327-р бүлэг : Улаан цамхагийн бүслэлт (13)
Сүүлчийн мөчид, шүрэн голем хөдөлж, Саннигийн хараанаас алга болов. Агшин төдий дараа, тэр Шөнө дундын хэлтэрхийн хүрээнээс дөнгөж гадуур, хэдхэн алхмын зайд дахин илэрлээ.
'…Новш!'
Довтолгооны чиглэлээ өөрчлөхөд аль хэдийн оройтсон байв. Инерцид татагдан урагш, доош чирэгдсэн Санни довтолгоогоо гүйцээхээс өөр аргагүй болж, өвдөг сөхрөн тээгэлдэв. Тэр маш аюултай байрлалд орсон байлаа, бүрэн нээлттэй, хөдөлгөөн хийх боломж хомс.
Эзний гажууд хувилбар түүний дээр сүндэрлэн, асар хүч чадлын аймшигт дарамтыг цацруулж байв. Түүний духан дээр, өнгөлсөн шүрэн хэлтэрхий улаан гэрлээр дүрэлзэнэ.
Тэр гэрэл туссан бүхнээс амийг нь сорж буй мэт санагдана.
Гэнэт бие сулрахыг мэдэрсэн Санни шүдээ зуун, хажуу тийш ухасхийв. Дараагийн агшинд, Эзний нударга агаарыг хагалан, газар цохиж, үйрмэгийг бүх зүгт цацруулав.
Биеэ мушгин эргэж, Санни газар хүрэхээсээ өмнө эргүүлэн цохив. Тачигийн ир големын бугуйн хамгаалалтыг шүргэж, гүн зураас үлдээв.
Гэвч хангалттай хохирол учруулсангүй.
Газардаж, шүрэн дээр гулсангаа, Санни гараа урагш сунган, Сарны хэлтэрхийг големын нүүр лүү шидэв. Амьтан үүнийг гарынхаа нэг хөдөлгөөнөөр хялбархан зайлууллаа.
Гэвч тэр агшинд Санни аль хэдийн ойртсон байв. Тэр Шөнө Дундын Хэлтэрхийгээр дээш чиглэсэн хүчтэй цохилт хийв. Эзэн түүнийг хаахаар хөдөлмөгц, Санни довтолгооны чиглэлийг өөрчилж, харгис хөндлөн зүсэлт болгон хувиргав.
Өөрт байгаа бүх ур чадвар, нарийн мэдрэмжээ ашиглан, Санни голем дээр довтолгооны аадар буулгалаа. Тэр гайхалтай хурд, уян хатан хөдөлгөөнөөр довтолж, алхам бүр нь дараагийнхтайгаа урсах мэт холбогдоно. Бүх довтолгоо нэгэн тасралтгүй хөдөлгөөн мэт байв.
Гэвч энэ бүхэн дэмий байлаа.
Эзэн илүү хурдан, илүү хүчтэй, илүү сүрдмээр.
Түүнийг хэсэг хугацаанд зөвхөн хамгаалалтад төвлөрөхөд хүргэсэн ч, өнгөрөх секунд бүр Саннигийн мөхлийг ойртуулж байв.
Учир нь түүний ард, Гэгээнтэн бусад зургаан големд аажмаар бут ниргэгдэж байлаа. Тэр унах л юм бол, Санни үхнэ.
“Хараал ид!”
Түр зуур зогссон Санни големд довтлох боломж олгов. Түүний нударга аймшигт хурдтайгаар цээж рүү нь чиглэв.
Биеэ мушгин, Санни цохилтоос зайлсхийж, големын гарыг бие, гар хоёрынхоо хооронд хавчив. Энэ байрлал давуу тал өгөхгүй, харин ч нэг гарыг нь хөдөлгөөнгүй болгож, нөгөө гараараа илдийн бариулаас тавихад хүргэв.
…Гэвч энэ нь түүнд барих боломж өгсөн.
Эзэн нөгөө гараа өргөж, түүний гавлыг бутлах эцсийн цохилт өгөхөөр бэлтгэв.
───
Тулааны талбарын дээр, өндөрт, Кай үхлийн ирмэг дээр байлаа. Тэр нэг Элчийг шархдуулж, нэгийг нь устгаж, хоёрынх нь довтолгооноос бултсан.
Гэвч сүүлчийнх нь одоо яг дээр нь ирсэн, зугтах аргагүй.
Цаг удааширсан мэт.
Айдаст автан, Кай ойртон ирэх аймшигт хошууг ширтэнэ. Хичнээн хурдан байсан ч, энэ удаа төгсгөлөөс бултаж чадахгүйгээ мэдэж байлаа.
Хэрвээ дахиад ганцхан агшин байсан бол…
Ямар ч найдваргүй гэдгээ мэдсээр, Кай нисэх чиглэлээ өөрчлөв. Ямар ч байсан оролдох ёстой.
Гэвч найдвар үгүй.
Гэвч…
Сүүлчийн мөчид, ямар нэгэн зүйл агаарыг зүсэн ирж, Элчийн хар хошуунд мөргөлдөн, чиглэлийг нь бага зэрэг өөрчлөв. Тэр нь Кайд хүссэн ганц агшныг өглөө.
