445-р бүлэг : Амсхийлт
Зөвхөн Саннид л харагдах очир эрдэнийн сүлжээ хаалганы гадаргуугийн доор сүнслэг гэрлээр асав. Бараг тэр даруй эртний чулуун дээр нарийн босоо ан цав гарч ирэв.
Дараа нь хаалга ямар ч чимээгүйгээр онгойж, салхины нэгэн хүчтэй урсгал Саннигийн нуруу руу цохилоо.
Тэр хэдэн алхам ухарч, Гэгээнтний ард нуугдан мөрөн дээгүүр нь харан харанхуй үүдийг болгоомжтой ажиглав.
Харанхуй дунд юу ч хөдөлсөнгүй. Түүний харж байгаагаар Обсидиан Цамхгийн дотор тал тун энгийн мэт санагдана. Хаалга онгоймогц түүний Сүүдрийн хараа гоёмсог суваргыг хүрээлсэн үл үзэгдэх хаалтыг нэвтэлж чаддаг болов. Тэр мөн ямар ч аюул мэдэрсэнгүй.
Энэ газар үнэхээр аюулгүй мэт байлаа.
Тэр хэсэг хүлээгээд ханиаж, агаарт дэгдсэн тортгийг нүүрнээсээ зайлуулах гэж гараараа даллав.
"За тэгвэл санаа зовох зүйл алга. Явцгаая!"
Санни Гэгээнтэн рүү хараад, түр азнаснаа эелдэг өнгөөр нэмж хэлэв.
"...Өө, хатагтай нар эхлээд."
Дуу цөөтэй чөтгөр үл ялиг толгойгоо эргүүлэн түүн рүү нэг бадмаараг нүдээрээ ширтээд, юу ч хэлэлгүй урагш алхаж эртний цамхгийн босгыг давлаа. Санни хэсэг хүлээгээд араас нь дагав.
Сарны Хэлтэрхийн бариулаас чанга атгасан хэвээр тэр өндөр үүдний цаадах харанхуй руу орж, арав гаруй алхам урагшилснаа суваргын эхний давхрыг бүхэлд нь тойрон хүрээлсэн мэт өргөн хонгилд хүрч ирэв.
Хонгил зүүн, баруун хоёр тийш алсад үргэлжилнэ. Энд тэндээ хонгилын нугалаа хүртэл цамхгийн гадна ханын зүг байрлах янз бүрийн хэмжээтэй өрөөнүүд рүү орох том хаалгууд харагдана. Харин яг өмнө нь нарийн хийцтэй, үзэсгэлэнт сийлбэрээр чимэглэсэн модон хаалга байлаа.
Түүний цаана цамхгийн төв танхим байв.
Санни хэсэг эргэлзээд модон хаалгыг түлхэхэд амархан онгойж, цаана нь уудам танхим ил болов.
'Энэ үнэр...'
Түүний нүд томрон нээгдэв.
Хаалганы цаана маш өндөр таазтай том танхим байлаа. Хаалга онгоймогц хананд өлгөөтэй шилэн дэнлүүнүүд асаж, Обсидиан Цамхгийн дотор талыг сүнслэг цэнхэр гэрлээр дүүргэв. Танхимд Саннигийн анхаарлыг булаах олон зүйл байлаа.
Хар обсидиан, мөнгөөр чадварлаг урласан дархны багаж хэрэгслүүдийг байрлуулсан тавиур байв. Хар гадаргуу дээрээ үзэсгэлэнт сүнслэг талстууд хөглөрсөн, хүчтэй түлэгдсэн ажлын ширээ байлаа. Мөн үл мэдэгдэх зураг схемүүдийг сийлсэн чулуун хана байв. Тэдгээр зураас нь тийм гөлгөр, тийм гүн байсан тул юугаар гаргасныг нь төсөөлөх ч аргагүй, тэр бүү хэл ямар зүйлийг дүрсэлснийг нь ч ойлгохын аргагүй байлаа.
Тэнд мөнгө, хар гангаар урласан хачирхалтай төхөөрөмжүүд байв. Зарим нь түүнд одон орны багажийг санагдуулах бол зарим нь сандал, ширээ, бүр маш урт ортой төстэй энгийн зүйлс ч байлаа.
Энэ бүх зүйл төгс хадгалагдсан, өө сэвгүй байв. Хаа ч тоосны ширхэг үгүй, бодит ертөнц дэх өөрийнх нь гэрээс ч илүү цэвэрхэн харагдана. Обсидиан Цамхагт хамгийн сүүлд хүн ирснээс хойш хэдэн мянган жил өнгөрсөн байхад шүү дээ.
