181-р бүлэг : Зочломтгой байдлын дүрэм

Эффи сүмийг хэсэг хугацаанд ажиглан харж байснаа, эргэлзсэн харцаар Санни руу харлаа.

"Энэ сүмээс амьд гарч ирэх зүйл огт байхгүй гэдэгт би бат итгэнэ. Гэтэл чи үнэхээр энд амьдардаг гэж үү?"

Хөнгөмсөг инээмсэглэл тодруулан Санни гараа дэлгэв. Эффи нурсан сүм дотор нуугдсан аюулын талаар мэддэг нь түүнд гайхмаар санагдсангүй. Хэдийгээр энэ газар түүний ердийн ан хийх бүсээс гадуур байсан ч тэр Харанхуй Хотын талаар маш өргөн мэдлэгтэй. Заримыг нь өөрийн судалгаа, заримыг нь бусад анчидтай мэдээлэл солилцох замаар олж авсан байдаг.

Ядарч туйлдсан, гэрийнхээ тайван нам гүмд аль болох хурдан буцахыг хүсэж байсан Санни цаг алдалгүй сүмийг хамгаалж байдаг Хар Хүлэгт баатрын тухай түүнд ярив.

Дэггүй анчин бүсгүй толгойн ар хэсгээ маажлаа.

"Тэгэхээр... дотор нь Нүгэлт Ад зэтгэр байгаа гэсэн үг үү? Чиний хэлж байсан хамтран амьдрагч чинь тэр юм уу?"

Санни толгой дохив.

"Тэр новш доод давхраар тасралтгүй эргүүл хийж, хаалгаар орж ирсэн юуг ч байсан устгадаг. Харин бид дээврээр орж, нуугдсаар явбал миний амьдрах хэсэгт асуудалгүй хүрч чадна. Түүнээс гадна тэнд очсон хойно хэн ч бидэнд төвөг болохгүй. Учир нь энэ новш тэр зүг рүү хэзээ ч ирдэггүй, харин ирэх гэж оролдсон бүхнийг шууд устгадаг даа."

Эффи хэсэг чимээгүй байснаа инээмсэглэл тодруулав.

"Тэгэхээр чи үндсэндээ ад зэтгэрийг өөрийнхөө зарц болгочихсон гэсэн үг. Нэлээд ухаалаг юм..."

Санни инээд алдав.

'Энэ одоо магтаал уу?'

"...чам шиг мулгуу хүнд бол."

'За ингээд эхэллээ дээ.'

Тэд дээвэр дээр гарсны дараа нэг жижиг асуудал гарч ирэв. Санни өөрийн сүмд ордог байсан вааран хавтангийн нүх нь түүний жижиг биед бол хангалттай өргөн ч өндөр, бадриун бүсгүйд хэтэрхий давчуу гэдгийг тооцоолоогүй байлаа. Хар гантиган том хавтангуудын завсрын нарийхан нүхийг хараад Эффи түүнд бараан харцаар харлаа.

Гэвч Санни өөр төлөвлөгөө бодож амжаагүй байхад Эффи зүгээр л бөхийж, гайхалтай хүнд нэг хавтанг барьж аваад хажуу тийш нь хөдөлгөв. Саннигийн хэлэх гэж байсан үгс шууд алга болов.

'Ямар... гээч хүч бэ. Үнэхээр хүчтэй. Тэр үү, эсвэл Чулуун Гэгээнтэн үү, аль нь илүү хүчтэй бол?'

Үнэнийг хэлэхэд Санни энэ асуултанд итгэлтэй биш байлаа.

Цааш явахаас өмнө Санни Эффид түүнийг нууц өрөөнд хэрхэн оруулах талаар тайлбарлав. Дараа нь анч бүсгүй дургүйхэн хүрэл хуягаа буулгахыг ажиглав. Түүний үзэсгэлэнт бор өнгийн арьс, бадриун биеийг зөвхөн богино цагаан даавуун хувцас л халхалж байлаа. Тэр үнэхээр...с... нүд булаам харагдаж байв. Хэсэгхэн зуур түүний нуувчийн нам гүмийг хэн нэгэн зөрчиж байгаад хүрсэн дургүйцэл нь арилчих шиг болов.

Гэхдээ зөвхөн хэсэгхэн зуур.