Биеэ мушгин, тэр хошууг дөнгөж шүргэх төдий өнгөрүүлж, Элчийн биед мөргөөд, үүлэн дунд холдон савлав.
Түүний хажууд, гоёмсог нарийн илд гэнэт гарч ирэн, эргэн тойронд нь тойрч, нисэн ирсэн хар шавьжийг хоёр хуваалаа. Бариул нь Кай руу чиглэсэн, үзүүр нь довтлох хэнийг ч онилсон тэр илд агаарт хөвж, түүнийг тойрсон ган хамгаалалтын тойрог үүсгэв.
Амьгүй зүйл хэрнээ, тэр илд зэвүүн, бардам, ууртай хамгаалалтыг илэрхийлж байлаа.
Кай инээмсэглэн:
'Баярлалаа, Касси…'
───
Цусанд будагдсан талбарт, мангасуудын жижиг уул хөдөлж байлаа. Тэнд байсан амьтан бүр доор дарагдсан хүний махыг амсахыг хүсэж байв.
Найдвар байхгүй мэт.
Гэвч найдвар гэж юу вэ?
Тэрт бол Эффигийн аль хэдийн орхисон зүйл.
Түүнд хэрэггүй санагдсан зүйл.
Түүнд хэрэгтэй зүйл бол толгой дээрх дээвэр, сайхан хоол, ан хийх догдлол. Эрүүл, хүчтэй, амьд байх тэр тайлбарлашгүй жаргал.
Түүнд багахан бардам зан ч байсан.
Тэр одоохондоо ингэж үхэхийг хүссэнгүй.
Гэнэт, мангасуудын дороос бүдэгхэн архирах дуу гарлаа. Уур, эсэргүүцэл, амьд үлдэх хүсэл дүүрэн.
Дараагийн мөчид, уул доргив.
Тэгээд дэлбэрэв.
Мангасуудын бие шидэгдэн, газраар өнхөрнө.
Булчингаа тасрах шахтал, түүнээс цааш ч шахан, Эффи асар жинг мөрөөрөө түлхэн, мангасуудын дундаас гарч ирэв.
Тэр эхний мангасын эрүүг цустай гараараа атгасан хэвээр. Харгис хөдөлгөөнөөр тас татан, биеийг нь хол шидэв. Нударга нь агаарыг зүсэн, нэгний гавлыг няцлав.
Тэр Оргилын хэлтэрхийгээ алдсан байлаа. Гэвч хамаагүй.
Араатан мэт архиран, тэр эргэн, нүцгэн гараараа мангасуудыг нэг нэгээр нь устгаж байв.
Тэр бууж өгөхгүй.
Тэр ухрахгүй.
Тэр…
Гэтэл удалгүй, довтлох амьтан үлдсэнгүй.
Яагаад гэдгийг тэр мэдсэнгүй.
Үнэндээ, тэр үед бараг юу ч харж чадахгүй байв. Хараа нь бүдгэрч, харанхуй улам нягтарна.
Эсэргүүцэл үгүй болсон тул, Эффи ганхан сөхөрлөө. Амьсгалах гэж оролдсон ч, хоолойд нь ямар нэг зүйл тээглэж, уушги нь ажиллахгүй байв.
'Энэ… төгсгөл… бололтой…'
Гэтэл бүдгэрсэн харанхуй дундаас, гялалзсан дүр түүн рүү ойртож харагдана.
Тэр инээмсэглэв.
'Чи юу, Гүнж ээ? Би… үнэндээ…'
Бодол бүрэлдэхэд бэрх боллоо. Эффи санаа алдан, нүдээ анин, мартагналд уусахад бэлдэв.
Гэвч…
Хоёр сэрүүн гар зөөлөн нүүрэнд нь хүрч, ариусгагч цагаан дөл биеэр нь урсаж, өвдөлт, зовлонг арилгав.
───
Санни Эзэнтэй зууралдсан хэвээр, големын гар бие, гарынх нь хооронд хавчигдсан байлаа. Гэвч амьтан үүнийг тоосонгүй, харин нөгөө нударгаа өргөж, эцсийн цохилтод бэлдэв.
Гэвч тэр амжихаас өмнө, Саннигийн сул гар урагш цойлов.
Тэр улаан гэрэлт шүрэн хэлтэрхийг атгаж, агшин зуур бүх хүчээ шавхан татав.
Тэгээд түүнийг амьтны духнаас тас татан сугалав.
Өнгөлсөн эрдэнэ шүрэн махнаас тасарч, олон улаан утсыг дагуулан гарч ирэв. Санни бүх хүчээрээ татаж, гарынхаа мушгих хөдөлгөөнөөр утсуудыг таслав.
Эзний бие дотор ямар нэг зүйл хагарах мэт болж, тэр ганхав.
Санни боломжийг алдалгүй, гарыг нь тавин, Шөнө дундын хэлтэрхийг дээш өргөж, асар хүчтэй доош цавчлаа.
Тачигийн ир улаан шүрэн биед цохигдон, түүнийг бут цохин, Эзний аварга дүрийг үйрэн бутарсан хэлтэрхийн бороо болгон хувиргав.