237-р бүлэг : Харанхуйн Хана
Кай чулуун тавцан дээр газардаж, Кассиг зөөлөн тавилаа. Сохор охин үхлийн мэт цонхийж, илт шархадсан байсан ч амь насанд нь шууд аюул харагдсангүй. Нумчин тайвшруулах инээмсэглэл гарган мөрөн дээр нь атгав.
Дараа нь бусдын адил тэр ч мөн өмнө зүг рүү чимээгүй эргэн харлаа.
Тэндээс нэвтэршгүй, догшин харанхуйн аварга хана ойртож байв. Секунд өнгөрөх бүрд тэр Шүрэн ойн асар том хэсгүүдийг залгин урагшилна. Саннид энэ нь солиорсон сүүдрийн төгсгөлгүй далай ирж, тэднийг живүүлэхээр дайрч буй мэт санагдав. Түүний мэдэрч буй дарамт Улаан цамхагийн сүрдмээр дарамтаас бараг дутахааргүй байлаа.
Аварга чулуун биет харанхуй руу ямар ч хайхрамжгүйгээр алхсаар.
Салхи Саннигийн үсийг хийсгэнэ.
Балмагдсан нам гүмийн дунд Эффи гэнэт өвдсөн дуу алдан өвдөг сөхрөв. Түүний гар эртний хуягны цоорхойг дарж, доороос нь тод улаан цус урсаж байлаа.
Тэр чимээ бүгдийг бодит байдалд буцаав.
Нүүрэндээ хатуу илэрхийлэл тодруулсан Нефис шархадсан анчны дэргэд очиж, биен дээр нь зөөлөн гараа тавилаа. Хормын дараа Эффигийн хуягны ан цаваар зөөлөн цагаан гэрэл цацарч, шархыг нь эдгээж, өвдөлтийг нь арилгав.
Өөрчлөгдөж буй Од нүдээ анин уруулаа хазав. Зааны ясан мэт цайвар арьсаар нь улаан цусны дуслууд урсана.
Хамтрагчийнхаа өвдөлтийг арилгахын тулд тэр өөрөө илүү аймшигт тарчлалыг тэсвэрлэх ёстой.
Санни ханиалгаж, амнаас нь цуст хөөс үсрэн, сулхан газар суулаа.
Түүний бие сайнгүй байв.
Харанхуйн хана мөч бүрт дөхөн ойртсоор.
Салхи ширүүсэж, эртний хөшөөний ан цавуудад исгэрнэ. Бас далайн үнэрийг хамт авчирч байлаа.
Санни ярвайж, Чулуун Гэгээнтэнд өөр дээр нь ирж зогсохыг тушаав.
"Одоо бид яах вэ?"
Кай чичирч, догшин үүлэн хана руу хараад:
"Доош авирах уу? Аянга энэ аваргын хүзүүнд хүртэл татагдах нь гарцаагүй."
Санни толгой сэгсэрлээ.
"Болохгүй. Далайн түвшин нэмэгдэнэ. Хөшөөний ихэнх хэсэг усанд автана. Давалгаа энэ тавцанд хүрэхгүй байгаасай гэж залбирахаас өөр аргагүй."
Нумчин санаа алдан доош харав.
"Тэгвэл... бид үхэх нь ээ?"
Санни бараан инээмсэглэв.
"Санаа зоволтгүй. Чулуу цахилгаан сайн дамжуулдаггүй. Магадгүй бид аянганд цохиулахгүй. Харин үнэхээр айх ёстой зүйл бол энэ бүх шуугиан юуг дуудах вэ гэдэг."
Тэр дахин хүчтэй ханиалгаж бөхийв.
‘Өө... бага зэрэг хорсож байна...’
Тэр үед Нефис Эффиг эдгээж дуусаад Саннигийн дэргэд ирэн сөхрөв.
...Санамсаргүйгээр түүний нүүрэнд чин сэтгэлийн санаа зовнил байлаа.
"Чи... тэр тоосонцроор амьсгалсан уу?"
Санни инээмсэглэхийг оролдсон ч оронд нь дахин цус ханиалгав.
"Тийм. Жаахан. Гэхдээ санаа бүү зов... уушгинд минь цэцэг ургахгүй болсон. Одоо бол."
Нефисийн царай үл ялиг хөдөлж, гараа сунган Саннигийн цээжин дээр тавих гэв.
