297-р бүлэг : Улаан цэцэг

Улаан үүл Ганлаугийг бүрхэн, дуулганы ан цаваар нь нэвчин орлоо. Хэтэрхий оройтож ойлгосон Гэрэлт Цайзын эзэн ухарч ганхав... гэвч тэр аль хэдийн хар дарсан зүүдний цэцгийн тоосоор амьсгалчихсан байлаа.

Санни Нефис хэзээ, яаж үүнийг олж авсныг мэдэхгүй ч андуураагүй гэдгээ сайн мэдэж байв. Энэ бол Цусан Цэцгийн тоос. Өөрөө нэгэн цагт амьсгалж байсан, аймшигт шимэгч цэцгийн үр.

Уушгинд нь улаан, цусанд шунасан цэцгүүд урган гарч байсан тэр аймшигт дурсамж Саннигийн бүх биеэр дагжин чичрэх мэдрэмж төрүүлэв. Тэр үед зөвхөн Цусан сүлжээний ачаар л тэр амьд үлдсэн. Үгүй бол тэр хэдхэн минутын дотор дотроосоо идэгдэн устах байсан.

...Харин одоо Гэрэлт Цайзын эзэн яг ийм хувь тавилантай нүүр тулж байлаа.

'Тэр... тэр үнэхээр л хийчихлээ...'

Гэвч агуу танхимд цугларсан Нойрсогчид үүнийг мэдсэнгүй. Ганлауг аль хэдийн үхсэн хүнтэй адил болсон гэдгийг хэн ч ойлгоогүй. Тирант өөрөө ч бас.

Хүчтэй ханиалганд бөгтийж, тэр архиран хэлэв.

"Юу вэ? Чи надад юу хийчихэв, өлөгчин минь?!"

Нефис унасан газраа, шалан дээр сөхөрсөн хэвээр байлаа. Түүний хуяг бутран, урагдаж, цуурсан цагаан металлаар цус урсан гарсаар байв. Арьснаас нь цацарч байсан гэрэлт туяа унтарсан ч дотроос нь гал мэт дүрэлзсэн дөл асаж байлаа.

Цээжин дээрх аймшигт шарх нь аажмаар анигдаж, нүүрэн дээрх зүсэлтүүд аль хэдийн алга болж, өмнөх шигээ төгс болсон байв. Гэвч тэр нүүр цусаар будагдаж, тэсэшгүй өвдөлтийн илэрхийлэлд мушгирсан хэвээр.

Харин нүдэнд нь харанхуй хорсол гялалзаж байлаа.

Аймшигт шарх өөрөө эдгэж байгааг хараад олны дунд шивнээ тархажээ. Цэргүүд ч, ядуусын хорооллынхон ч ялгаагүй, бүгдийнх нь уруул дээр хоёрхон үг байлаа.

"Үхэшгүй Дөл!"

"Үхэшгүй Дөл!"

Тэгээд нэг нь цочирдсон өнгөөр хашхирлаа.

"Энэ... энэ бол галын адислал!"

Тэдний үгийг огт анзаарахгүй мэт Өөрчлөгдөж буй Од ёолон, аажмаар босов. Дараа нь тэр арайхийн Гэрэлт Цайзын эзнийг хараад, өвдөлтөөс чичирсэн хоолойгоор хэлэв.

"Би... би чамайг алсан."

Алтан маскны ан цаваар Санни Ганлаугийн хөх нүд эхлээд нарийсч, дараа нь гэнэт том нээгдэхийг харлаа. Дараагийн мөчид тэр дахин ханиалгаж эхлэв.

Энэ удаад түүний амнаас хоолойндоо дарагдсан чарлах дуу гарчээ.

'...Одоо эхэллээ дээ.'

Санни үл ялиг хөдөлж, Кастер луу дөхөв.

Энэ зуур Ганлауг ганхан, ёолов. Хагарсан маскны доороос цус бага багаар дусална.

Удалгүй эртний цайзын хаан ширээний танхимд сул дорой инээд цуурайтав.

"Аа... үнэхээр тэгсэн үү? Ямар... гээч гэнэтийн... бэлэг вэ..."

Тэр байлдааны сүхээ унагахад тэр нь шингэн алт мэт болж, дахин хуягтай нь нэгдэв. Нефис рүү алхам хийсэн ч гэнэт ганхан, нэг өвдөг дээрээ унав.

Хэсэг хугацаанд хөдөлгөөнгүй байснаа бие нь татвалзан, алтан дуулганы завсраар улам их цус урсав. Дахин нэг дарагдсан чарлах дуу сонсогдов. Энэ удаа тэсэшгүй шаналлаар дүүрэн байлаа.

