526-р бүлэг : Чөтгөр
Уур хилэнд автсан сүнс гарч ирэхээс нь өмнө Санни түрүүлж довтлов.
Сүүдрээр алхаж, тэр өмнөх чулуун ханыг нэвтлэн өнгөрч, асар уудам нурсан танхимд орлоо. Хагарсан дээврээр тусах сарны цайвар туяа түүнийг гэрэлтүүлж байсан ч гүн харанхуйгаар дүүрэн байв.
Тэр харанхуйг Хэрцгий Харцын улайссан ирнээс цацрах хурц гэрэл зүсэж байлаа.
Нурангийн овоолгыг даван үсэрсэн Санни улих хий үзэгдэл рүү жадаа буулгаад, дараа нь эргэн дайсан ухрах нь гарцаагүй гэж бодсон зүг рүү санаанд оромгүй хатгалт хийв.
Харамсалтай нь тэр хий үзэгдэл аль хэдийн өөр газар оччихсон байлаа.
'Чөтгөр алгад!'
Хий үзэгдлүүд орон зайгаар хоёр ертөнцийн завсар, мөн газар ба шөнийн тэнгэрийн завсар хөвж буй мэт хөдөлдөг байв. Тэдэнд үнэхээр хөл байсан ч доорх чулуун шалан дээр хэзээ ч хүрдэггүй тул Санни дараагийн хөдөлгөөнийг нь таамаглахын тулд хөлийн ажиллагааг нь ажиглаж чадсангүй.
Үүнээс ч дор нь заримдаа тэд зүгээр л алга болж, дараа нь өөр газар дахин гарч ирдэг нь оршихуйн өөр төлөвүүдийн хооронд шилжиж байгаа мэт санагдуулна.
...Энэ нь Санни Сүүдрийн алхалтыг ашиглан тулааны талбараар нааш цааш цахилан шилждэгтэй бага зэрэг төстэй байлаа.
'Ямар яршигтай юм бэ...'
Урагш огцом дайрсан тэр сүнслэг сарвуунаас арайхийн бултаж, мөрөөрөө өнхрөн шалан дээр буулаа. Үхэшгүй гинжний ган нурсан чулуунуудыг шүргэн бүдэг чимээ гаргав.
Дуулганых нь харах хэсэг болсон ямар ч дүрсгүй багны нарийн завсар хэдий тийм нарийн байсан ч Санни гайхмаар өргөн бөгөөд саадгүй харах хүрээтэй байсан нь бараг л дуулга өмсөөгүй мэт санагдуулж байлаа. Тэр эргэн босоод эцэст нь орж ирсэн танхимаа сайн ажиглав.
'Аан, тэгэхээр тэр эндээс гарч ирсэн юм байна.'
Энэ бол түүний таамагласанчлан эрт цагт ширүүн тулалдаан болсон балгасын төв танхим байв. Чулуун шалны хавтангууд хагарч, хэлбэрээ алдсан байсан бөгөөд сүйрлийн мөрөөс харахад танхимын яг төвд нэгэн цагт асар хүчтэй дэлбэрэлт болсон нь илт байлаа.
Дээврийг тулж байсан баганууд аль эрт нурж унасан бөгөөд ханануудын ихэнх нь ч бас сүйрчээ. Өрөөний төвд аварга чулуун аягатай төстэй ямар нэгэн зүйлийн үлдэгдэл хэвтэж байсан нь одоо хагарч, бараг танигдахын аргагүй болжээ.
...Мөн шалан дээр хүний яс хөглөрөн хэвтэж байлаа.
Зарим араг яс бүрэн бутарч тарсан байсан бол зарим нь бүтнээрээ үлджээ. Цөөн хэд нь бүр үхлийн аюултай сүнснүүдийн өмсгөлтэй тун төстэй улаан торгон хувцасны ялзарсан үлдэгдлийг өмссөн хэвээр байв. Санни эдгээр нь аймшигт хий үзэгдлүүд төрөн гарсан хүмүүсийн үлдэгдэл гэдэгт эргэлзсэнгүй.
Тэр тэд хэрхэн үхсэнийг, яагаад сүнс нь хоосон руу замхралгүй өш хонзонт сүнс болон хувирсныг, мөн юу тэднийг балгас руу ойртсон хэнийг ч галзуурсан мэт довтлоход хүргэдгийг мэдэхгүй байлаа... түүний мэддэг ганц зүйл бол эдгээр хий үзэгдлийг устгах маш хэцүү бөгөөд амьд хүмүүсийг буцалсан үзэн ядалтаар үзэн яддаг явдал байв.
...Эсвэл ямар нэгэн шалтгаанаар зөвхөн түүнийг л онцгойлон үзэн яддаг ч байж мэднэ.
Тэр инээмсэглээд хуягласан гутлаараа нэг гавлыг гишгэн тоос болгон няцаллаа. Тэр даруй хараал идсэн сүнс дахин яс хавтайлгам чарлаан гарган, хэрэв анхнаасаа түүнд ухаан гэж байсан бол түүнийгээ бүрэн алдсан мэт алуурчин хилэнгээр түүн рүү дайрч ирэв.
Яг энэ л Саннигийн хүсэж байсан зүйл байлаа.