Гэвч Санни өөрийн гараар түүний гарыг агаарт тосон зогсоов. Арьс нь зөөлөн, сэрүүхэн байлаа.
"Хэрэггүй. Би зүгээр болно. Харин Кассиг хараад өгөөч."
Өөрчлөгдөж буй Од хэсэг түүн рүү ширтэв.
Дараа нь гэнэт:
"Гэхдээ өвдөхгүй байна гэж үү?"
Санни түүний гарыг түлхэн холдуулж, толгой сэгсэрлээ.
"Чиний өвдөж байгаагаас бага."
Нефис хөмсгөө зангидав.
"...Би үүнд дассан."
Санни удаан ширтэв. Илэрхийлэл нь уншихад бэрх.
Дараа нь жигд дуугаар:
"Мэднэ. Гэхдээ би чамайг дасчихсан байгаасай гэж хүсэхгүй байна. Тэгж болохгүй. Ялангуяа надаас болж."
Хэлээгүй үгсийн жин тэдний дунд хэсэг тогтов.
Нефис толгойгоо үл ялиг хазайлгаад эргэв.
Эцэст нь санаа алдаж, хэдэн секунд саатаад юу ч хэлэлгүй холдов.
Санни толгойгоо бөхийлгөн хэсэг хөдөлгөөнгүй суулаа.
‘Ингэсэн нь дээр... ингэсэн дээр.’
Өвдөлтөөс айх нь хамгийн хүнлэг шинжтэй мэдрэмж. Нефис өөрийн Дутагдлын аймшигт тарчлалыг чимээгүй тэсвэрлэх бүрт түүний хүн чанарын нэг хэсэг өршөөлгүй цагаан дөлөнд шатаж буй мэт Саннид санагддаг байв.
Тэр үүнийг харахыг хүсээгүй.
Ялангуяа өөрөөс нь болж.
Тэгээд...
Гэнэт дүлийрэм аянгын дуу тэднийг дайран өнгөрч, багийнхан цочин үсрэв.
Өдрийн гэрэл бүдгэрч, мөстэй салхи давстай хар усны дуслуудыг авчран тэдэн дээр ширүүн цохив.
Кассиг шалгаж дууссан Нефис урагш хараад духаа атируулав. Цаг бараг дуусжээ.
"Бэлд! Бат зогс!"
Тэр сэлмээ дуудаж, хоёр гараараа атгав.
Цагаан гэрэл мөнгөн ирийг асаахад Нефис сэлмээ чулуу руу гүн шаан, чулууг хайлууллаа.
Өвдөглөн суугаад сэлмээ чанга атган, шуурганы довтолгоог тосохоор бэлтгэв. Хажууд нь Эффи санаа алдан нэг гараараа чулуун ан цавнаас атгав.
Нөгөө гараараа Кассиг тэвэрч өөртөө наав.
Кастер ч удирдагчийнхаа жишээг даган шидэт жянь сэлмээрээ тавцанд өөрийгөө бэхлэв.
Санни тэдэн рүү хараад ярвайлаа.
Дээр нь зогссон Чулуун Гэгээнтэн бамбайгаа хаяж, нэг мөрөө намсган хар салхины хүчийг даахаар бэлтгэв.
Өөр барих зүйлгүй Санни Сүүдрийнхээ гуянаас тэврэн, ичсэндээ нүдээ анив. Яг тэр мөчид дэргэд нь юм унав.
Нэг нүдээ нээгээд Санни Кайг хараад гайхав.
"...Юу? Чи энд юу хийж байгаа юм?"
Нумчин эвгүй инээмсэглэн ханиав.
"Аан... за тийм ээ. Надад чулуу зүсэх сэлэм ч алга, нүсэр хүч ч алга. Тэгэхээр... хмм... чиний үзэсгэлэнт чулуун хамтрагчийн нөгөө гуянаас зуурч болох уу?"
Санни хэдэн секунд ширтээд хамраараа дуугарлаа.
"За за! Ямар ч байсан болно. Зүгээр л андуураад надаас битгий зуурчих..."
Хязгааргүй харанхуйн хана ойртсоор.
Толгойгүй аварга тогтуун алхсаар урагшилж, дараа нь аймшигт шуурганы догшин тэврэлт рүү шууд орлоо.