272-р бүлэг : Сүүдэр ба Харанхуй

Сүүдрээр хүчирхэгжиж, Саннигийн цуглуулсан есөн зуун хэлтэрхийн дэмжлэгтэйгээр Гэгээнтэн аймшигтай хүчтэй болсон байлаа. Дуу цөөтэй мангасын дэгжин чулуун биед анхнаасаа л гайхмаар хүч нуугдаж байсан, харин одоо тэр хүч нь үлэмж хэмжээгээр өсжээ.

Бамбайгаа хоёр гараараа атгасан Сүүдэр хар ирний хамгийн сул цэг рүү сүйрлийн цохилт буулгав. Гантиг шал ба шилбэний хуягны хооронд хавчуулагдсан ир дүлийрэм жингэнэн дуугарч... бутран хагарлаа.

Хар Хүлэгт баатарын дээрээс зууралдсан хэвээр байсан Санни нүүр дүүрэн баяраар инээмсэглэв.

Дараа нь тэр ад зэтгэрийн хонхойсон дуулгыг тавин, өөрийгөө арагш түлхэн эргэж үсрээд хэдэн метрийн цаана хөнгөн буув.

Нефис ч мөн даруй ухарлаа.

Үхлийн ирмэгт тулсан дайснаас илүү аюултай зүйл үгүй гэдгийг хоёул мэдэж байв. Алдах зүйлгүй болсон хүн ихэвчлэн өөрийгөө хамгаалах гэж бүх зөнгөө хаяж, галзуурсан мэт аашлан, өөрийг нь алах хүний хамт булш руугаа чирэхийг хүсдэг.

Хар дарсан зүүдний амьтад ч мөн адил, харин тэр нь бүр ч аймшигтай.

Санни ад зэтгэрийн сул тал сэлэмд нь нуугдаж байсныг бараг итгэлтэй мэдэж байсан ч тэр ир үнэхээр хугарвал юу болохыг мэдэхгүй байлаа. Хамгийн сайндаа Хар Хүлэгт баатар зүгээр л төмрийн овоо болон нурна гэж найдсан.

Хэрэв үгүй бол...

Тэд үүнийг мэдэх мөчид аль болох хол байх нь дээр.

Хар ирний хэлтэрхийнүүд шалан дээр бороо мэт асгарч, Чулуун Гэгээнтэн нэг өвдөг дээрээ сөхрөхөд ад зэтгэрийн биеэр нэгэн чичирхийлэл гүйв. Нурсан сүмийн буланд нуугдаж байсан харанхуй гэнэт буцалж, давалгаа мэт урагш ухасхийв.

Гэвч түүний юу ч Хар Хүлэгт баатарт хүрсэнгүй. Өөрчлөгдөж буй Одны нарийн хийцтэй цагаан хуягнаас цацрах гэрэл бүгдийг нь устгаж байв.

Ад зэтгэр мурийсан байрлалд орон хөшив. Гар нь хүчгүй унжиж, нуруу нь бөхийжээ. Хуягны хар ган... зэвэрч байлаа. Өмнөх гялалзсан өнгөө алдан хормын дотор бор хүрэн өнгөтэй болж, урьд нь нэвтэршгүй байсан гадаргуу нь идэгдэж, хэврэг харагдана.

Дараа нь тэр удаан, хүч гарган толгойгоо өргөж, хажуу тийш үл ялиг эргүүлэв. Нурсан сүмийн харанхуй танхимыг мянга мянган жилийн турш ширтэж ирсэн нэргүй дарь эхийн нүүр лүү харж буй мэт.

Ад зэтгэр дарь эх рүү харах зуур түүний нүдний хүрэн улаан гэрэл аажмаар сулран бүдгэрэв...

Тэгээд гэнэт хилэнт улаан дөл болон дэлбэрлээ.

Зэвэрсэн хуяг задран салж, дотор нь нуугдаж байсан харанхуйн массыг ил гаргав. Тэр харанхуй дөрвөн мөчөө сунган, өвдөглөсөн Сүүдрийн дээрээс өндийв. Дотор нь хөвөх хуягны хэсгүүд амьтанд бүдэг бадаг хүний хэлбэр өгч байлаа.

Мангасын жинхэнэ төрх нь ил болжээ.

Харанхуй ба зэвэрсэн гангаар бүтсэн хий үзэгдэл мэт аварга биет дуу цөөтэй Сүүдрийн дээр үхлийн ёр мэт сүндэрлэв. Хоёр хүрэн улаан дөл хар гүнд нь хилэнтэй гэх чинь шатаж байлаа. Тэдний яг доор дахин нэг дөл гарч ирэв. Тамын дөлөөр бүтсэн мушгирсан ам мэт зүйл.

Дараа нь аймшигт архираан эртний сүмийг бүхэлд нь донсолгов.

