245-р бүлэг : Аваргуудын театр
Тэдний дээр сүндэрлэх үзэсгэлэнт уулс ямар аймшигтай аюултайг ойлгосны дараа баг уулсын бэлийн гүн рүү урагшлав. Орчны талаар, ямар төрлийн амьтад амьдардгийг мэдэхгүй байсан тул тэд салж явахгүй, хамтдаа байх шийдвэр гаргасан байлаа.
Кайг агаараас тагнуулд явуулах нь илүү амар байсан ч хэн ч ийм эрсдэл гаргахыг хүссэнгүй. Тиймээс зургаан хүн Харанхуй хотын нарийн гудамж, Шүрэн ойд явж байсан шигээ нягт хөдөлж байв.
...Гэхдээ орчин тэс өөр байлаа. Газрыг бүрхсэн улаан шүрэн байхгүй, зөвхөн өвс, саарал чулуун довцог. Яг л дэлхий дээр буцаж ирсэн мэт мэдрэмж төрүүлнэ.
Хачирхалтай нь энэ нь Саннид эвгүй санагдаж байв. Эргэн тойрноо харахад алсыг чөлөөтэй харж болох, харааг нь хаах шүрэн хана, нурсан барилга байхгүй.
Энэ нь мангасууд довтлоход хэцүү болгож байсан ч, харин тэднийг хэн нэгэн ажиглаж байвал нуугдах ямар ч боломжгүй болгож байв.
'Үнэн л юм... гэхдээ мангасууд хаана байна?'
Үнэхээр хэчнээн анхааралтай ажигласан ч Санни ямар ч хөдөлгөөн олж харсангүй. Бүх газар үхмэл мэт нам гүм. Тэдний гаргаж буй дуунаас өөр юу ч сонсогдохгүй.
Үзэсгэлэнтэй байгаль тайван байх ёстой ч харин ч эсрэгээрээ жихүүдэс хүргэм. Саннигийн сүүдэр хүртэл ер бусын сул дорой мэт.
Тэд түгшүүртэйгээр урагшилсаар байлаа.
Төлөвлөгөө энгийн. Кассигийн зөгнөлөөр Анхны эзэн болон түүний хамтрагчид яг тэдний явж буй замаар уулс руу явсан. Тиймээс хоёр баг ойролцоогоор нэг цэгээс уулын бэлд орсон гэсэн үг.
Мөн Касси тэдэнд нэг том чулуун нүх хайж байгаа гэж хэлсэн. Тийм том зүйл анзаарагдахгүй өнгөрөхгүй тул тэд зөвхөн урагшилж, хайхад хангалттай.
Газрын налуу аажмаар дээшилж байв. Цаг өнгөрөх тусам чулуу ихсэж, зам илүү огцом болов. Удалгүй тэд өндөр хаднуудын дунд орж, зөвхөн нүцгэн чулуун дээр алхах болжээ.
Нэг удаа эргэж харахад Санни тэд ямар өндөрт гарсныг ойлгож гайхав. Шүрэн ой одоо доор холдож, улаан тэнгис мэт харагдана.
Түүний зүрхэнд нэгэн сонин мэдрэмж төрөв. Тэр нь удаан хугацаанд алга болсон зүйл байлаа.
Хүн төрөлхтөнтэй холбогдсон мэдрэмж.
Хөндий уулсыг давах боломжгүйг бүгд мэдэж байсан ч, Зүүдний ертөнцөд яг хаана байгаагаа мэдэх нь өөр мэдрэмж төрүүлж байв.
Тэд өмнөх шигээ гацсан хэвээр... гэхдээ дор хаяж төөрсөн биш.
'Сайхан хэдий ч хэрэггүй бодол юм даа.'
Санаа алдан Санни эргэн, бусдыгаа гүйцэв.
Нар тэнгэр өөд өндөр байхад тэд Кассигийн хэлсэн нүхийг оллоо. Энэ нь уулын бэлээс жинхэнэ уул эхлэх хэсгийн хөндийд байрлаж байв. Гэхдээ тэдний төсөөлснөөс тэс өөр зүйл байлаа.
Хачирхалтай нь бүтэн өдөр тэд ганц ч амьд оршихуйтай таараагүй. Өөр нөхцөлд бол Санни баярлах байсан ч одоо энэ нь улам түгшүүр төрүүлж байв.
Ирмэг дээр нь зогсоод доош харахад түүний сэтгэл бишрэлээр дүүрлээ.
Уулын махыг сэтлэн асар том ухаж малтсан нүх доор нь оршиж байв. Хэмжээ нь асар том ч хүний гараар бүтээгдсэн нь илт. Дугуй нүхний хананд наалдсан зам доош хүрч, арван тэрэг зэрэгцэн явахуйц өргөн байлаа.
Малтмалын нөгөө талд уулын хажууг ухаж, аварга шат мэт эсвэл аваргуудад зориулсан театрын суудал мэт хэлбэр үүсгэжээ. Энд тэнд асар том чулуун блокууд бэлтгэгдсэн мэт зогсож байв.
Санни тэдгээрийг ажиглан, гэнэт ойлгов.
'Тэгэхээр... Харанхуй хотын тэр агуу ханын чулуу эндээс ирсэн юм байна.'
Тэр итгэлтэй байв. Эртний хүмүүс ийм холоос тийм их чулуу зөөсөн гэж бодохоор гайхалтай.
Энэ хооронд Эффи нэг зүйлийг ширтэн түгшсэн байдалтай байв. Гэнэт тэр малтмалын төв рүү заалаа.
"Тийшээ... хардаа."
Түүний заасан зүг рүү харж Санни эхэндээ юу болохыг ойлгосонгүй. Гэвч удалгүй зүрх нь хүчтэй цохилов.
Доор нь аварга Хар дарсан зүүдний мангас байв.
Тэр мангас асар том, Хуягт Чөтгөрөөс хоёр дахин том. Тэр аль хэдийн байшин шиг өндөр байсан. Энэ амьтан хирс цох, цөгөрцөг шавжийн хачин холимог мэт, гөлгөр хуягтай, том эвэртэй, мөч бүртээ иртэй.
Бүхэлдээ чулуугаар хийгдсэн мэт, малтмалын өнгөтэй адил тул Эффигийн анхааруулгагүй бол анзаарахгүй өнгөрөх байжээ.
...Гэхдээ тэр бие нь хагарч, бутран газарт тарсан байв.
Аварга чулуун Ад зэтгэр үхсэн байлаа.
Мөн сайтар харахад... хүний гараар.
Санни Нефис рүү эргэж, хэсэг эргэлзээд асуулаа:
"Чи юу гэж бодож байна? Энэ чинь илдний зүсэлт мөн биз дээ?"
Өөрчлөгдөж буй Од хэсэг дуугүй байснаа бараан өнгөөр хэлэв:
"Яг хэлэхэд хэцүү. Ойртож байж л сайн харж чадна."