331-р бүлэг : Улаан цамхгийн бүслэлт (17)

Харанхуй тэнгис алга болжээ.

Түүний хараал идсэн гүнд оршиж байсан бүх аймшгууд ч хамтдаа үгүй болсон байв.

Ертөнц цэвэр нарны гэрэлд умбажээ. Шүрэн ойн гадаргуу гэнэт амь орж, гэрэлтэн цайрч, час улаан шүрэн баганын шовх ирмэгүүдийн дор гүн сүүдрүүд тодрон нуугдана. Улаан цамхгийн дээр догшин цагаан нар тэнгэрийн дунд царцсан мэт шатна.

Санни нүдээ хэдэн хором халхлах хэрэгтэй болов.

Газарт хэвтэж, тэр өөртөө хэдхэн агшин амсхийх боломж олгов. Уруулын завсраас богинохон инээд мултарна.

'Би үнэхээр хийчихсэн үү?'

Ийм боломжгүй мэт явдлын тухай ярих ч юм биш...

Харамсалтай нь, тэр одоохондоо үнэхээр амарч чадахгүй.

Тулаан дуусаагүй. Хар дарсан зүүдний амьтдын сүрэг бүрэн устгагдаагүй.

…Мөн цамхгийн хаа нэгтээ Улаан Аюул өөрөө ч ялагдаагүй хэвээр.

Гүнзгий санаа алдаад Санни өөрийгөө цэгцлэн бослоо. Тэд бараг хүрчихсэн. Бараг л мултарчихсан. Одоо үлдсэн ганц зүйл бол эцсийн дайралт. Хэдийгээр энэ нь өмнөхөөсөө хамгийн хүнд нь байх нь тодорхой ч…

Толгой дээгүүр нь сүртэй гэмээр сүндэрлэх шүрэн овоолгыг ширтэн, тэр гэрэлд нүдээ жартайлгаад өгсөж эхлэв.

Угаасаа ингэтлээ гэрэлтэй байсан билүү?

Санни өгсөх зуураа Бичээсийг дуудан харлаа.

Сүүдэр : [Гантиг Гэгээнтэн].

'Бурхандаа баярлалаа.'

Тэр Гэгээнтэн зүгээр гэдгийг мэдэж байсан ч баталгаажуулахыг хүссэн юм. Дуу цөөтэй тэр ад зэтгэр хүнд гэмтсэн нь ойлгомжтой, өөрийгөө сэргээхэд нэлээд хугацаа шаардлагатай ч оршин тогтнолд нь аюул учраагүй.

Дараа нь түүний харц доош гулсав.

Сүүдрийн хэлтэрхий : [999/1000].

'…Новш гэж.'

Санни шүдээ зуун зангидав. Сүүдрийн Цөмийг дүүргэх үед юу болохыг мэдэх хүсэл, айдас хоёр зэрэгцэн төрнө. Энэ нь лавтай ашиг тустай байх ёстой… гэвч ямар үнээр?

Тэр Гэгээнтэн шиг хэдэн долоо хоног унтаад өгчих үү? Эсвэл Ганлаугийг ялсны дараах Нефис шиг тулалдааны дунд гэнэт хөдөлж чадахгүй шиг болчих уу?

Тийм зүйл түүний аминд хүрч мэднэ…

'Одоо би үүнд дээр юу ч хийж чадахгүй.'

Тайван бус сэтгэлтэйгээр тэр үргэлжлүүлэн өгссөөр удалгүй шүрэн баганын оргилд хүрэв. Дээр нь зогсоод Санни Зүүдлэгчдийн армийн зүг харлаа.

Гэнэт түүний гар дээр нойтон зүйл дусав. Доош харахад арьсан дээр нь цусны дусал өнхөрч байв. Дараагийн агшинд өөр нэг нь Хүүхэлдэйчний Нөмрөгийн гарын хуяг дээр унав.

Гайхсан Санни гараа өргөн дээд уруулаа арчив. Гар нь цусаар норсон байлаа.

'…Хамраас цус гарч байна уу? Юу болоод байна аа?'

Бодоод үзвэл… яагаад ийм сул дорой санагдаад байгаа юм бэ?

Санни эргэлзэн гараа ширтэж байтал гэнэт түүний сүүдрээр хүчтэй долгион жирвэлзэн өнгөрөв.

───

Арал тойрсон гүн сувагны цаана Зүүдлэгчдийн армийн үлдэгдэл тулалдааны урсгалыг өөрсдийн талд эргүүлэхийн даваан дээр иржээ.

Хэдхэн минутын өмнө тэд өсөн нэмэгдэх хар усанд живж, төгсгөлгүй довтлох сүргийн дайралтад дарагдан, сүйрлийн хар салхины уур хилэнд төөрч байсан. Харин одоо бүх зүйл өөр болжээ.

Шуурга алга болсон, харанхуй тэнгис ч ухарсан. Тэнгэрт нар тод гэрэлтэж, тулааны талбарыг бүхэлд нь гэрлээр дүүргэнэ. Тэр гэрэлд умбасан Хар дарсан зүүдний амьтад эргэлзэж буй мэт… бүр удааширсан мэт харагдана.

