326-р бүлэг : Улаан цамхагийн бүслэлт (12)

Гэгээнтэнээ нэг хараад, Санни шүдээ зуун, хүнд шийдвэр гаргав.

Түүнд өөр сонголт байсангүй. Хэтэрхий их зүйл түүний амжилтаас хамаарч байлаа.

Дараагийн агшинд тэр хуурмаг довтолгоо хийж, яг сүүлчийн мөчид ухран, гурван аюулт шүрэн големоос зайгаа авлаа. Үүний зэрэгцээ, Сүүдэртээ оюун санааны тушаал илгээв.

Дуугүй ад зэтгэр агшин зуур тээнэгэлзсэн мэт зог тусав. Гэвч эцэст нь эргэлзсэнгүй.

Төгс төгөлдөр техниктэй хэмнэлттэй хөдөлгөөнөө орхин, Гэгээнтэн Анчны жаданд цээжээрээ цохиулахыг зөвшөөрөв. Тэр довтолгооны хүч асар их байсан тул хуяг нь хагарч, жадны үзүүр чулуу мэт маханд нь гүн шигдлээ. Удалгүй, шархаас улаан тоос урсан гарч, эвдэрсэн хуягийг будлаа.

Гэвч Сүүдэр огт тоосонгүй. Жадны ишийг бамбай барьсан гараараа атгаж, биеэ мушгин, аварга големыг хол шидэв.

Дараа нь тэр гэнэт хажуу тийш ухасхийв.

Аймшигт амьтад юу болж байгааг ойлгохоос өмнө, тэр зайг нөхөн, Санни руу довтолж байсан гурван мангас руу дайрлаа. Түүний довтолгоо хурдан, гэнэтийн байсан ч, тэд сүүлчийн агшинд хариу үйлдэл үзүүлж амжив. Түүний хар илд улаан шүрэн зэвсгүүдтэй мөргөлдөн цохилдлоо.

Гэсэн ч энэ нь Саннид хэрэгтэй ганцхан мөчийг өгсөн.

Санваартны гараас бултан, тэр гурван големын ард гарч, алсад зогсох Эзэн рүү гүйлээ.

Ард нь, Гэгээнтэн зургаан големыг бүгдийг нь өөр дээрээ татан, догшин довтолгоогоор саатуулж байв. Гэвч тэр түүний төлөө хүнд үнэ төлж байлаа. Хормын дараа, дахин нэг довтолгоо хамгаалалтыг нь нэвтэлж, хар хуяг дээр нь гүн ан цав үүсгэв. Дараа нь дахин, дахин…

Улаан тоос цус мэт урсаж байв.

Царай нь гажуудан хувирсан Санни долоон хамгаалагчийн сүүлчийнх рүү яаран давхив.

───

Кай цусанд нэвчсэн махан бөөгнөрөл, чяхрах төмөр утаснууд руу дөхөж, нүүрэн дээр нь хүйтэн цусны дуслууд унахыг мэдэрч байлаа. Нисэлтийн өнцгөө өөрчилж, газартай зэрэгцэн хөдөлж, тэр шүдээ зуун, илдээрээ хүчтэй цавчлаа.

Муруй илдийн хүнд ир төмөр утсыг мөргөн, амархан таслав. Энэ тор төмөр аалзны утас шиг нарийн металлаар бүтээгдсэн тул, түүний Дурсамж зэвсгийн хурц ирийг тэсвэрлэж чадсангүй. Ялангуяа Үүрийн Титэм түүнийг бараг Дэвшсэн зэрэглэлд хүргэсэн байсан.

Гэвч түүний гар тийм хүчтэй биш. Сүнсний мөн чанараар дүүрэн байсан ч, Кай эцсийн эцэст зүгээр л Нойрсогч.

Тор цохих агшинд бугуйд нь хурц өвдөлт цоргилоо.

Тэр орилсон ч, илдээ тавьсангүй.

'Бараг…'

Торон дээр урт зүсэлт гарч, олон цогцос доош унав. Кай байг маш нарийн сонгосон байв. Үхсэн мангасуудын бороо нумчдын эгнээ ба урд шугамын үлдэгдлийн хоорондох хоосон шүрэн талбай дээр унах ёстой.

Гэвч энэ хангалтгүй.

Унаж буй цогцос цөөн, торон дээрх дарамтыг сулруулахад хүрэлцэхгүй байлаа.

Агаарт эргэн, Кай буцаж нисэв. Хэдхэн агшны дараа, тэр дахин цавчлаа. Хоёр дахь зүсэлт эхнийхийг огтлон гарч ирэв.

Хачин, уянгалаг дуу гарч, торны дөрвөн гурвалжин хэсэг нурж, асар том юүлүүр үүсгэн, цусанд нэвчсэн цогцсууд доош асгарав. Шинээр үүссэн хонхорт улам олон нь гулсан орж, эцэст нь нарны гэрэл дахин тулааны талбарт тусав.

