шүү... Би ялчихлаа! Одоо шагналаа авах гэж байна!'

Санни багныхаа цаанаас инээмсэглэн цэх зогсоод одачиг өргөж мөрөн дээрээ тавив.

Шагнал... Уг нь тэр энэ тэмцээнд анхнаасаа үүний төлөө орсон биш билүү? Одоо эцэст нь түүнийгээ хураан авах цаг иржээ!

Гэгээнтэн үргэлжлүүлэн ярьж, Санниг магтаалаар булж байлаа.

"...алдар... гайхамшигтай... Сэрэгсдийн үүрэг... жинхэнэ дайчин... эр зориг... баатарлаг чанар... хүн төрөлхтний ирээдүй..."

'Тэнгэр минь, гол яриандаа орооч дээ?!'

Санни энэ бүх дэмий яриаг огт тоосонгүй. Тэр зөвхөн шагналаа аваад алга болохыг л хүсэж байв. Гэвч тэр дэлхийн хамгийн аймшигтай чихмэл мэт талбайн голд хөдөлгөөнгүй зогсон сүржин Гэгээнтний амаас урсах уянгын үгсийн төгсгөлгүй бороог хэсэг хугацаанд тэвчихээс өөр аргагүй байлаа.

'Энэ хүн... өө, эмэгтэй юм уу?... Ямар ч байсан тэдний хоолойг сонсох их дуртай юм аа...'

Ядаж л энэ нь түүнд бага зэрэг сэргэх боломж өгч байлаа.

Мөнх мэт санагдсан хугацааны дараа Гэгээнтэн эцэст нь урт илтгэлээ дуусгаж, Валорын төлөөлөгч рүү дохив.

"...ялагчийг өөрийн биеэр шагнах болно!"

Үзэгчид нижигнэтэл алга таших зуур хар хуяг өмссөн залуу эмэгтэй босож индрийн хашлага руу алхав. Дараа нь үзэгчид рүү инээмсэглээд Санни руу доош харав.

Гэнэт Санни нуруугаар нь хүйт даахыг мэдрэв.

Залуу эмэгтэй найрсгаар инээмсэглэж байсан ч нүд нь хамгийн хурц илднээс ч хүйтэн байлаа. Мөн түүний нүд этгээд тод өнгөтэй бөгөөд тод улаан өнгөтэй байсан нь түүний дүүрэн уруул, час улаан нөмрөгтэй яг адилхан байв. Цасан цагаан арьс, хэрээний өд шиг хар үс нь түүнийг үхлийн ир мэт нэгэн зэрэг үзэсгэлэнтэй бас сүрдэм харагдуулж байлаа.

Түүний ялгаруулж буй дарамт Саннигийн зогсож буй газраас хүртэл мэдрэгдэж байв.

'...Мастер.'

Залуу эмэгтэй сөөнгө хоолойгоороо ярив. Түүний хоолой талбай даяар төвөггүй цуурайтлаа. Яагаад ч юм найрсаг хэр нь нэг л танил сонсогдоно.

"Би Валор овгийн Дэвшсэн Морган байна. Баяр хүргэе, дайчин минь... Өө, ямар гайхамшигтай тулаан байв аа! Чи үнэхээр энэ ялалтын зохистой эзэн мөн!"

Санни хэсэг түүн рүү ширтээд толгойгоо үл ялиг бөхийлгөн хүндэтгэл үзүүлэв. Эсвэл ядаж л үзүүлж байгаа дүр эсгэлээ.

Инээмсэглэн хариулсан Валорын Морган үргэлжлүүлэн:

"...Түүнчлэн чи агуу Валор овгийн дархчуудын урласан Дурсамжийг эзэмших бүрэн эрхтэй нэгэн мөн. Үнэндээ чиний гайхалтай ур чадвар надад маш их баяр баясал өгсөн тул би өөрийн хувийн зэвсгүүдийн нэгийг чамд бэлэглэхээр шийдлээ!"

'Аз хийморьтой өдөр байна даа!'

Саннигийн найдаж байсан зүйл үнэхээр биелжээ! Дэвшсэн Морган тун сайхан ааштай бололтой. Агуу овгуудын нэгний Мастерын эзэмшилд байдаг ямар ч зүйл байсан муу байх учиргүй!

Залуу эмэгтэй үзэгчдийн догдолсон уухай намжихыг хүлээгээд түүн рүү сониуч инээмсэглэлээр харав.

"Хэл дээ, чи юу авахыг хүсэж байна? Зэвсэг үү?"

'Тийм! Зэвсэг бол үнэхээр сайхан байна!'

Санни инээмсэглэх гэж байсан ч гэнэт нүд нь томрон нээгдэв.

'Өө новш!'

...Тэгээд овжин худал үг зохиож амжаагүй байтал Дутагдал нь түүний амаар хүчээр хариултыг гаргав.

"...Үгүй."

'Новш! Новш! Новш! Хараал гэж!'

Валорын Морган толгойгоо үл ялиг хазайлгав.

"Тэгвэл хуягны иж бүрдэл үү? Эсвэл хүчирхэг сахиус уу?"

'Тийм! Тийм! Аль аль нь сайхан байна!'

Санни шүдээ зуулаа. Гэвч үр дүн нь зайлшгүй байв. Түүнд хоосон өнгөөр хариулахаас өөр сонголт байсангүй.

"Аль нь ч биш."

Залуу эмэгтэй инээв.

"Үнэхээр үү? Тэгвэл чи Сүүдрийн хувилбар авахыг хүсэж байгаа юм болов уу?"

'Өө үгүй дээ...'

Монгрел хэдэн хормын турш дуугүй байснаа хариулав.

"Хүсэхгүй байна."

Санни бараг цусаар уйлах дөхөв. Яаж ийгээд бүх зүйл ийм хурдан ингэж буруугаар эргэчихэв ээ?

Мастер Морган хэсэг түүн рүү ажигласнаа хашлага налан хөгжилтэй өнгөөр асуулаа.

"Үнэхээр үү? Тэгвэл чи юу хүсэж байгаа юм?"

Санни сандарлаа. Мэдээж тэр Морганы дурдсан шагналуудын аль нэгийг авахыг хүсэж байсан. Гэвч яг хүсэж байсан болохоор нь Нэхэгчийн Баг түүнийг тэгж хэлэхийг зөвшөөрөхгүй байв. Тэр энэ сүйрлээс ядаж ямар нэг зүйл олж авахын тулд байдлыг аврах гэж сандарсан байдалтай арга сүвэгчиллээ.

Гэнэт толгойд нь солиотой нэг санаа орж ирэв.

Тэгээд тоо томшгүй олон мянган хүний өмнө Монгрел бүгдийг цочирдуулам үг хэлэв.

"...Таныг, Дэвшсэн Морган. Би тантай тулалдахыг хүсэж байна."