350-р бүлэг : Хар дарсан зүүдний төгсгөл

Нефис ядарсан харцаар түүнийг ширтэж, үгийг нь ойлгохыг хичээнэ.

Арьсан доорх гэрэл нь алга болж, оронд нь цагаан дөл дахин асаж, шархыг нь сулхан долоож байлаа. Гэвч тэдний хүч бараг шавхагдсан байв. Эдгээх биш, одоо зөвхөн цус алдалтыг тогтоон, Өөрчлөгдөж буй Одыг яг газар дээрээ үхэх үхлээс сэргийлэхээс хэтрэхгүй.

Хэдэн хормын дараа тэр амаа нээж, уруул дээгүүрээ цус урсган, бараг сонсогдохгүй сул хоолойгоор хэлэв:

"Юу… юу яриад байгаа юм?"

Санни архирлаа.

"Жүжиглэхээ боль. Чиний жүжиглэлт үнэхээр төгс байсан. Гэхдээ анх худал хэлэхийг зааж өгсөн хүнээ мартчихаа юу? Чи үнэхээр намайг хуурна гэж бодсон уу?"

Тэр хэсэг чимээгүй байснаа, сулхан шивнэн:

"Би… ойлгохгүй байна."

Санни түүн рүү ширтэж, уур уцаараасаа болоод чичирсэн хоолойгоор асуулаа:

"Яагаад? Яагаад ийм зүйл хийсэн юм?"

Нефис нүдээ анивчиж, тогтворгүй амьсгаа татсан ч юу ч хэлсэнгүй. Түүний харцанд өвдөлт, төөрөгдөл хоёр л байлаа.

Тэр хариулахгүйг ойлгоод, Санни шүлсээ хаяж:

"Яагаад тулаанд зориудаар ялагдсан юм?!"

Тэр хэсэг азнаснаа намуухан хэлэв:

"…Би тэгээгүй. Чи намайг ялсан."

Саннигийн уруул дээр гашуун инээмсэглэл тодров. Толгой сэгсрэн:

"Худлаа. Гэхдээ чи бараг зорьсон зүйлдээ хүрсэн шүү. Би бараг л итгэчихсэн! Гэхдээ бүх зүйл дууссаны дараа, би бодож эхлэхэд зарим зүйлс огт нийцэхгүй байсан. Ямар ч утгагүй! Яаж ч харсан нэг зүйл буруу санагдсан."

Цамхаг ганхаж, тэдний яриаг нурж буй чулуунуудын чимээ дарна. Гэвч Санни үргэлжлүүлэв:

"Нэгдүгээрт! Чи нэгэн зэрэг хоёр хүч нэмэгдүүлэлтийг ашиглаж чаддагийг би мэднэ. Чи Ганлаугтай тулалдахдаа тэгж байсан. Нэг нь илдэндээ, нөгөө нь биедээ. Би бараг юу ч мартдаггүй хүн. Үүнийг яаж мартах вэ дээ? Чи хүнд шархадсан үедээ илднээсээ дөлөө буцааж татан, өөрийгөө хүчжүүлж, шархаа эдгээж байсан. Гэтэл надтай тулалдахдаа ганцхан удаа л ашигласан. Сонин байгаа биз дээ?"

Нефис түүн рүү ширтэж, юу ч хэлсэнгүй. Дараа нь:

"Миний хүч дууссан байсан…" гэж хэлэв.

Санни дахиад шүлсээ хаялаа.

"Би магадгүй энэ үгэнд чинь итгэх байх. Гэхдээ чи өөр нэгэн алдаа гаргасан. Цамхагийн оройд чи миний гарыг таслах боломжтой байсан. Тэр даруй дуусгах хамгийн зөв, хамгийн үр дүнтэй арга байсан. Гэтэл чи тэгээгүй. Харин оронд нь илдийнхээ хавтгайгаар толгой руу минь цохисон."

Түүний нүүрэнд барайсан царай тодров.

"Өөр хэн нэгэн ийм сонголт хийж магадгүй. Гэхдээ чи лав ингэх хүн биш. Чи бол Өөрчлөгдөж буй Од. Илдний гэгээнтэн. Ийм оломжийг алдах ганцхан шалтгаан чамд бий. Чи үнэндээ ялахыг хүсээгүй. Тийм биз дээ?"

Тэр дээш харж, өвдөлт тархинд нь давалгаалж буй мэт ярвайв.

