482-р бүлэг : Энхийн бэлэг

Дөнгөж сая болсон явдал Санниг хэтэрхий их цочроосон тул тэр өдөр өөр юу ч хийж чадсангүй. Тиймээс тэр зүгээр л хонгил руу бууж, Зүүдний ертөнцөд нэвтрэн, Хар дарсан зүүдний мангастай тулалдахаар гарахын оронд Ариун Дагшин Газрын жижигхэн өрөөндөө үлдэв.

Тэнд тэр шөнөжин тайван унтлаа.

Энэ нь Саннигийн хувьд тун хачирхалтай үйлдэл байсан ч олон Сэрэгч өдөр бүр яг ингэж амьдардаг байв. Цайз нь довтолгоонд өртөөгүй л бол Зүүдний ертөнцийн ихэнх хэсэгт байнга тохиолддог зүйл эсвэл ямар нэгэн үүрэг даалгавар аваагүй л бол хүмүүс зүгээр л өрөөндөө үлдэж, унтаад, өөрсдийгөө ямар ч аюулд түлхэлгүйгээр бодит ертөнцөд буцдаг байлаа.

Бусад нь Цайзын дотор аюулгүй байдлаа хадгалсаар амьжиргаагаа залгуулахын тулд янз бүрийн ажил хийдэг байв. Харин цөөхөн хэд нь л байнга гадна гарч, Зүүдний ертөнцийн зэрлэг байгальтай нүүр тулдаг.

Тэгээд ч тэднийг хэн буруутгах билээ?

Эцсийн эцэст ихэнх хүмүүс өөрсдийн хүслээр Сэрэгч болчихсон юм биш шүү дээ. Амиа эрсдэлд оруулж, үхлийн шалгуурыг даван туулж, аймшигтай зовлонг туулахыг хүсдэг нь хүмүүс биш, Хар дарсан зүүдний Хараал өөрөө байсан. Тиймээс аль болох удаан, аль болох аюулгүй байхыг хүсэх хүнд буруу байхгүй.

Харин ч эсрэгээрээ, хэвийн бус нь Санни өөрөө байлаа.

Ямартай ч өглөө бодит ертөнцөд буцаж ирэхэд тэр сэргэг, сэтгэл санаа нь ч илүү тогтуун болсон байв. Сайхан унтаж амарсан нь Рэйнтэй тохиолдсон санаандгүй учралаа илүү тайван өнцгөөс харахад тусалжээ.

Тийм ээ, энэ бол түүний гаргасан харамсалтай алдаа байсан, тийм ээ, Рэйн одоо түүний царай болон нэрийг мэддэг болсон нь тийм ч сайхан хэрэг биш байв. Гэхдээ үнэндээ тийм ч ноцтой зүйл болоогүй. Рэйн түүнийг ердөө л хөрш гэж бодож байгаа. Танил ч биш, зүгээр л... танихгүй хүн.

Энэ нь яг Саннигийн хүсэж байсан зүйл байлаа. Илүү болгоомжтой байхын тулд тэр хэсэг хугацаанд гэрээсээ огт гарахгүй байж болно.

...Гэсэн ч орой болоход тэр аль хэдийнээ дадал болгочихсон шигээ дахин үүдний тавцан дээр сууж, үзэмжийг ширтэн аяга цай шимж байлаа.

'Өчигдрийн дараа тэр энэ байшинд ахиж ойртмооргүй санагдсан байх. Тиймээс бүх зүйл зүгээр байх ёстой...'

Гэвч бодит байдал дээр тийм биш байлаа.

Санни Рэйн гэрийнх нь ойролцоо ирэхээс бүр өмнө нийтийн тээврийн буудлаас алхаж явааг анзаарчээ, учир нь түүний нэг сүүдэр гудамжны доод үзүүрт харуулдан зогсож байсан юм. Тэр санаа алдаад, нүдээ доошлуулан, үүдний тавцангийн нийлэг модон гадаргууг анхааралтай ажиглаж байгаа дүр үзүүлэн өсвөр насны охинтой харц тулгарахаас зайлсхийхийг хичээв.