Санни өөрийн эрхгүй нэг алхам ухарч, сүнснийх нь гүнээс айдас өндийв. Түүний харц Нефисийг хайж, Чулуун Гэгээнтний ард хэдхэн метрийн зайд зогсож байгааг нь оллоо. Өөрчлөгдөж буй Од эргэлзсэн янзтай, харанхуйн тэр дүрсийг үл итгэх мэт ширтэн байлаа.

Тэр Саннигийн харцыг мэдэрч, хэсэг саатаад толгой дохив. Санни юу хэлэхийг үггүйгээр ойлгосож, дараа нь Нефис болгоомжтойгоор ухарч, ад зэтгэрээс харцаа салгасангүй.

Одоо болох зүйл бол хүн тэсэж гарах тулаан биш байлаа.

Ядаж Нойрсогч бол лав биш.

Аймшигт хилэнтэйгээр харанхуйн тэр амьтан Сүүдэр дээр буув. Түүний гар агаарыг сүлбэн Чулуун Гэгээнтний хүзүүг ороож, чулуун бие нь юу ч биш мэт агаарт өргөгдлөө.

Ад зэтгэр түүнийг нурсан сүмийн гантиг шалнаас өндөр өргөж, хүзүүг нь шахав. Яг л боомилж алах гэсэн мэт. Сүүдрийн хуяг даяар ан цавны судал тархаж, чулуун хэлтэрхийнүүд доош хэмхрэн унана.

Гэсэн ч Чулуун Гэгээнтний жихүүдэс төрүүлэм хүн бус царай дээрх мэдрэмжгүй төрх өчүүхэн ч өөрчлөгдсөнгүй.

Харин бадмаараг нүдэнд нь урьд урьдаас илүү тод нэгэн мэдрэмж гялсхийв.

...Үл тоомсорлол.

Тэр бамбайгаа тавин, хоёр гараа өргөж, зэвэрч буй хуягны бугуйн хамгаалалтыг атгаад амархан хэмхлэв.

Дахин нэг архираан харанхуйд цуурайтахад дуу цөөтэй мангас газарт буцан буулаа. Хөнгөн, дэгжин буугаад тэр даруй бөхийж, ирж буй хий үзэгдлийн сарвуунаас бултав. Тэр сарвуу амьд чулуун хөшөөг нэг мөсөн бутлах гэж байсан юм.

Дараа нь тэр нэг алхам урагшиллаа.

Одоо Чулуун Гэгээнтэн бөхийсөн ад зэтгэрийн яг доор байв.

Бадмаараг нүд нь хүйтэн хэрцгийлээр гялсхийхэд тэр урагш дайрч, цээж рүү нь бут цохих цохилт буулгав. Түүний төмөр бээлий зэвэрсэн хуягны цээживчийг нэвт сэтлэн, хүний зүрх байх ёстой хэсэгт, амьд харанхуй руу гүн шигдэв.

Эсвэл... сүнсний цөм.

Дараагийн мөчид харанхуй амьтны гүнд шатаж байсан хүрэн улаан дөл сохлом улаан гэрлийн давалгаа болон дэлбэрэв.

Тэгээд... алга болжээ.

Ад зэтгэрийн харанхуй мөн чанар манан мэт сарниж, үлдэгдэл нь Өөрчлөгдөж буй Одны гэрэлд арчигдан үгүй болов. Хуягны хэсгүүд төмөр нүргэлэх чимээтэй газарт унав.

Сүмийн аймшигт ад зэтгэр, Хар Хүлэгт баатар үхжээ.

Санни толгойгоо арагш гэдийлгэн, догдлол дүүрэн, өшөө авсан баяртайгаар инээд алдлаа.

'Үх! Үх, новш минь! Үхээд там руугаа тонил, үүрд мөнх!'

Өшөө авалт үнэхээр гайхамшигтай амттай байв.

Дараагийн мөчид Хараалын хоолой түүний чихэнд намуухан шивнэлээ.

[Та Нүгэлт Ад зэтгэр, Орхигдсон Хүлэгт баатарыг устгалаа.]

[Таны сүүдэр улам хүчирхэг боллоо.]

Санни инээмсэглэв.

'Өөр нэмэх зүйл байна уу? Дурсамж? Эсвэл... Сүүдрийн хувилбар?'

Гэвч дараагийн мөчид тэр Хараалыг бүрмөсөн мартлаа. Хүйтэн дагжин чичирхийлэл нуруугаар нь гүйв.

Учир нь түүний яг өмнө Чулуун Гэгээнтэнд маш хачирхалтай зүйл тохиолдож байлаа.

Түүний гар амьд харанхуйн зүрхийг нударгаараа цоолсон тэр байрлалаараа хөшсөн хэвээр байв.

Харин гар дотор нь...

'Энэ чинь юу гээч новш нь вэ?!'