250-р бүлэг : Эсэргүүцлийн тангараг

Санни хамгийн сүүлийн сийлбэрийг хэсэг ширтээд, цааш алхлаа.

Эртний уурхайн ханан дээрээс олж мэдсэн үнэнүүд түүнд бодох зүйл ихээр төрүүлсэн байв. Удаан хугацаанд хэсэг хэсгээр нь эвлүүлж ирсэн үнэний дүр зураг одоо илүү бүрэн болсон байлаа.

Тэгэхээр үнэхээр тэнгэрээс ямар нэг зүйл унаж, энэ нутгийн сүйрлийн эхлэлийг тавьжээ. Харанхуй хот болон Үнсэн булшны хооронд байрлах аварга тогоог харснаас хойш Санни энэ таамгийг дотроо тээж ирсэн.

Заримдаа тэр бүр Хулгайч жигшүүрт шувуу Нэхэгчийн нүдийг "доод ертөнцөд" унагаасан гэж Дурсамжийн тайлбарт бичсэн зүйлд итгэх шахаж байв.

Тэр шувуу Нэхэгчийн хүүхэн хараанд мөнхөд хөлдсөн үл мэдэгдэх зүйлийн тусгалыг хараад галзуурсан. Мартагдсан Эргийг нөмөрсөн галзуурал, бузар байдал үүнтэй хангалттай төстэй санагдсан.

Гэвч одоо тэр мэдэж байлаа.

Тэнгэрээс унасан нь бодит оршихуй байсан. Гэрэл, дөлөөр хүрээлэгдсэн, гурав нүдтэй, төгс хэрнээ аймшигт нүүртэй нэгэн.

Эртний хүмүүс яагаад түүн рүү довтолсныг Санни мэдэхгүй. Гэвч тэд түүнийг хөнөөсөн. Магадгүй тэнгэрээс унахдаа аль хэдийн сульдсан байсан учраас л ийм боломж гарсан байх.

Гэвч тэд үүнийг хийснээр харанхуйн үерийг суллаж, нутаг орноо сүйрэлд хүргэсэн.

Санни өмнө нь энэ эртний соёл иргэншил агшин зуур устсан гэж боддог байсан. Гэтэл үнэндээ хүмүүс хараалтай олон үе дамжин тэмцсээр байжээ. Тиймээс л Оддын Гэрлийн Легионы үүсгэн байгуулагчид бүхнийг залгигч харанхуйд төрсөн гэж дүрслэгдсэн.

Харанхуйгаас гарч ирэн хүний махаар хооллодог мангасууд унасан оршихуйн бие дотор байсан уу, эсвэл бүгд хараалд автсан хүмүүс байсан уу гэдгийг тэр мэдэхгүй.

Гэхдээ нэг зүйл тодорхой.

Оддын Гэрлийн Легион мангасуудыг шахан ухрааж, хамгаалалтанд байгаа хүмүүст зориулан нэвтэршгүй бэхлэлт байгуулж чадсан. Тэр бэхлэлт хожим Харанхуй хот болсон.

Тэгээд тэд бүр илүү гайхамшигтай зүйл хийжээ.

Тэд аварга цамхгийг босгож… ямар нэг байдлаар…

Хиймэл од бүтээсэн.

Тийм ээ. Мартагдсан Эргийн дээр тусч буй нар жинхэнэ биш. Энэ нь хүний бүтээл.

'…Хүсэл тэмүүлэл гэж энэ байх даа.'

Тэр долоон галзуу хүн нар бүтээж чадсан гэдгийг мэдэхэд бишрэхгүй байхын аргагүй. Тэд хараалд автсан нутагт гэрлийг буцаан авчрах тангараг өргөж, аймшигтай шийдэмгий, үнэнчээр биелүүлжээ.

Сийлбэрүүд дээрх түүх баяр баяслаар төгссөн. Сайн тал харанхуйн хараалыг ялж, шинэ гэрэл, хөгжил цэцэглэлтийн эрин үеийг авчирсан.