Зуун зуун хүн түүнийг гайхан ширтэж, нүдэндээ итгэхгүй, уур хилэн, айдас ээлжилнэ.

Гэрэлт Цайзын эзэн толгойгоо өргөн Нефис рүү харснаа шивнэн хэлэв.

"Ямар... инээдтэй юм бэ! Би ингэж... ингэж үхэж болохгүй!"

Өөрчлөгдөж буй Од түүнийг дээрээс нь ширтэн зогсов. Түүний нүүр хүйтэн, хөдөлгөөнгүй. Нүдэнд нь ялалтын бахархал байсангүй.

Гэхдээ өршөөл ч бас байсангүй.

Тэр эргэж, хэсэг тээнэгэлзсэний дараа хачин зөөлөн хоолойгоор хэлэв.

"...Одоо амар даа. Чиний хар дарсан зүүд дууссан."

Ганлауг итгэлгүй ширтэж байснаа гэнэт инээв. Хоолойных нь гүнд цусанд живж буй мэт хоржигнох чимээ гарч байлаа.

"Сайн... үнэхээр сайн... Харин чинийх... одоо л эхэлж байна..."

Тэр ингэж хэлээд аажмаар босч, эргэв. Ганхан алхсаар нэг алхам, дараа нь нөгөөг хийлээ.

Олон түмэн чимээгүй ажиглан, түүнийг цагаан гантиг хаан ширээ рүү хүрэх шат өгсөн, алхам бүрдээ цус асгаруулж, алтан хуяг нь сандарсан мэт хөдөлж, долгиолж байв.

Эцэст нь Ганлауг тавцанд хүрч, хаан ширээн рүгээ унав. Тэр эртний танхимыг доош харж, хачин гунигтай харц гаргав. Дараа нь ямар нэгэн зүйл хэлэхийг оролдсон ч хүчтэй ханиалганд автав.

Эцэст нь тэр бараг сонсогдохгүй хэдэн үг шивнээд, түшлэг дээр налан, бие нь сулрав. Санни л үүнийг сонссон байх. Учир нь түүний сүүдэр бүх хугацаанд хонгилын харанхуйд нуугдаж байсан.

"Би... оролдож үзсэн. Эхэндээ... үнэхээр л хичээл зүтгэл гаргасан..."

Ганлаугийн хэлсэн үг энэ байв.

Тэгээд тэр хөдөлгөөнгүй боллоо.

Ийнхүү Харанхуй хотын Гэрэлт Цайзын эзэн Ганлауг үхжээ.

Санни үүнийг тэр дор нь ойлгов. Учир нь түүнийг газарт дарж байсан аймшигт сэтгэцийн дарамт гэнэт алга болж, эргэн тойрны хүмүүс амьсгалах, хөдөлж эхлэх боломжтой болов.

Юу болох гэж байгааг мэдэж байсан тул тэр агуу танхимын алс руу сүүлчийн удаа харлаа.

Алтан хуягтай цогцос хаан ширээнд сууж, гялгар маскны ан цаваас үзэсгэлэнт улаан цэцэг ургасан байв.

Хэдхэн мөчийн дараа хуяг гэнэт цагаан гэрэлд автан, олон мянган оч болон задран алга болж, олон жилийн турш энэ хараалт газрыг төмөр гараар захирч байсан эрийг илчиллээ.

Ганлауг гайхалтай гэмээр царайлаг байа. Нүүр нь цусаар бүрхэгдсэн ч тэр нь илт. Богино сахалтай, урт шаргал үстэй. Нэг нүд нь Цусан Цэцэгт идэгдэн алга болж, нөгөө нь удалгүй шил мэт болохоор хөшиж байлаа.

Гэвч Санниг хамгийн их гайхшруулсан зүйл нь түүний залуу төрх байв. Тэр үргэлж хүчирхэг, мөнх мэт санагддаг байсан ч үнэндээ ердөө хорин долоон настай байжээ.

'...Хүүхдүүд. Бид бүгдээрээ энэ новшийн газарт төөрсөн хүүхдүүд.'

Гэхдээ тэр энэ тухай удаан бодсонгүй.

Учир нь дараагийн мөчид, үхсэн эзнээ гунигтай харцаар ширтэж байсан Тессай эргэж, ядуусын хорооллынхон болон цэргүүд рүү харав.

Аварга биет хэсэг чимээгүй зогссоноо, эртний танхимд цуурайтах гүн, бараан хоолойгоор хэлэв.

"...Юуг хүлээгээд байгаа юм бэ? Бүгдийг нь ал."

Тэгээд ийнхүү жинэнэ галзуурал эхэлсэн юм.