314-р бүлэг : Харанхуй хотыг орхих нь

Бүх зүйл дууссаны дараа, Нефис амьд үлдсэн хүмүүсийг дөлөөрөө эдгээсний эцэст тэд бунхнуудаар дамжин хот руу буцав.

Магадгүй тэр одоо Тирантгүй болсон үхэгсдийн армийг бүр мөсөн устгахыг хүссэн байж болох. Гэвч эцэст нь тэднийг зөвхөн нам гүм л угтав.

Нэгэн цагт Санни болон түүний багийнхны амийг бараг авч одох шахсан араг яснуудын сүрэг аль хэдийн үгүй болжээ. Балгас доогуур үргэлжлэх харанхуй хонгилууд ясны овоолгоор дүүрэн, тэд аажмаар тоос болон замхарч байлаа. Үхэгсдийн Эзэн устгагдсан тэр мөчид түүний зарц нар ч мөн үхсэн бололтой.

Хэсэг хугацааны дараа хүмүүсийн бүлэг нурсан гэрэлт цамхгийн цамхагаас гарч ирээд Гэрэлт Цайз руу буцах замаа үргэлжлүүлэв.

Тэд Харанхуй хотыг орхихын өмнөх сүүлчийн шөнөө тэнд өнгөрөөх гэж байлаа.

───

Эртний цайзын гүнд байрлах жижиг өрөөнд долоон хүн ширээ тойрон цуглав.

Тэд бол Санни, Нефис, Касси, Кастер, Эффи, Кай, Сэйшан.

Цайзын хананы цаана шөнийн түнэр харанхуй дэлхийг залгисан байв. Хар дарсан зүүдний амьтад хараалт балгасаар хэсүүчилж, хаа нэгтээ алсад хар давалгаа хотын хэрмийн хатуу боржин гадаргад нүргэлэн цохилж байлаа.

Дотор нь дэнлүүний хүйтэн гэрэл тэдний нүүрийг гэрэлтүүлнэ.

Хачирхалтай нь, хэн ч юу ч хэлсэнгүй. Юу хэлэхээ мэдэхгүй мэт нам гүм оршисоор. Эцэст нь Санни чанга эвшээж чимээг эвдэв.

"Энийг хурдхан дуусгах уу даа? Маргааш урт өдөр болно. Заримд нь гоо сайханд тус болох нойр хэрэгтэй."

Тэр Кай руу хажуу нүдээрээ харснаа хэсэг бодож байгаад нэмж хэлэв.

"Үнэндээ өнөөдрөөс хойш өдөр бүр урт байх болно. Тиймээс эртхэн эхэлье."

Нефис түүн рүү хэсэг ширтэж байснаа үгийг нь давтав.

"…Эхэлье."

Ингээд тэд Дурсамжуудаа дуудлаа.

Саннигийн гарт даруухан тачи илд, сүнслэг чинжаал гарч ирэв.

Сэйшаны гарт нарийхан хошуутай дэгжин байлдааны алх.

Эффи хүрэл жад болон хүнд дугуй бамбайгаа дуудлаа.

Эцэст нь ганц эрдэнээр чимэглэгдсэн энгийн төмөр титэм гэрлээс нэхэгдэн Өөрчлөгдөж буй Одын толгой дээр зөөлөн байрлав.

Эдгээр нь Хэлтэрхий Дурсамжууд.

Үүр, Оргил, Үдэш, Шөнө Дунд, Нар, Сар…

…Мөн Од.

Сүүлчийн Дурсамж бол богино, унжсан цагаан нөмрөг байв. Тэр нь Эффигийн мөрөн дээр буусан. Энэ бол Үхэгсдийн Эзнийг устгасны дараа авсан Хэлтэрхий.

Хэсэг хугацаанд хэн ч хөдөлсөнгүй. Дараа нь Эффи асуулаа.

"Тэгээд… одоо яах вэ?"

Нефис толгойгоо бага зэрэг хазайлгаж, хөмсгөө зангидсанаа хэсэг бодож байв. Эцэст нь хэлэв.

"Бүгд ойртоорой."

Тэд ойртоход гэнэтийн зүйл болов. Санни зэвсгийнхээ бариул халж байгааг мэдэрч, удалгүй Шөнө Дунд, Сарны Хэлтэрхий сүнслэг гэрэл цацруулж эхлэв. Бусад Хэлтэрхийнүүд ч мөн адил.