…Гэвч түүх тэнд дуусаагүй.

Түүнээс хойш одоогийн байдал хүртэл юу болсон бэ? Ямар нэг зүйл эртний соёл иргэншлийг устгаж, цамхгийг бузарлуулж, Шүрэн ойг бий болгосон.

Яг ямар зүйл вэ?

Энэ бол өөр өдрийн нууц. Магадгүй тэр Харанхуй хотод буцаж очоод хариуг нь олох байх.

Гэхдээ Санни нэг зүйлийг анзаарсан.

Сийлбэрүүд дээрх харанхуй бодит байдал болон одоогийн Мартагдсан Эрэг хооронд ялгаа байлаа.

Тийм ээ, эртний зургууд гэрэлгүй ертөнцийг харуулсан ч энэ нь одоогийн там шиг биш. Тэд харанхуйн хараалыг бодит далай болгон дүрслээгүй.

Нар байхгүй, тэнгис байхгүй. Тиймээс шөнө бүр Мартагдсан Эргийг хар усны далай болгодог түрлэгийн мөчлөг байгаагүй.

Тэгэхээр харанхуй тэнгис нь Шүрэн ойтой зэрэгцэн бий болсон уу? Эсвэл ижил үйл явдлын үр дүн юу?

Санни эдгээр нь холбоотой гэдэгт итгэлтэй байлаа.

Гэвч тэр энэ мэдээлэл ямар утга агуулж байгааг мэдэхгүй.

…Өөр нэг анзаарагдсан зүйл байв.

Эхэндээ багийнхан эртний сийлбэрүүдэд төдийлөн анхаараагүй. Гэвч нэгэн мөчөөс энэ өөрчлөгдсөн.

Гурван нүдтэй гэрэлт оршихуйг дүрсэлсэн ханын зургийн хажуугаар өнгөрөхдөө Нефис гэнэт зогсож, удаан ширтсэн.

Дараа нь тэр харцаа буруулж, хэсэг саатсанаа цааш алхсан.

Санни энэ жижиг детальийг анзаараагүй өнгөрөөгүй.

Гэвч энэ юу гэсэн утгатайг таамаглах ч боломжгүй байлаа.

───

Хэсэг хугацааны дараа тэд өргөн дугуй танхимд орж ирэв. Түүний төвд уулын гүн рүү нээгдсэн харанхуй ангал байлаа. Ёроол нь харагдахгүй, хязгааргүй мэт.

Яг л Тамын хаалга шиг.

Мянган жилийн өмнө энд модон шат, тавцангууд байсан бөгөөд уурхайн гол босоо хонгилоор доош бууж, олс, дамрын системээр уурхайчдыг буулгаж, хүдрийн савнуудыг дээш татдаг байжээ. Мэдээж бүх зүйл аль хэдийн ялзарч, нурсан.

Санни санаа алдаад Нефис рүү харж асуулаа.

"Бид доош буух гэж байгаа биз дээ?"

Тэр хариулахын оронд алтан олсоо дуудаад мөрөө хавчив.

Санни толгой сэгсэрлээ.

"Хүлээ. Ядаж надад доош урьдчилан шалгах хугацаа өг. Доор юу хүлээж байгааг мэдэхгүйгээр буух хэрэггүй."

Ингээд тэр сүүдрээ ангалын хана дагуулан илгээв. Гэвч сүүдэр гүн рүү буухад тийм ч дуртай байсангүй. Санни руу гомдолтой харснаа, санаа алдаад дургүйхэн доош шумбалаа.

Хэдэн минутын дараа сүүдэр Сүүдрийн Удирдлагын хүрэх хамгийн доод цэгт хүрэв. Уурхайн ёроолд хараахан хүрээгүй ч ядаж ямар нэг эртний аймшиг харагдсангүй.

Санни Харанхуй Жигүүрийг дуудан, багийнхан руугаа толгой дохилоо.

"Явж болно. Гэхдээ бэлэн байгаарай. Юу ч тохиолдож магадгүй."