"Битгий хачин санаагаар ойлгоорой. Зүгээр л бидний аюулгүй байдлын төлөө. Чиний хуяг хэтэрхий эрсдэлтэй. Бид ямар ч дуу чимээ гаргаж болохгүй."

Эффи инээмсэглэв.

"Хачин санаа гэнэ үү? Санни, чи яагаад гэнэт хачин санааны тухай ярьж эхлэв?"

Санни шүдээ зуун, улайсан нүүрээ нуухын тулд цааш харан, вааран хавтангийн завсар луу мөлхөн орлоо.

'Новшийн эмэгтэй!'

Тэд сүмийн тулгуур дам нуруун дээр буусны дараа Санни Эффигийн гарыг мөрөн дээрээ тавихыг заав. Нар одоо ч тэнгэрт өндөр байсан ч тэдний эргэн тойронд нарны гэрэл бараг байсангүй. Зөвхөн доор байгаа эртний сүмийн шал л гэрэлд умбаж байлаа.

Гэхдээ тэр үед ч их танхимын олон хэсэг гүн харанхуйд живсэн байжээ. Гэвч тэр нь жинхэнэ сүүдэр биш байлаа. Тэр бол харанхуй. Гэрэл байхгүйгээс үүссэн харанхуй биш, харин жинхэнэ харанхуй. Түүний хараа ч нэвтэлж чадахгүй тийм л харанхуй. Санни энэ харанхуйг Хар Хүлэгт баатар дуудсан эсэхийг, эсвэл зүгээр л түүнд захирагддаг эсэхийг мэдэхгүй байв. Гэхдээ анх уулзах үед тэр новш яагаад түүнд анзаарагдахгүйгээр дөхөж чадсаны шалтгаан нь энэ байсан. Ямартай ч тэр Эффиг сүмийн дам нуруунуудаар дагуулан явах хэрэгтэй байлаа. Нэг буруу алхам хийвэл тэд шууд л үхэл рүү унах ажээ.

'Ямар төвөгтэй юм бэ.'

Бие нь хэт ойрхон байгаа нь эвгүй мэдрэмж төрүүлж байсан тул Санни намуухан санаа алдаад урагш алхав. Анхаарлаа төвлөрүүлэхэд хэцүүхэн байлаа.

'Хачин санаа гэнэ ээ... хэн хачин санаа бодоод байгаа юм? Би лав биш!'

Хэдэн минутын дараа тэд үл мэдэгдэх дарь эхийн хөшөөний ард байдаг нууц тагтанд хүрэв. Ямар ч онцгой зүйл болоогүй ч Санни нэлээд түгшүүртэй байлаа.

Яагаад ч юм энэ долоо хоног маш урт болох юм шиг санагдаж байв.

Тэд нууц өрөөнд нь орсны дараа Санни Эффид гэрэл гаргаж, ярьж болно гэдгийг хэлэв. Эффи цаг алдалгүй гялалзсан Дурсамж дуудаж, сониучирхан эргэн тойрноо ажиглав. Эрт цагт энэ сүмийн санваартан бүсгүйд харьяалагддаг байсан үзэсгэлэнтэй, уужим өрөө зөөлөн гэрлээр дүүрэв. Ханын нарийн сийлбэрүүд ариун, тансаг уур амьсгалыг бүрдүүлж байлаа. Энд тэнд янз бүрийн тавилга байсан бөгөөд ихэнх нь цайвар тансаг модоор хийгдсэн, харин зарим нь Саннигийн балгасаас цуглуулсан уур амьсгалд таарахгүй эд зүйлс байв.

Үүнийг харсан Эффи исгэрч:

"Чамд үнэнгээсээ хэлэхэд, Санни. Чи ёстой тансаг амьдрахыг мэддэг юм байна шүү. Чамайг ингэнэ гэж хэн бодох билээ?"

Санни инээмсэглээд:

"Атаархаж байна уу даа?"

Эффи санаа алдав.

"Хамгийн чухал нь Ганлауг биднийг энд хүртэл мөрдсөн ч түүний хүмүүсийн хэн нь ч дотогш орж чадахгүй. Тэгэхээр бид үнэхээрийн аюулгүй байна."

Бага зэрэг урам нь хугарсан Санни мөрөө хавчив.