Гэсэн ч тэд бууж өгөөгүй. Мангасууд солиорсон мэт ууртайгаар хүн рүү дайрсаар, савар соёогоороо амь нэг бүрийг авч байлаа. Харин амьд үлдсэн Зүүдлэгчдийн арми хохирол бүрийг арав дахин эргүүлэн төлж байв.

Гэнэтийн авралын халуун бэлгэнд сэргэсэн тэд зүрхээ хатуужуулан, хүсэл зориг, догшин эрмэлзэл, алах хүсэлд автсан байлаа. Илүү олон Хар дарсан зүүдний амьтад тэдний илдэнд унаж, сүрэг төгсгөлгүй мэт харагдахаа больжээ.

Нойрсогчид шуурга яагаад сарнисан, хараалтай тэнгис яагаад ухарсныг мэдэхгүй байв. Гэвч тэдний Өөрчлөгдөж буй Одод итгэх итгэл улам бүр дүрэлзэнэ. Тэр тэднийг энэ тамаас гаргана гэж амласан… ямар нэгэн байдлаар хар ус хүртэл түүний гэрэлд бууж өгсөн мэт…

Ялалт боломжгүй зүйл байхаа больсон. Тэд бараг амталж чадах хэмжээнд ойртжээ…

Гэвч яг тэр үед Нефис гэнэт бүдэрч, сэлмийн бүжгээ удаашруулав. Түүний царайд будилсан, түгшсэн үрчлээ тодорчээ. Дайрч ирсэн жигшүүрт амьтны савраас бултан, тэр ам руу нь сэлмээ шургуулж, дараа нь ухран үсрэв.

Хэсэгхэн зуур сүрэг мангасаас ангижирсан тэр сэлмээ доош буулгав.

Тэгээд тэнгэр өөд харлаа.

───

Түүний дээр өндөрт Кай одоо ч амьд байлаа… яаж гэдгийг бүү мэд.

'Юу болоод байна аа?'

Тэр маш удаан хугацаанд аймшигтай хурдтай нисэж, бут цохих шахсан салхитай тэмцэж, аянгаас бултан, хараалтай Цамхгийн элч нараас биеэ хамгаалж, бие сэтгэлийнхээ хязгаарыг тултал шахсан… одоо ядаргаа түүнийг гүйцэж, бодоход хүртэл бэрх болгож байв.

Хариу үйлдэл үзүүлэх тухай ярих ч хэрэггүй…

Түүний бие бүхэлдээ өвдөж, хараа нь аажмаар бүдгэрч эхэлжээ. Дотор нь сул дорой, дотор муухайрах мэдрэмж тархана.

Шуурга хаанаас ч юм гэнэт гарч ирээд, дараа нь ямар ч мөргүй алга болсон. Тэнгэр нүд гялбам тод болжээ.

…Энэ бол нэг талаар тайвшрал.

Гэвч тэр муухай амьтад одоо ч байсаар.

Ядаж байхад тэд өмнөх шигээ тэсвэртэй харагдахгүй байлаа.

Үнэндээ Цамхгийн элч нар Кайтай адилхан л дорой байдалд орсон мэт.

Тэр өөрийгөө хуурч, энэ нь өөрийнх нь сумны гавьяа гэж бодмоор байв. Эцсийн эцэст тэр тэднийг олон удаа шархдуулсан шүү дээ…

Гэхдээ үгүй, энэ логик биш.

Өмнө нь тэд Цусан сумны нөлөөг их хэмжээгээр эсэргүүцэж чаддаг байсан. Тэгвэл одоо яагаад өөрчлөгдөх ёстой гэж?

'Ямар нэг зүйл буруу байна…'

Нарыг ашиглан дайснуудынхаа нүдийг сохолж, Кай гэрэл рүү шумбан хажуу тийш огцом эргэж, нэг Элчийн савраас арай ядан зайлсхийв… эсвэл тэгж бодов. Үнэндээ тэр огтхон ч шахуу байгаагүй. Тэр хангалттай зайтай бултсан. Аниргүй Бүжигчин оролцох ч шаардлагагүй байлаа.

'Тэд… удаашраад байна уу даа?'

Гэнэт төрсөн түгшүүрийн мэдрэмжинд автсан Кай агшин зуур тээнэгэлзээд, хурднаа багасган аймшигт амьтныг анхааралтай ажиглав.

Харсан зүйл нь түүнийг хөмсгөө зангидахад хүргэв.

Тэр Элч… буруу харагдаж байлаа.

Түүний шил шиг хар нүд солиотой мэт савлаж, утга учиргүй болсон байв. Тэднээс цус шүүрч, хар өд даган улаан урсгал болж асгарна. Мөн чихнээс нь бас хоёр адил урсгал гарч байлаа. Цонхигор биеийнх нь булчин татганан, цагаан арьсан дор сандарсан өт шиг арзганаж байв.

Кай харж байтал Элч гэнэт хошуугаа ангайн чимээгүй орилов. Дараагийн агшинд амнаас нь цус асгарч, салхинд улаан манан мэт тархан замхарна.

Тэгээд тэр амьтан сүүлчийн удаа татганаад далавчаа удирдахаа больжээ. Өөрийгөө аврах гэж оролдолгүйгээр аймшигт тэр мангас доош уналаа.

Кай цочин, нүдээ том нээв.

Учир нь…Цамхгийн элч үхсэн байлаа.