"…Тэгээд хамгийн сүүлд, чи яагаад цамхагийн оройд үлдэж, намайг хүлээсэн юм? Хэрвээ чи зугтахыг хүссэн бол Сүнсний Суваг юу болохыг ойлгосон даруйдаа Гарц руу очиж болох байсан. Намайг аврагдах ямар ч боломжгүй болгох байсан. Гэтэл чи тэгээгүй. Зүгээр л сууж, хүлээсэн. Тэгэхээр… яагаад?"

Тэр түүн рүү харан хашхирлаа:

"Яагаад эхнээсээ ялагдах гэж төлөвлөсөн мөртлөө над руу бүх хүчээрээ довтолж байгаа дүр эсгэсэн юм?!"

Нефис хэсэг ширтэж, цонхийсон, хөдөлшгүй царайтай байснаа…

Санаа алдаж, харцаа буруулав.

Хэсэг хугацааны дараа намуухан хэлэв:

"Магадгүй… би ч бас гэрээсээ хол байгаа болохоор."

───

Санни түүнийг хэсэг ширтэж, архирлаа.

"Юу? Наа чинь юу гэсэн үг вэ?"

Өөрчлөгдөж буй Од толгойгоо эргүүлэн тайвнаар харж, инээмсэглэв.

"За яахав, Санни. Чи намайг мэдчихлээ. Одоо яв. Энэ цамхаг удаан тогтохгүй."

Түүнийг ингэж хэлэхэд, шархнаас нь урсаж байсан цагаан дөл гэнэт асаж, илүү тод, хүчтэй болов. Шарх нь дахин эдгэрч эхэллээ. Өмнөх шиг хурдан биш ч, мэдэгдэхүйц хурдтай. Нүд нь аймшигт гэрлээр гялалзана.

Санни шүдээ зуулаа.

"Би явахгүй. Хариулт авах хүртлээ энд чамтай үлдэнэ."

Нефис ядарсан байдлаар мөрөө хавчаад, нүд рүү нь харлаа.

"Тэгээд яг юу мэдэхийг хүсэж байгаа юм?"

Санни нударгаа зангидлаа.

"Яагаад намайг ялуулах гэж байсан мөртлөө надтай тулалдсан юм?"

Тэр санаа алдав.

"Энгийн биш гэж үү? Хэрвээ би тэгээгүй бол чи явахгүй."

Тэр харцаа буруулан:

"Хүмүүс… ихэвчлэн харгис эсвэл сайхан сэтгэлтэй байдаг. Харин чи тийм биш. Чи нөхцөл байдлаас хамаарч аль аль нь байж чадна. Тиймээс би чамд харгис байх нөхцөлийг бүрдүүлсэн. Намайг орхиод явахад чинь туслахын тулд."

Санни чичирсэн нударгатайгаар ширтэв.

"Яагаад? Яагаад өөрийгөө золиослон барин намайг аварч байгаа юм бэ? Чиний зорилго яах юм?! Чи бүхнийг золиослоно гэж хэлээгүй билүү?!"

Нефис гашуун инээмсэглэл тодрууллаа.

"Яагаад? Зөвхөн чи л ганцаараа өөрчлөгдөх эрхтэй юм уу? Би өөрчлөгдөж болохгүй юу?"

Тэр нүүр буруулж, ядрангуй хоолойгоор:

"…Тийм ээ, би тэгж хэлж байсан. Гэхдээ хэлэх, хийх хоёр өөр зүйлс, Санни. Бүх зүйл эхэлсний дараа… хүмүүс миний үйлдлээс болж үхэж эхлэхэд… би ялагдсаар байхад… энэ нь төсөөлснөөс ч хэцүү байсан. Энэ нь… муухай байсан."

Санни толгой сэгсрэв.

"Тэгээд зүгээр л бууж өгсөн гэж үү?"

Нефис толгой сэгсрэв.

"…Чи намайг огт ойлгодоггүй юм байна, Санни."

Тэр инээмсэглээд:

"Бууж өгсөн гэж үү? Үгүй ээ. Би зорилгоо орхиогүй. Харин хангалттай их хүсэл тэмүүлэлгүй байснаа ойлгосон."

Цагаан дөл нүдэнд нь улам тодров.

"Би Хараалыг устгана. Замд минь саад болсон бүхнийг ч бас. Би хүссэн бүхнээ биелүүлнэ. Гэхдээ зөвхөн өөрийнхөө хүссэн аргаар л. Юуг ч золиослохгүйгээр."

Түүний цонхийсон, цустай нүүр ад зэтгэр шиг харагдана.

"Эдгээр хүмүүсийг ашиглаж, үхэлд хүргэсэн үү? Би дахиад тэгнэ. Шаардлагатай бол илүү олон хүнийг үхэл рүү нь түлхэнэ. Учир нь энэ зөв байсан. Би тэдэнд сонголт өгсөн. Амьдрах эсвэл Хараалтай тулалдаж үхэх. Үүнээс илүү зам гэж байхгүй."

