459-р бүлэг : Хар дарсан зүүдний Үр

'Итгэл Найдвар... өөрөө...'

Санни долоон гинжийг ширтэн, тэдгээрийн харгис төрх болон Бичээсээр сийлэгдсэн долоон гавны тахир дутуу, урж тасарсан үлдэгдлийг өөр утгаар харж эхлэв.

Тэгэхээр Нарны Бурхны хилэн зөвхөн түүний хаант улсыг сүйтгэснээр намжаагүй аж. Тэр цааш алхам хийж, Итгэл Найдварын Чөтгөрийг сүйрсэн нутаг дэвсгэрийнх нь зүрхэнд гавлан хорьжээ... хэр удаан байсан бол?

Тэгээд эцэст нь тэр яаж оргож чадсан юм бол?

Тэр толгойгоо үл ялиг хазайлгав.

"Тэгэхээр Итгэл Найдварын Чөтгөр энд гинжлэгдсэн байсан юм уу?"

Мордрет хоолойдоо үл ялиг гайхсан өнгө аяс шингээн хариулав.

"...Чи Хагас бурхдын тухай мэддэг юм уу?"

Саннигийн нүүрэнд ёжтой инээмсэглэл тодров.

"Жаахан... мэднэ. Яагаад мэдэхгүй гэж? Үнэнийг хэлэхэд Зүүдний ертөнцийг судалдаг хүмүүсийн дунд хүртэл тэдний тухай мэдээлэл маш бага байдаг. Тэгэхээр... чиний надад ярьж байсан тэр захирагч долоон Хагас бурхны нэг байсан хэрэг үү? Бага бурхадын нэг?"

Мордрет хэсэг чимээгүй байснаа гунигтайхан хэлэв.

"Тийм. Гэхдээ тэр хоёр үг үнэхээр хоорондоо зохицдог эсэхэд би эргэлздэг. Мөн Итгэл Найдвар Гэрлийн Эзний уур хилэнг хүргэхийн тулд юу хийснийг ч би мэдэхгүй. Харин энэ долоон гинж л Гинжлэгдсэн Арлуудыг Доод Тэнгэр рүү унахаас тогтоон барьж байдгийг мэднэ."

Санни хөмсгөө өргөлөө.

"Юу гэнэ ээ?"

Төөрөгч ханхүү санаа алдав.

"Хүмүүс бүх арлыг хооронд нь холбосон тоо томшгүй олон тэнгэрийн гинж бий гэж боддог. Гэвч үнэндээ ердөө долоохон байдаг бөгөөд чи яг одоо тэдгээрийн үндсийг харж байна... эсвэл зөв хэлбэл, анхнаасаа долоохон л байсан юм. Мэдээж Цагаан Цамхаг чөлөөлөгдөхийн тулд бүгд тасрах ёстой байсан. Тиймээс одоо арлууд анхны долоон гинжний тасархай хэсгүүдээр хоорондоо холбогдсон байдаг бөгөөд тэдгээрийн ихэнх нь бие биеэсээ салчихсан. Тийм учраас тэд нэг нэгээрээ аажмаар нурж байна."

Санни хэсэг бодон, Гинжлэгдсэн Арлуудын тухай ойлголтоо засахыг оролдов. Энэ шинэ мэдээлэл сонирхолтой байсан ч төдийлөн хэрэгтэй биш байлаа...

Толгойгоо сэгсэрсний дараа тэр Хар дарсан зүүдний Үр лүү дахин эргэж харав.

"Тэгэхээр... энэ ямар Ангиллынх вэ? Чамайг сорихоор зорьж байсан болохоор Хоёрдугаар Хар дарсан зүүдийг агуулж байгаа байх гэж бодож байна."

Мордрет товчхон хариулав.

"Зөв."

'...Тэгэхээр энэ бол Зүүдний ертөнцөөс гарах нэг арга юм байна... гэхдээ би Хоёрдугаар Хар дарсан зүүд рүү ганцаараа орохоор амиа үл тоомсорлосон хүн мөн үү? Туршлагатай Сэрэгсдийн бүхэл бүтэн бүлгүүд Мастер болох гэж оролдох бүрдээ үй олноороо үхдэг. Нуруугаа хамгаалах хүнгүй надад амьд үлдэх ямар боломж байх юм?'

Мастер Жетийн хэлсэнчлэн Зүүдний ертөнцөд хэн ч ганцаараа амьд үлддэггүй. Тэр үүнийг туршлагаасаа мэддэг байсан нь гарцаагүй.

Тэр хөмсгөө зангидлаа.

"Түр хүлээ... хэрэв энэ Үрийг устгахгүй бол бодит ертөнцөд Хаалга үүсэх үү?"

Мордрет хариулахад хоолой нь бараг хайхрамжгүй сонсогдов.

"Тийм. Гэхдээ удахгүй биш... магадгүй хэдэн жилийн дараа, эсвэл арван жилийн дараа. Одоохондоо дэлбээлэх хэмжээнд хүртлээ боловсроогүй байна."

Санни эргэлзэв.

"Гэхдээ одоо ч сорьж болно биз дээ?"

Төөрөгч ханхүү хэсэг хариулсангүй. Эцэст нь тэр хэлэв.