Долоон гэрлийн туяа өрөөний төв рүү чиглэн мөргөлдөж, нэгдэн нийлэв. Тэр гэрлээс долоон зүйл бий болж агаарт хөвөв.

Тэд бол гялалзсан металлаар бүтсэн түлхүүрүүд байв. Гадаргуун дээр нь долоон од сийлэгдсэн.

Энэ бол хэдэн мянган жилийн өмнө долоон баатрын өгсөн тангаргийн илрэл. Газрын доорх бүхнийг залгигч харанхуйн хараалыг лацдахад ашигласан түлхүүрүүд.

Гэнэт долоон түлхүүр гэрлийн урсгал болж, өрөөнд байгаа долоон хүн рүү харвав.

Нэг гэрэл Саннигийн цээжинд тусаж, цөм рүү нь шингэв.

Хараалын дуу чихэнд нь цуурайтлаа.

[…Та Тангаргийн Түлхүүр авлаа.]

Санни дагжин чичирлээ. Тэр энэ ёрын тангарагтай холбоотой юу ч хүсээгүй.

…Гэвч түүнд сонголт байсангүй.

Өрөөнд байгаа бусад хүмүүсийг ажигласан Өөрчлөгдөж буй Од хэсэг чимээгүй байснаа хэлэв.

"Бид бэлэн боллоо."

───

Үүрийн бүдэг гэрэлд цайзын хаалга сүүлчийн удаа нээгдэв. Урт цуваа хүмүүс түүгээр гарч, олон жилийн турш тэднийг хамгаалсан эртний цайзыг орхин одлоо.

Тэд үүдэнд өлгөөтэй савласан гавлуудын доогуур алхсан ч анхаарал хандуулсангүй. Хэн ч тэднийг гинжнээс салгахыг оролдоогүй.

Тэмцэлд алдсан олон зуун амь, түүнээс өмнөх мянга мянган үхлийг тэд гавлууд үгүй байсан ч мартахгүй.

Таван зуун хүн толгодоор уруудан Харанхуй хот руу орлоо. Зарим Хар дарсан зүүдний амьтад довтлохыг оролдсон ч хоромхон зуур устгагдав.

Эдгээр таван зуун хүн сул дорой биш.

Тэд бол тулаанд хатуужсан арми. Магадгүй хүн төрөлхтнөөс төрсөн хамгийн хүчирхэг Нойрсогчид.

Тэд балгасыг туулан, замд нь саад болсон бүхнийг устгасаар урагшлав. Удалгүй баруун захад хүрч, эртний хэрмийг даван гарлаа.

Тэнд тэд зогсож, эргэн харж, Гэрэлт Цайзыг чимээгүйхэн ширтэв.

…Тэр үед цонх бүрээс хар утаа суунаглан гарч байлаа. Удалгүй бүхэл цайз галд автаж, цагаан чулуун ханыг аажмаар идэж эхлэв. Гантиг хайлж, хагарч, асар халуунд сүйрнэ. Жижиг цамхгууд ганхан, эцэст нь нурж галд унав.

Гал Гэрэлт Цайзыг залгиж, хайлсан балгас болгон хувиргав.

Нэг талаар энэ зохистой байлаа. Харанхуй хотын бусад бүх зүйл аль эрт сүйдсэн байсан.

Сонирхолтой нь энэ сүйтгэл Өөрчлөгдөж буй Одын санаа биш байв. Санни Нефисийг ингэнэ гэж бодож байлаа.

Гэвч үгүй.

Энэ бол хүмүүсийн өөрсдийн шийдвэр.

Тэд цайзыг үзэн яддаг байсан. Эдгээр цусанд будагдах чулуунуудыг амьд үлдэхийн тулд хэрэгтэй гэж үзэж байсан ч үзэн яддаг.

Одоо тэд явж байгаа учир түүнийг оршин байхаас арилгахыг хүсэв. Магадгүй ингэвэл тэнд болсон бүх харанхуй дурсамжууд хамт алга болно гэж найдсан байх.

Хэсэг хугацааны дараа шатаж буй цайзын хэлбэр гал, утаанд бүрэн дарагдав. Чимээгүй болсон Нойрсогчид аажмаар харцаа буруулж, алсыг ширтэв.

Тэд баруун зүг рүү харж байлаа.

Тэдний зорих газар.

Улаан цамхаг.

Нэг нэгээрээ тэд хэрмээс бууж, Харанхуй хотыг ардаа орхилоо.