Түүний нүд гал шиг дүрэлзэв.

Гэвч дараа нь тэр доош харж, нам дуугаар:

"…Харин чамайг орхих нь буруу байх. Сохор охиныг үхэлд орхихтой адил. Би хэзээ ч тэгэхгүй. Хэрвээ тэгвэл устгахыг хүссэн хүмүүс шигээ болно."

Тэр Санни руу ширтэнэ.

"Үгүй дээ, Санни. Миний зорилго өөрчлөгдөөгүй. Харин буруу замаар хүрэх нь огт хүрэхгүйгээс дор. Харин чи яагаад санаа зовж байна вэ? Намайг жигшүүртэй гэж бодохгүй байна уу? Тийм бол зүгээр яваач дээ!"

Санни хөмсгөө зангидан:

"Чамаас болоод л эргэлзэж байна, тэнэг минь. Чи яах юм бэ?"

Нефис инээмсэглэв.

"Би яах юм гэж үү? Чи намайг энд үхнэ гэж бодоо юу? Би энд үхэхгүй. Би амьд гарна. Өөр гарцыг заавал олно. Хэр их хугацаа зарцуулах нь хамаагүй. Намайг юу ч зогсоож чадахгүй. Чи үүнийг маш мэднэ шүү дээ."

Санни түүн рүү хэсэг ширтсэнээ гэнэт Гарц руу харлаа.

Цууралт чулуун тагтны зүг бараг очиж, тойрог болсон бичээс рүү дөхөж байлаа. Удалгүй Гарц нурах нь тодорхой болжээ.

Аврал үгүй болоход тун ойрхон байлаа.

Гэвч тэр толгой сэгсрэв.

"Чи аймшигтай төлөвлөгөөтэй байна. Хамт явъя. Зүүдний ертөнцөөр явж, гарц хайя. Хар дарсан зүүдний мангасуудтай тулалдаж, хүчтэй болцгооё. Бас бид Хөндий уулсаар дамжиж, нөгөө талд нь байх хүмүүсийн Цайз руу очиж болно. Хөндий уул гэлтгүй хойд, дорно, өрнөд зүг рүү аялалаа хийж, судлагдаагүй Гарцуудыг олж болно шүү дээ. Хоёулаа байвал амьд үлдэх магадлал ихсэнэ биз дээ? Хоёулаа байх нь ганцаараа байснаас дээр биз дээ? Дуугараач, Нефис!!"

Нефис хэсэг хугацаанд эргэлзэн, эцэст нь зөөлнөөр толгойгоо дохив. Дараа нь гунигтай бас ядарсан хоолойгоор

"…Үгүй ээ. Би чамайг үлдээж чадахгүй нь, Санни Яв. Буцаж очоод охин дүүтэйгээ уулз. Ядаж чамайг жинхэнэ ертөнцөд хүлээх зүйл бий. Намайг хүлээж бүх зүйл гэвээс хоосон орон зай, цуст цогцос, бас хэдэн булш. Хэрвээ би буцвал Гэрэлт Цайзад болсон зүйл дахин давтагдана. Дахин дахин, ямар ч үлдэх зүйлгүй болох хүртэл. Тиймээс чадалтай дээрээ эртхэн явж үз."

Удалгүй Гарц дээрх бичээсүүд анивчиж, устаж үгүй болохын ирмэг дээр иржээ.

Санни шүдээ зуун:

"…Үгүй ээ."

Нефис гунигтай харцаар түүн рүү ширтэж, царайнд нь гуниг илэрч, багахан нулимс цийлгэнэжээ :

"Намайг орхиоч, Санни. Гуйя. Яв"

Санни зөрүүдлэн, толгойгоо сэгсэрлээ.

"Би хүсэхгүй байна."

Өөрчлөгдөж буй Од хэсэг чимээгүй байснаа, түүн рүү өвдөлтэй дүрх төрхтэйгээр харлаа. Дараа нь үгнүүдээ таслан:

"Яв… Гэрлээс Төөрөгч минь."

Саннигийн нүд тэлэв.

Түүний сүнсний гүнд ямар нэг зүйл хөдөлж, нойрноосоо сэрэн өндийв. Ялалтын омгоор дүүрэн. Эвдэршгүй, мөнхийн, эсэргүүцэшгүй. Бүрэн, төгс, бас таатай.