Энэ удаад тэр өөртэй нь ойртож ирээд ярих ямар ч шалтаг түүнд өгөхгүй.

Гэвч энэ бүхэн дэмий байжээ. Рэйн хаалга руу нь хүргэдэг жимд ирмэгцээ бага зэрэг удааширч, хэсэг эргэлзээд, дараа нь эргэн шууд түүн рүү алхав.

'Юу болоод байна аа...'

Санни толгойгоо өргөн бага зэрэг гайхсан янзтай түүн рүү харав.

"Аан... сайн уу. Дахиад чи юу?"

Рэйн толгой дохин, үүргэвчээ тайлаад, дотроос нь ямар нэгэн амттай хоолоор дүүрсэн бололтой том хоолны сав гаргаж ирэв. Дараа нь тэр савыг Саннид өгөв.

"Май. Ээж хийсэн юм. Найз чинь хоол авчраарай гэсэн биз дээ? Өө... бас би өчигдрийн явдалд үнэхээр уучлалт хүсэж байна."

Санни хэд хэдэн удаа нүдээ анивчаад, савыг түүний гараас аван хэсэг ширтэв.

'Хараал идсэн Эффи... хэн түүнээс хоол нэх гэж хэлсэн юм? Би бид хоёрт хангалттай сайхан хоол хийгээд өгдөг шүү дээ!'

Тэгээд тэр инээмсэглэж байгаа дүр үзүүлэн хэлэв.

"Тийм ээ, тэгж хэлсэн. Зүгээр дээ. Ээждээ миний өмнөөс баярлалаа гэж хэлээрэй."

Санни яриа үүгээр дуусна гэж бодсон ч Рэйн явсангүй. Түүний нүүрэнд сониучирхсан өнгө тодорч байлаа.

"Онцгой юм байхгүй ээ, мөөгтэй, кремэн соустай паста. Миний хамгийн дуртай хоол. Аан... Санни, тийм биз? Миний нэр Рэйн."

Тэр хоолны сав руу дахин хараад, түүний үнэ цэнийг шинээр дүгнэв. Онцгой биш гэнэ ээ... Түүний хэлсэн орцууд бүгд байгалийн гаралтай гэдэгт тэр мөрийцөхөд ч бэлэн байлаа. Хотын захад амьдардаг түүн шиг хүмүүсийн гэдсээ дүүргэхийн тулд иддэг нийлэг зуурмагтай харьцуулахын аргагүй. Санни ийм хоол идэхийн төлөө хүн алахаас ч буцахгүй хэдэн залууг мэддэг байв.

Түүний инээмсэглэл энэ удаад илүү чин сэтгэлийнх болов.

"Тийм ээ, Намайг Санни гэдэг. Танилцсандаа таатай байна, Рэйн."

Тэр үл ялиг инээмсэглээд, хэсэг эргэлзсэний эцэст асуулаа.

"Тэгэхээр та үнэхээр арван наймтай юу? Бас өөрийн гэсэн байшинд ганцаараа амьдардаг юм уу? Өө... тэр сайхан найзтайгаа хамт."

Санни мөрөө хавчив.

"Тийм ээ. Гэхдээ тэр өөрийн гэсэн газар олох хүртлээ түр байрлаж байгаа юм. Яасан?"

Охин нүдээ томруулан түүн рүү харав.

"Зүгээр л... ганцаараа амьдрахад арай залуу биш гэж үү? Эцэг эх чинь санаа зовдоггүй юм уу?"

Санни түүн рүү хэдэн хором ширтээд, үл ялиг толгойгоо хазайлгав.

"Би ганцаараа амьдрахад яг тохирсон настай гэж боддог. Харин эцэг эх маань надад огт санаа зовдоггүй."

