103-р бүлэг : Эцсийн Цохилт
Тоос шороо намжмагц, Санни талбайг хүрээлсэн барилгуудын нэгний дээвэр дээрх нуугдсан газраа орхин доош үсрэв. Өмхий цус тогтсон шалбаагуудыг тойрон зайлсхийж, газраар нэг тархсан цогцсуудын дундуур алхсаар үхлийн ирмэг дээр байгаа чулуун мангас руу дөхөв.
Хар дарсан зүүдний мангас нуруугаараа хэвтэж, бие нь балбагдаж, бутран эвдэрсэн байв. Ойроос харахад Санни түүнийг илүү тод харж чадлаа.
Хачин амьтны хар хуяг аажмаар чулуу болж хувирч байв. Завсруудаар нь арай цайвар өнгийн арьс нь харагдана. Өнгөлсөн боржин мэт толигор, хар саарал өнгөтэй. Аймшигт шархнуудаас нь бадмаараг мэт улаан тоос урсаж байгаа нь бараг л цус шиг харагдана.
Нүднийх нь үүргийг гүйцэтгэдэг хоёр час улаан эрдэнэ аажмаар хөдөлж, Санни дээр төвлөрөв. Тэдэнд тодорхой илэрхийлэл байсангүй, зөвхөн ядарсан, хөдөлгөөнгүй нам гүм байдал. Дотор нь дүрэлзэж байсан дөл аажмаар унтарч байлаа.
Хөшөө мэт чулуун амьтан дуугарч ч чадахгүй мэт, түүнийг чимээгүй ширтэнэ. Үнэндээ, Санни эдгээр мангасууд дуу гаргах чадвартай эсэхэд ч эргэлзэж байв. Бүх тулааны туршид тэр аймшигтайгаар чимээгүй байсан.
Тэр санаа алдан:
“Амьдрал шударга биш, тийм биз?”
Ингээд тэр Шөнө Дундын Хэлтэрхийг дуудаж, үхэж буй амьтны дуулганы харалдаа хэсгээр нэвт сүлбэв. Үхлийн үүдэнд ирсэн ч амьд чулуун хөшөөний мах чулуу мэт хатуу хэвээр байлаа. Гэвч Санни илүү их зовоохыг хүссэнгүй, хангалттай хүч шингээн цохисон юм.
Тэр Хар дарсан зүүдний мангасыг устгах болгондоо баяртай байдаг ч, энэ тохиолдолд хурдан үхэх эрхтэй байв. Үнэн хэрэгтээ, тэр жижиг чулуун дайчны цөхрөлтгүй эцсийн зогсолтод гүнээ биширсэн байлаа.
'Тэд хэнтэй оролдсоноо мэдээгүй. Харин чи тэдэнд нотолж харууллаа…'
Тэр агшинд харанхуй дунд Хараалын танил дуу цуурайтав:
[Та Сэрсэн мангас Чулуун Гэгээнтнийг устгалаа.]
[Таны сүүдэр улам хүчирхэгжив.]
Санни инээмсэглэв.
“Дөрөв дэх сүүдрийн хэлтэрхий. Эцэст нь! Дөрвөн зуун гурав…”
Гэвч дараагийн хормын дотор тэр юу бодож байснаа мартаж орхив. Учир нь Хараал яриагаа дуусгаагүй байлаа.
Чихнийх нь хажууд шивнэх мэт намуухан дуугаар:
[Та Сүүдрийн хувилбар хүлээн авлаа: Чулуун Гэгээнтэн.]
***
Саннигийн нүд томрон нээгдэв.
Тэр зөв сонссон уу?
Сүүдрийн хувилбар гэж үү? Тэр эцэст нь дахин нэг Сүүдрийн хувилбар авчихсан гэж үү?!
Болгоомжлон эргэн тойрноо харж, Санни хоолойгоо намсган сүүдэртээ хэлэв:
“Чи ч бас сонссон биз дээ?”
Сүүдэр нь ядарсан харцаар түүн рүү ширтээд, амаа заан, дараа нь гараа доошлуулан, юу ч хэлсэнгүй.
Санни инээв.
“Тийм ээ! Хараал яг тэгж хэлсэн!”
Ая аялан, хэсэг хугацаанд нааш цааш алхсанаа гэнэт цочин зогсов.
“Аан, тийм байна шүү. Эндээс явах хэрэгтэй. Чулуун хүмүүс үгүй болчихсон юм чинь, энэ талбайг үүр болгох гэж ямар аймшгууд ирэхийг хэн мэдэхэв дээ.”