Гэхдээ бүх зүйл үл ялиг... буруу мэт санагдана. Хэмжээ нь бараг хүнд таарахаар ч арай өөр. Бүх багажны бариулын хэлбэр бага зэрэг хачин. Тавилга, тоног төхөөрөмжийн байрлал нь яагаад гэдгийг нь мэдэхгүй ч үл ялиг тавгүй мэдрэмж төрүүлж байлаа.
...Гэвч Санни энэ талаар удаан бодсонгүй. Түүний харц ч эдгээр зүйл дээр удаан тогтсонгүй. Анхаарал нь зөвхөн нэг газар луу татагдав.
Түүнээс холгүй энгийн модон ширээ байлаа. Харин дээр нь... төрөл бүрийн амтат хоол өржээ.
Шүүслэг мах, саяхан барьсан талх, амтлаг усан үзэм, дээд зэрэглэлийн дарсаар дүүргэсэн шилэн савнууд, уур савссан цайтай гоёмсог савнууд бүгд хэдхэн секундын өмнө л тавьсан мэт түүнийг хүлээж байв.
Саннигийн аманд ус хуралдав.
'Энэ яаж боломжтой юм? Энэ бүгд хуурмаг зүйл байх ёстой... тийм биз?'
Тортог, хөлс, цусаар бүрхэгдсэн тэр ширээний зүг алхлаа. Түүний гутал танхимын өөгүй шалан дээр хар мөр үлдээнэ. Очсон даруйдаа Санни бохир гараараа нэг хэсэг талх шүүрэн авч шуналтайгаар идээд, нарийн хийцтэй мөнгөн хундаганы нэгийг авч дарсаар дүүргэв.
Түүний хайхрамжгүй хөдөлгөөнөөс болж бусад хундаганууд ширээнээс унан шалан дээр тачигнан ойчив.
Тэр үүнийг огтхон ч тоосонгүй. Санни амтат дарсыг нэг амьсгаагаар залгилж, талхны үйрмэг агаарт цацагдах зуур инээв.
"Ах... энэ чинь үнэхээр дажгүй юм..."
Тэр уг нь алкохолгүй юм уухыг илүүд үзэх байсан ч энэ дарс үнэхээр гайхалтай амттай байлаа...
Саннигийн нүүрэнд өргөн инээмсэглэл тодорсон ч нулимсны бохир мөр мөн үлджээ. Мөр нь үл мэдэг салганав.
"Яг хэрэгтэй зүйл байж..."
Энэ хоол хор дүүрэн байж мэднэ гэдгийг тэр мэдэж байсан ч огтхон ч тоосонгүй. Тэр хэтэрхий их өлсөж, ядарч, туйлдсан байлаа. Бие нь ч, сүнс нь ч дэндүү их өвдөж байсан. Тэр аль хэдийн туйлдаа хүрчээ.
Хундагаа дахин дарсаар дүүргээд төгс шарсан махны нэг хэсгийг аван тэр ширээнээс холдож, том танхимыг дахин ажиглав.
"Энд өөр хэн ч байхгүй биз дээ, Гэгээнтэн?"
Сүүдэр түүний араас чимээгүйхэн алхаж, эргэн тойрноо сонор сэрэмжтэй ажиглан Шөнө Дундын Хэлтэрхийг бэлэн барьсан хэвээр байлаа.
Гэвч түүнийг хэрэглэх шаардлага байсангүй.
Санни минут орчим тэнүүчлэн алхсаар эцэст нь тансаг хар үслэг арьсаар хучсан том орны дэргэд зогсов. Хоосон хундагаа шалан дээр унагаагаад хэсэг эргэлзсэнээ үслэг арьсан дотор авирч орлоо.
'...Миний орон дээр хэн унтаж байсан юм бол?'
Санни Хүүхэлдэйчний Нөмрөгийг буцаан, хүндэрсэн толгойгоо зөөлөн дэрэн дээр тавив.
Тэр Гэгээнтэнд харуулд зогсох тушаал өгөхийг хүссэн ч шаардлага байсангүй. Дуу цөөтэй чөтгөр аль хэдийн яг үүнийг хийж байлаа...
Санни өөр зүйл бодож амжихаас өмнө сүүлийн хэдэн долоо хоногийн хуримтлагдсан туйлдал оюун санааг нь бүрхэж, тэр бараг эсэргүүцэлгүйгээр харанхуйн тэврэлтэд амархан автав.
Обсидиан Цамхгийг олж, дотогш нь нэвтэрсний дараа Саннигийн хамгийн түрүүнд хийсэн зүйл нь... орон дээр унаад унтах байлаа.
Тэр үнэхээр сайхан унтлаа.