"Тийм. Үрийг дэлбээлэхээс нь өмнө ч, дараа нь ч сорьж болдог. Хэрэв Үрийг цаг тухайд нь олж чадаагүйгээс Хаалга нээгдвэл соригчид тулалдан замаа гаргаж, Хар дарсан зүүд рүү шууд орж чадна. Хаалга мөн ойролцоох хүмүүсийн зангууг алдагдуулдаг учраас Зүүдний ертөнцөд орсон Мастерууд болон Гэгээнтнүүд дэлбээлсэн Үрийн ойролцоо гарч ирдэг. Дараа нь тэд Сэрэгсдийг дагуулан түүн дээр хүрч чадна."

Тэр хэсэг завсарласнаа нэмж хэлэв.

"Үнэндээ Үрийн ихэнхийг цагт нь олдоггүй. Учир нь Зүүдний ертөнц уудам бөгөөд зөвхөн багахан хэсгийг нь л судалсан байдаг. Тиймээс Хар дарсан зүүдний мангасууд манай ертөнцөд маш олон удаа нэвтэрсэн юм. Үрийг дэлбээлэхээс нь өмнө сорих нь хамаагүй дээр. Харин энэ тохиолдолд... би чамд үүнийг хийхгүй байхыг зөвлөе."

Санни гялалзсан харанхуйн бөөгнөрлөөс харцаа салган, тайван өнгөөр асуулаа.

"Тийм үү? Яагаад?"

Мордрет хүндээр санаа алдав.

"Хоёрдугаар Хар дарсан зүүдийг ганцаараа давах боломжгүй зүйл биш. Гэхдээ оролдоно гэдэг амь насаараа мөрий тавьж байгаатай адил. Амьд буцаж ирэх магадлал маш өчүүхэн. Тиймээс Сэрэгсэд тэднийг эв нэгдэлтэй, туршлагатай бүлгээрээ сорьдог. Тэгсэн ч олон хүн амьд үлддэггүй... бүр ихэнх нь. Харин энэ Хар дарсан зүүд үүнээс ч дор. Хэдэн ч соригч байсан хамаагүй дотор нь орох нь гарцаагүй цаазын ял гэсэн үг. Гэхдээ..."

Санни гэнэт бүх анхаарлаа төвлөрүүлэн чих тавив.

"Гэхдээ юу?"

Төөрөгч ханхүү хэсэг чимээгүй байснаа хэлэв.

"Чиний Шөнийн Сүм гэж нэрлэдэг газарт нэгэн хар тахилын ширээ бий. Түүний дээр зааны ясан хутга байдаг. Зөвхөн тэр тахилын ширээн дээр цусаа урсгаж, тэр хутганы Дурсамжийг хүртсэн хүмүүс л энэ Үрийн нуусан сорилыг даван туулах боломжтой."

Санни хэд хэдэн удаа нүдээ анив.

'Түр хүлээ... энэ их танил сонсогдож байна!'

Тэр хэдэн хором бодоод асуулаа.

"Ариун Дагшин Газрын цагаан тахилын ширээн дээрх обсидиан хутга бас адилхан үйлчлэх үү?"

Мордрет инээлээ.

"Мэдээж. Хэрэв хоёуланг нь эзэмшвэл бүр ч дээр, үнэхээр гайхалтай давуу тал болно. Гэхдээ обсидиан хутганы Дурсамжийг хэрхэн авах аргыг би мэдэхгүй. Ёслол нь Шөнийн Сүмийн тахилын ширээнийхээс өөр бололтой, би хэзээ ч учрыг нь олж чадаагүй."

'Чи чадаагүй... харин би чадах ч юм билүү.'

Шунахай авдрын дүр зураг Саннигийн санаанд орж ирэв. Тэр нь алтан зоосоор дүүрэн байсан бөгөөд дотор нь бараг мянга таван зуун зоос байлаа. Энэ нь обсидиан хутгыг тахилын ширээнээс өргөж авахад хангалттай байх болов уу?

Түүнд хангалттай байх юм шиг санагдав.

"Тэр хутганууд яг юу хийдэг юм бэ? Бас чи энэ бүгдийг яаж мэддэг юм?"

Гэвч хариу ирсэнгүй. Мордрет дахин алга болжээ.

Санни зааны ясан суваргын үзэсгэлэнт танхимд ганцаараа үлдэж, цав цагаан хананууд болон тэдгээрийн дунд үндэслэн ургасан харанхуйг ширтэн зогсов.

Хар дарсан зүүдний Үр түүнийг дуудаж, өөрийг нь сорьж... бас устгахыг шаардаж байлаа. Эсвэл зүгээр л хүний амтат сүнсээр хооллохыг хүсэж байсан ч байж мэднэ.

'Галзуурал. Энэ чинь жинхэнэ галзуурал...'

Хоёрдугаар Хар дарсан зүүдийг ганцаараа сорих нь амиа хаясантай бараг адил байлаа. Тэгээд ч Мордретийн хэлсэн тэр онцгой мэдээллийг тооцоогүй байсан ч гэсэн. Энэ маш онцгой Хар дарсан зүүдийг хоёр тахилын ширээний аль нэгний хутганы Дурсамжгүйгээр, эсвэл бүр сайн нь хоёуланг нь эзэмшээгүйгээр хэн ч давж чадахгүй.

Асуулт нь... аль нь илүү дор вэ?

Хар дарсан зүүдийг сорих уу, эсвэл Няцлалтыг даван гарахыг оролдох уу?