Тэр явах гэж хөдөлсөн ч, гэнэт цус асгарсан талбайг шуналтайгаар харж зогсов.
“Гэхдээ… эхлээд дурсгал болгож хэдэн юм авах хэрэгтэй…”
Сэгээр хооллогчид ирж, цогцсуудыг цөлмөхөөс өмнө ингэж олон үхсэн Хар дарсан зүүдний мангас тааралдана гэдэг өдөр бүрийн хэрэг биш. Ийм боломж ойрын үед дахин гарахгүй…
Санни хэдэн секунд эргэлзэн, аль мангасаас эхлэхээ бодлоо. Аалзнууд илт илүү хүчтэй. Хэрэв үнэхээр Нүгэлт зэрэглэлтэй байсан бол тэдний сүнсний хэлтэрхийнүүд асар үнэ цэнтэй.
Гэхдээ Дэвшсэн сүнсний хэлтэрхийнүүдээр юм худалдаж авах нь ихээхэн сэжигтэй. Түүнчлэн аварга биетэй мангасуудын доторх талстыг олоход их цаг орно.
Харин амьд чулуун хөшөөнүүд доод зэрэглэлтэй ч, бутарсан үлдэгдлүүдийг нь шалгахад амархан. Хараалд автсан хотын бусад оршин суугчид хэзээ ч ирж мэднэ. Тиймээс…
Гүнзгий санаа алдаад, Санни хамгийн ойрын чулууны овоо руу гүйж очин, өвдөглөв. Сүнсний хэлтэрхийн гялбааг аль болох хурдан олж харахыг хичээнэ.
…Хоёр дахь үхсэн хөшөөг шалгаж дуусах дөхөж байтал, гэнэт гарсан чимээ түүнийг зогсоов. Шунал олон хүнийг үхэлд хүргэснийг мэдэх тул, Санни энд үлдэх хүслээ дарж, олсон сүүлчийн талстыг хуягныхаа дотор хийсээр хурдан холдлоо.
Кунайгаа дуудаж, агаарт шидээд, үл үзэгдэх утсыг татан, хутгыг чулуун баганын эргэн тойронд ороов. Утас баганыг ороонгуут, тэр үсрэн, утсыг агшааж, дээш нисэх мэт болов.
Алтан олс шиг, кунайг бугуйтай нь холбосон үл үзэгдэх утас асар бат бөх бөгөөд уртаа хүссэнээрээ өөрчилж чаддаг тул, Санни хааяа шиддэг хутгаа түр зуурын авирах дэгээ болгон ашигладаг байв.
Чулуун баганын оройгоор дахин үсрэн, сүйрсэн барилгын ан цавуудаас зуурч, хурдан өгслөө. Дээвэрт хүрэх үед, ойртож буй амьтны гаргаж байсан чимээ түүнийг дагжин чичрэхэд хүргэхээр чанга болсон байв.
Юу байсан нь хамаагүй, Санни мэдэхийг хүссэнгүй. Хөдөлж байхдаа гаргаж буй дуу нь түүнд аварга могойг санагдуулна… тоо томшгүй олон амтай, ам бүрээс нь шивнэх мэт исгэрсэн, солиоруулам аялгуу цуурайтна.
Аз болж, тэр өргөн талбайг яг цагтаа орхиж, тэр жигшүүрт зүйлстэй нүүр тулахгүй өнгөрөв.
Санни сүйрсэн сүмд эргэн ирэхэд, шөнө аль хэдийн төгсгөлдөө ойртжээ. Зүүн хаяа цайран гэрэлтэж, хотын ханыг цохих хар долгионуудын чимээ улам ширүүснэ.
Их танхим дээгүүр татсан дам нуруунуудаар алхахдаа, тэр маршилж буй Хар Хүлэгт баатрыг олж хараад санаа алдав.
'Нэг л өдөр… нэгэн гайхамшигт өдөр би энэ новшийг ална.'
'Гэхдээ өнөөдөр лав биш.'
Өнөөдөр түүнд хийх өөр зүйл байлаа.
Нууц оромжныхоо аюулгүй байршилд хүрмэгц, Санни сүнсний хэлтэрхийнүүдээ эрдэнэсийн авдартаа хийж, тансаг модон сандал дээр суун тухлав.
Түүний нүүрэнд догдолсон инээмсэглэл тодров.
Эцэст нь, энгийн нэг Сүүдрийн хувилбар болон Сүүдэр болгон хувиргасан хувилбар хоёрын ялгаа юу болохыг мэдэх цаг иржээ.