Рэйн хамгийн сонирхолтой зүйл сонссон мэт инээмсэглэлээ.

"Тэгвэл... хоолыг чинь хэн хийдэг юм? Үгүй ээ, түр хүлээ... түлээг чинь хэн авч өгдөг юм? Та сар бүр мөнгө авдаг уу? Эсвэл их сургуулиасаа тэтгэлэг авдаг уу? Түр хүлээ... та ер нь их сургуульд сурдаг юм уу? Надад маш олон асуулт байна!"

Санни дотроо ёолов.

'Асуултууд... би асуултад дургүй!'

Гэвч гаднаа тэр тайван хэвээр байлаа.

"Ямар сонин асуултууд вэ? Мэдээж би хоолоо өөрөө авч, өөрөө хийдэг. Бас их сургууль надад юунд хэрэгтэй юм? Тэтгэлэг гэнэ ээ! Хэрэв мэдэхийг хүсэж байгаа бол би асар амжилттай залуу бизнес эрхлэгч. Товчхондоо би хүссэнээ хийдэг."

Рэйн түүн рүү ширтэв.

"Тэгээд эцэг эх чинь зүгээр л зөвшөөрдөг юм уу? Ирээдүйнхээ тухай, тогтвортой ажил мэргэжилтэй байх хэрэгтэй гэж, бас Хар дарсан зүүдний Хараалаар халдварлагдах үедээ үргэлж бэлэн байх ёстой гэж өдөр болгон сургадаггүй юм уу?"

Санни хөмсгөө зангидав.

"Үгүй, тийм юм ерөөсөө байдаггүй."

Рэйн атаархсан харцаар түүн рүү хараад санаа алдав.

"Чи азтай юм! Манай ээж аав хоёр яг л харцага шиг!"

'...Харцага гэж юу юм вэ? Лав л сайхан зүйл биш байх...'

Тэр хэсэг чимээгүй сууж, нүүрэнд нь ээдрээтэй өнгө төрх тодров.

Эцэст нь Санни хэлэв.

"...Ээж аавдаа битгий хатуу хандаарай. Үнэндээ азтай нь чи. Би жаахан үнэнийг мушгиад хэлчихсэн юм. Эцэг эх маань намайг хаана байгааг, юу хийж байгааг тоодоггүй... яагаад гэвэл надад эцэг эх байхгүй. Тийм болохоор... энэ бүх сайхан нөхцөлтэй байсан ч би чиний оронд байсан нь дээр гэж бодно. Чинийх арай илүү сайхан."

Рэйн инээхээ болиод, цонхигор нүүрэндээ тайлж уншихад бэрх гунигтай өнгө тодруулан түүн рүү харав. Дараа нь аяархан хэллээ.

"Өө... ойлголоо. Уучлаарай. Би мэдээгүй юм байна."

Тэр үл ялиг инээмсэглээд гараа даллав.

"За тэгвэл би явлаа. Пастагаа амтархан идээрэй, Санни!"

Залуу охин үүргэвчээ дахин үүрээд, эргэн алхаж одов.

Санни хэсэг хугацаанд үүдний тавцан дээрээ үлдэн, хоолны сав руу ширтсээр байлаа. Аажмаар түүний нүүрэнд бараан өнгө тодров.

'Би цаашид ингэж юу ч хийхгүй байж болохгүй... Би шийдвэр гаргаад хөдөлж эхлэх хэрэгтэй. Би аль хэдийн хангалттай их цаг алдчихсан...'

Тэр Рэйнд Хар дарсан зүүдний Хараалаар халдварлагдах боломжид бэлтгэх талаар юу ч хийгээгүй байсан, учир нь яах ёстойгоо, яаж хийхээ мэдэхгүй байлаа.

Гэхдээ энэ идэвхгүй байдал дуусах ёстой. Тэр ямар нэгэн арга бодож олох хэрэгтэй байв...