Тэр хагархайгаар, Кай дахин тэнгэрийг харлаа.

Нисдэг мангасуудын ихэнх нь нумчдад устгагдсан, цөөхөн хэд нь л дэмий оролдлого хийж байв. Харин тэднээс өндөрт, үүлэн дунд таван хар цэг тойрон ниссээр.

Кай тэднийг харах агшинд, хүйтэн дагжин чичрэв.

Яг л тэд ч түүнийг харсан мэт.

Дараагийн мөчид, Цамхагийн элч нар төгс тойргоо эвдэн, доош шумбалаа.

'Үгүй ээ!'

Кайгийн нүд томров.

Хагархайгаар шурган, тэр Аспектын чадвараа буцаан, инерцид биеэ даатган доош уналаа. Дараа нь үхсэн мангасуудын хучлага дээр бууж, цогцсоос сум хайж эхлэв.

Нэг, хоёр, гурав… таван сумыг тас татан авч, зэрэгцэн нумаа дуудлаа. Илүү авахыг хүссэн ч, цаг байсангүй.

Нум нь гэрлийн очноос сүлэгдэн бүрэлдэхэд, Кай үсрэн, дээш хөөрөв. Дараа нь дээш харлаа.

Таван аймшигт Цамхагийн элч түүний зүг уруудан ирж, хар өднүүдийн дундуур салхи исгэрнэ. Нүдэнд нь өлсгөлөн, галзуурал дүрэлзэнэ.

Яг л тэнгэр өөрөө дээрээс нь нурж буй мэт.

Нүгэлт мангасууд руу нисэн, Кай цөхрөн нумаа татаж, нэг сум тавив… дараа нь хоёр, гурав, дөрөв, эцэст нь тав.

Одоо тэд хангалттай ойртсон, тэдний жигшүүрт цонхигор биеийн бүх нарийвчийг харахуйц.

Кайгийн харвасан сумнууд энгийн тул, эдгээр аймшигт мангасуудад их хор учруулахгүй.

…Харин төгс онилбол өөр хэрэг.

Таван сум бүгд нэг Элчийн далавчны угт тусч, гэмтээж, түүнийг удирдлагаа алдан доош унагаав.

Кай хажуу тийш бултаж, хоёр дахь нь дөнгөж шүргэх төдий өнгөрөв.

Гурав дахь нь яг дээр нь, хошуугаа нээж, идэш рүүгээ дайрах гэж байлаа.

Тэр үед Кай зургаа дахь сумаа тавив. Гэвч энэ удаа жирийн сум биш.

Цусан сум.

Хар Дурсамж агаарыг зүсэн, Элчийн нүдэнд шигдэж, өднөөс нь өөр юу ч харагдахгүй болтол гүн орлоо. Аймшигт амьтан татвалзан, дараа нь унав.

Хараалын уянгалаг дуу чихэнд нь сонсогдов:

[Та Нүгэлт мангас, Хараалт…]

Гэвч тэр сонсох зав байсангүй.

Устгасан амьтныхаа биеийг бамбай болгон, Кай дөрөв дэх Элчийн довтолгоог зайлууллаа.

Гэвч сүүлчийнх…

Сүүлчийнх нь гэнэт яг урд нь гарч ирж, Кайд ухрах зам, амьд үлдэх найдвар үлдээгүй.

Одоо оройтсон.

Аймшигт хар хошуу урагш цойлов.

───

Эффи бүхнээ зориулсан. Үнэхээр, бүхнээ.

Гэвч эцэст нь, хүн тэсвэрлэх хязгаар гэж бий.

Мөнх мэт урт хугацаанд бууж өгөхөөс татгалзаж, аймшигт шарханд баригдсан тэр эцэст нь алдаа гаргав.

Үнэндээ алдаа ч биш.

Хэт их өвдөлт туулсан биеийн зайлшгүй эвдрэл.

Дахин нэг үхлийн цохилт өгсний дараа, тэр довтолж буй мангасаас бултахыг оролдсон ч, хамгийн чухал мөчид урагдсан хөл нь гэнэт нугарлаа.

Богинохон дуу алдан, Эффи унаж сөхөрлөө.

Мангас түүнд босох боломж өгсөнгүй. Тэр дээр нь үсрэн гарч, газарт дарлаа. Эффид үлдсэн ганц боломж нь амьтны эрүүг атган, толгойг нь тас хазахаас сэргийлэх байв.

Тэр араатныг түлхэн зайлуулахыг оролдсон ч, дараагийнх нь үсрэн ирж, мөрийг нь хазлаа. Дараа нь дахин нэг, дахин нэг…

Удалгүй, тэр галзуурсан мангасуудын дарагдсан овоолгын дор булшлагдаж, хурц соёо маханд нь шигдэж байв.

'Өвдөж байна… үнэхээр их өвдөж байна…'

Эффи шүдээ зуун, нэг зүйлийг саналаа…

Алсад гялалзах тэр цэвэр гэрлийг.