…Санни юу хийж байгаагаа ойлгохоосоо өмнө гар нь гэнэт урагш шидэгдэж, Сарны Хэлтэрхийн сүнслэг ир гар дээр нь бий болов.

"Зогс."

Гар нь хөдөлгөөнгүй хөшив. Нарийн хутганы үзүүр Нефисийн нүднээс хэдхэн сантиметрийн зайд зогсон гацжээ.

Чичирсээр тэр гар руугаа ширтэж, урагш хөдөлгөхийг хүслээ.

Гэвч хөдөлсөнгүй. Огтхон ч хөдөлсөнгүй. Тэр гар нь өөрийнх нь биш мэт санагдана.

Гүн айдас зүрхийг нь живүүлэхэд Санни харцаа шилжүүлэн, нүд нь цочролоор тэлсэн хэвээр Нефис рүү харав.

"Я... яаж..."

Түүний уруул дээр гунигтай инээмсэглэл тодров.

"Би яаж мэдсэн бэ гэж үү? …Касси надад хэлсэн юм."

Нефис санаа алдан, харцаа буруулав.

"Тэр хамгийн түрүүнд өөрийн зөнгийн утгыг ойлгосон. Бид хоёр эцэстээ хоорондоо тулалдах болно гэдгийг ч бас, мөн би ялагдах болно гэдгийг ч мэдэж байсан. Магадгүй бүр үхэх ч байсан. Гагцхүү яаж, хэзээ, яагаад гэдгийг мэдээгүй. Тиймээс Касси нэг өдөр миний амийг аврах байх гэж найдсаар чиний нууцыг надад хэлсэн. Харин би… би үүнийг хэзээ ч ашиглах шаардлага гаргахгүй гэж найдаж байсан."

Санни түүн рүү ширтсээр, үг хэлж чадалгүй балмагдав. Нефис гунигтайгаар инээмсэглэсээр.

"Тэгэхээр... ингээд... баяртай гэх цаг болж байх шиг байна. Би...чамайг өөртөө сайн анхаарна гэж найдаж байна, Санни. Одоо яв. Хэт оройтохоос өмнө зугт."

Санни юу ч хийгээгүй ч бие нь өөрөө хөдөлж эхлэв. Босон, эргэж, Гарцын гялалзсан цагираг руу алхлаа.

Алхам. Дахин нэг алхам.

'Зогсооч. Зогсооч!'

Гэвч бие нь сонссонгүй. Зүгээр л тушаалыг үл ойшоосон мэт урагшилсаар. Зүрхнийх нь гүнд бүдэгхэн өвдөлт тархана.

'Зогсооч дээ!'

Түүнд хийх зүйл байсангүй. Тэр бол эзэнтэйгээ холбогдсон гайхамшигт сүүдэр. Эзэн нь тушаал өгмөгц, тэр дуулгавартай дагахаас өөр сонголтгүй.

Санни аажмаар тавцангийн шат руу өгсөж, бичээсүүдийн тойрогт дөхөн, төмөр цагирагийг огтхон ч удаашралгүй гатлав. Тэгмэгц бичээсүүд хурц гэрлээр асав.

Түүний бие ч мөн гэрэлтэж эхлэв.

'Үгүй! Би үүнийг зөвшөөрөхгүй!'

Тэр цэнхэр туяа улам тодорсоор, дунд нь байх хүний дүрийг ялгахад бэрх болтол гэрэлтэв.

'Үгүй!'

…Тэгээд гэнэт алга болов. Зөвхөн хоосон зай үлдлээ.

Санни алга болсон байв. Урт, хүнд бэрх хар дарсан зүүднээс эцэст нь чөлөөлөгджээ. Бодит ертөнц рүү буцах, бүтэн жилээс илүү хугацаанд үргэлжилсэн аялал нь ийнхүү өндөрлөв.

Тэр амьд үлдэж чадсан.

Түүнийг гэрлийн цахилалт дунд алга болсноос хэдхэн секундын дараа чулууны ан цав бичээсийн тойрогт хүрч, түүнийг бут цохив.

Гарцын гэрэл тогтворгүй болж, хурдан унтарч эхлэв.

Үүний зэрэгцээ Мартагдсан Эргийн хиймэл нар эцсийн удаа хүчтэй, хурц дэлбэрэлт мэт гэрэлтээд, дараа нь бүр мөсөн унтарлаа.

…Нурах цамхаг дотор ганцаараа үлдэж, өөр дээр нь тусах гэрэл үгүй болсон Өөрчлөгдөж буй Одын зодуулж, сүйдсэн дүр сүүдэрт уусан алга болов.

[Хоёрдугаар боть : Өөрчлөлтийн Чөтгөр төгсөв.]