"За тэгвэл гэртээ байгаа мэт бай. Дараа нь арын гарц болон бусад зүйлсийг үзүүлнэ."

Ингээд тэр нууцаар эргэн тойрноо харж, гэрийг нь арай цэгцтэй харагдуулахын тулд хэдэн зүйл хурдхан нуухыг оролдов. Зочин ирнэ гэдгийг мэдсэн бол урьдчилж жаахан цэвэрлэх байсан.

Гэвч Эффи үүнд бараг анхаарсангүй. Тэр сониучирхан эргэн тойронгоор алхаж, ханын сийлбэрүүд болон эртний тавилгуудыг ажиглаж байлаа.

Гэтэл гэнэт Санни араас нь чанга инээх чимээ сонсов.

Эргэн харахад Эффи чулуун хавтангийн ард нуусан шүүгээний өмнө зогсож байв. Шүүгээ нээлттэй байсан бөгөөд дотор нь санваартан бүсгүйн үлдээсэн хувцаснууд харагдаж байлаа.

Анч бүсгүй түүн рүү хачин инээмсэглэлтэй царайгаар харлаа.

'Яагаад... яагаад тэр над руу ингэж ширтээд байгаа юм?'

"Яав?"

Эффи толгой сэгсрэв.

"Үгүй ээ, юу ч биш. Зүгээр л... Санни, би чамайг анх харахдаа ингэж бодсон юм. Энэ ямар жижигхэн хүү вэ! Яг л тоглоом шиг! Түүнийг хүүхэлдэй шиг хувцаслаад тогломоор санагдана..."

Санни хэд хэдэн удаа анивчаад, ууртайгаар хөмсгөө зангидав.

"Хэнийг жижигхэн гээд байгаа юм? Би жижигхэн биш... ямар ч талаараа! Чи муу урт шонгийн мод минь!"

Түүнийг огт тоосонгүй Эффи шүүгээ рүү дахин хараад инээв.

Дараа нь инээдээ барьж, хэлэв.

"Чамайг өөр төрлийн хувцаслах тоглоомд дуртай юм байна гэж хэн мэдэх билээ..."

Санни түүнд юуг хэлээд байгааг ойлгоход хэдэн секунд зарцуулав. Ойлгомогцоо тэр уурласандаа час улаан болов.

Ямар даварсан юм бэ! Ямар гээчийн зүрх зориг вэ! Тэр яаж ингэж зүрхэлдэг байна аа!

"Юу яриад байгаа юм бэ?! Энэ хувцаснууд минийх биш! Энд өмнө нь амьдарч байсан санваартан бүсгүйгээс үлдсэн юм!"

Эффи хэд хэдэн удаа толгой дохив.

"Мэдээж, мэдээж. Чи зүгээр л санамсаргүйгээр дүүрэн сайхан даашинзтай шүүгээтэй болчихсон..."

"Үнэн шүү! Би хэзээ ч худал хэлдэггүй!"

Тэр өргөн инээмсэглэлтэйгээр түүн рүү харав.

"Мэдээж! Үнэн байлгүй яах вэ. Би бүрэн итгэж байна. Мэдээж..."

Санни амаа ангайсан чигээрээ түүн рүү ширтэн, юу хэлэхээ мэдэхгүй болов.

Энэ хооронд Эффи эргэн тойрноо харж, гэмгүй царай гарган сормуусаа анив.

"Гэхдээ Санни... бидэнд өөр нэг асуудал байна."

Санни цочирдсон ууртайгаар шүдээ зуун хэлэв.

"Юу юм бэ?!"

Эффи хэсэг саатсанаа, тоглоомтой өнгөөр хэлэв.

"Энд ганцхан ор байна. Аан, ямар хэцүүхэн байдал вэ! Одоо бид яах ёстой вэ?"

Санни түүн рүү удаан ширтэж байснаа хэлэв.

"Чи наад новшийн ороо ав! Би шалан дээр унтана!"

Ингээд тэр эргэж, гүнзгий амьсгаа авахыг оролдов.

'Би яагаад үүнийг зөвшөөрсөн юм бэ?! Эмэгтэйчүүд... новшийн эмэгтэйчүүд... жинхэнэ аймшиг бол тэд шүү дээ!'

...Үнэндээ энэ долоо хоног маш урт болох нь дээ.