Эффи болон Гэгээнтэнтэй хийсэн тоо томшгүй олон цагийн бэлтгэлээр дассан бие нь бараг өөрөө хөдөлж байв. Жингээ баруун хөл рүүгээ шилжүүлсэн Санни огцом хөдөлж, гараа дээш шидлээ. Хэрцгий Харцын өнгөлсөн иш хуруунуудынх нь завсраар гулсаж, гэнэт бүтэн уртаараа урагш сунав. Тэр зөвхөн бараг хамгийн үзүүр хавьд нь л барьж авав.
Энэ цохилтын хүрэх зай нь Шөнө Дундын Хэлтэрхий шиг тачи үр дүнтэйгээр цавчиж чадах зайтай харьцуулахад үнэхээр итгэмээргүй байлаа. Улайссан ир хий үзэгдлийн цээжийг онож, сүнслэг биен дээр нь цагаан дөлний хэлнүүд бүжиглэн асав.
Эцсийн эцэст Тэнгэрлэг дөл сүнсийг хүртэл шатааж чаддаг.
Гэсэн ч тэр амьтан дөлөнд бүрэн автсан атлаа довтолгоогоо үргэлжлүүлэв. Ийм цохилтын дараа хурдан сэргэх боломжгүй байсан тул Санни асуудалд орох байлаа... азаар Хэрцгий Харц маш онцгой зэвсэг байсан. Түүний иш хий үзэгдэл ойртож ирэх хурдтай яг адилхан агшиж, түүнийг нэг ч агшин завсарлалгүйгээр үргэлжлүүлэн шатаасаар байв.
Эцэст нь Санни үзэн ядалтаар дүүрэн хий үзэгдэлтэй нүүр тулан зогсож, богино сэлмийн бариулыг атгаж байгаагаа мэдрэв. Тэр цаг алдалгүй дээш татан, дайсны биет бус биеийг зүсэж, хүзүүнд нь хүргэлээ.
Цагаан дөл гэнэт тэр амьтны нүдний харанхуйг цөмлөн дүрэлзэж, сүнслэг сарвуу нь түүний биед хүрэхээс өмнө...
Ингээд л хий үзэгдэл устгагдав.
Түүний дүр жирэлзэн алга болж эхлэхэд Санни чичирсэн амьсгаа гаргаад Гэгээнтнийг сүүдрээсээ дуудан, Хэрцгий Харцыг түүн рүү шидэв.
"Намайг хамгаал."
[Та Нүгэлт Чөтгөр, Аяганы Онгонг устгалаа.]
Дуу цөөтэй чөтгөр тайван гэгч нь сэлмийг барьж аваад, гартаа жигнэн үзсэний дараа ердийн хайхрамжгүй байрлалаа эзлэв.
[Таны сүүдэр улам хүчирхэг боллоо...]
Санни шүдээ зуулаа.
'Аан, энэ ёстой там болох нь дээ.'
Хараалын дуу хоолой дахин цуурайтаж, нурсан танхимын харанхуйд эгшиглэв.
[Таны сүүдэр хүчээр бялхаж байна.]
Тэр орилон сөхөрч унасан бөгөөд яг л сүнс нь бүхэлдээ дүрэлзэн шатаж, харанхуй гүнээс нь ямар нэгэн зүйл өндийж гарч ирэн түүнийг тас татан урж байгаа мэт санагдав.
[Таны сүүдэр хэлбэрээ олж байна.]
'Ха ха... хараал идэг гэж! Яагаад ингэж аймшигтай өвдөх ёстой юм бэ?!'
Санни ёолон шалан дээр сарвайж, нулимс нь урсан хацрыг нь дагав. Хуягт бээлийнийх нь хуруунууд чулуун дээр гүн ховил үлдээж байлаа. Түүний мэдэрч буй өвдөлт өмнө нь амсаж байсан хамгийн хүчтэй нь биш ч хамгийн аймшигтай өвдөлтүүдийн нэг мөн байв.
"Аргх!"
Тэр нударгаа чулуун дээр буулгахад эртний чулуун хавтан ан цав гарч, дараа нь дахин дахин цохиж, түүнийг үйрмэг болгон бут ниргэв.
Эцэст нь тэр үйрмэгүүд хүртэл тоос болж, зөвхөн тэр үед л түүний тарчилгаа аажмаар намжив.
Хараал чихэнд нь шивнэлээ.
[Таны сүүдэр бүрэн гүйцлээ!]
Саажилттай адил өвдөлтөөс чөлөөлөгдсөн Санни газар навтган унав. Амьсгаа нь тасалдах шахам болж, тэр хэдэн минут хөдөлгөөнгүй хэвтээд дараа нь Бичээсүүдийг дуудлаа.
Танил тэмдгүүд агаарт жирэлзэн гарч ирэв.
Нэр: Санлесс.
Жинхэнэ нэр: Гэрлээс төөрөгч.
Зэрэг: Сэрсэн.
Түвшин: Чөтгөр.
Сүүдрийн цөмүүд: [3/7].
Сүүдрийн хэлтэрхий: [0/3000].
Санни сулхан инээмсэглэв.
Хэсэг хугацааны дараа тэр:
"Дахиад л тэгээс эхлэх нь дээ..." гэж хэлэв.