303-р бүлэг : Тусч сүүдэр

Ядуусын хорооллын залуу уруулаа дарж, ууртайгаар исгэрэв.

"Энэ үгээ буцааж ав! Чи галзуурчихаа юу?"

Санни нүдээ ирмэв.

"Юу? Үгүй. За, нэг хэсэг галзуурч байсан л даа. Харин одоо бол үгүй."

Залуу түүнд эргэлзсэн харцаар харж, толгой сэгсэрлээ.

"Гэсэн ч тэгж муу ёрлож болохгүй. Ядаж өөрийгөө хамгаалах Дурсамж чамд байна уу?"

Зэвсэглэл бол Нефийн дагалдагчдын хувьд том асуудал байлаа. Тэдний талаас илүү нь Дурсамж хуяг эсвэл зэвсэггүй, гар доорх зүйлсээр хийсэн энгийн зэвсгээр аргацааж байв. Энэ нь тэднийг Харуулууд болон Анчидтай тулалдахад маш хэцүү болгож байсан шалтгаануудын нэг.

Нөгөө залуу, өмнө нь төлбөр төлдөг байсан нь санаа алдаад найз руугаа хэлэв.

"Чи ухаанаа алдчихаа юу? Чи хатагтай Нефисийн хувийн багийн гишүүнтэй ярьж байна шүү дээ. Мэдээж тэр Дурсамжтай."

Ингээд хоёулаа өөрсдийн гартаа барьсан түр зуурын илд рүү доош харцгаав.

Тэд бол Хар Сарвуу барьдаг хүмүүсийн нэг байлаа. Энэ нь Санни болон бусад нь устгасан Цамхагийн элчийн сарвуунаас хийсэн ир байв. Суурийг нь арьсаар ороож, урт муруй сарвууг зэвсэг болгон ашиглах боломжтой болгожээ.

Нүгэлт мангасаас гарсан эдгээр сарвуу нь зэвсгийн хувьд тун сайн байсан ч, тэдгээрийг үр дүнтэй ашиглах амаргүй.

Ядуусын залуу нүүрээ ярвайлгав.

"Тийм л дээ. Хараал ид! Би Хар Сарвуу барьж байгаадаа бахархдаг, битгий буруугаар ойлгоорой. Гэхдээ бид бүгд жинхэнэ Дурсамжтай байсан бол… тэр новшнууд биднийг нэг нэгээр нь түүж алахгүй л байсан."

Санни түүнийг төвөгтэй харцаар ширтээд, дараа нь инээмсэглэл тодруулав.

"Сайн Дурсамж их зүйлийг өөрчилж чаддаг гэдэг үнэн."

Тэр эргэж харах агшинд, инээмсэглэл нь алга болов.

'…Гэхдээ энэ нь та нарыг аварч чадахгүй. Та нар бүгд зүгээр л алхаж буй цогцоснууд.'

Ингээд тэр хоёр Нойрсогчийг орхин, саадыг давж, цааш явлаа.

Гэхдээ тэдний зөв байв. Дурсамжийн дутагдал бол том асуудал.

…Санни сүүдрийн дундуур алхаж, эртний цайзын гүн рүү улам бүр нэвтэрч байлаа. Гэрэлт Цайз асар том, төөрөлдмөөр олон хонгилтой. Зарим нь харьцангуй ойлгомжтой байхад, зарим нь ямар ч логикгүй мэт мушгирна. Өндөр цамхгууд агаарт дүүжлэгдсэн гүүрнүүдээр холбогдож, гүн шоронгууд харанхуй, аюулаар дүүрэн.

Эдгээр хонгилуудаар хүн алах санаатай хүмүүс тэнэж, түүнээс ч аймшигтай зүйлс оршино. Заримдаа чулуун ханан дундуур хачин чимээ цуурайтаж, Санни зог тусан хөмсгөө зангидна.

Хэд хэдэн удаа тэр Харуулууд эсвэл Анчдын эргүүлд анзаарагдахгүйн тулд нуугдах хэрэгтэй болов. Тэдний араас явж байхдаа шинэхэн цогцоснуудтай тааралдаж, боломж байхад нь тэднийг алаагүйдээ харамсав.

Хагас цагийн дараа Санни цайзын гол цамхгийн доор, харанхуй хонгилоор болгоомжтой алхаж байлаа. Тэр үед дараагийн булангийн цаанаас тэмцэлдэх чимээ сонсогдов.

'…Ямар төвөгтэй юм бэ.'

Хэсэг тээнэгэлзээд тэр буланг эргэн, сүүлийн үед эртний цайзад энгийн болсон нэгэн дүр зургийг харлаа.

Нэг хүн нөгөөгөө алах гэж байв.

Энэ удаад, нэгэн бүдүүн Харуул танил мэт санагдана. Том биетэй тэр эр жижигхэн, туранхай хүнийг хананд шахан, хуягт бээлийтэй гараараа боож байлаа. Шалан дээр унасан тосон дэнлүү асаж, тэдний сүүдрийг том, сүрдэм болгож харагдуулна.

Харуулын нүүрэн дээр дөрвөн гүн зураас гарч, цус шүүрч байв. Түүний царай уур хилэн, гаж таашаал хосолсон байлаа. Харин хохирогчийн нүүр аажмаар хөхөрч байв.

Тэр бол хар үстэй, бор нүдтэй жижигхэн залуу эмэгтэй. Нүдэнд нь өвдөлт, цөхрөл дүүрэн.

Тэр ухаан алдах мөчид, харанхуйгаас нэг гар гарч ирэн, тунгалаг хачин чинжаал илдийг Харуулын хоолойгоор гүйлгэлээ. Халуун цус агаарт цацагдаж, тэр айдастай хяхтнах дуу гарган унаж орхив.

Залуу эмэгтэй гуйвж, сөөнгө амьсгаа татан, хөхөрсөн хүзүүгээ илэв. Хэдхэн хормын дараа тэр дээш харж, аврагчаа болгоомжтой ажиглав.

Тэр нь маш цонхигор, туранхай залуу эр байлаа. Залуу төрхтэй, харин нүд нь гүн, хачин татах хүчтэй. Одоогоор тэр чинжаал хутгаа хуягныхаа ханцуйнд арчиж, үхэж буй Харуулыг үл тоомсорлосон харцаар ширтэж байв.

Үнэндээ тэр гайхмаар тайван байлаа. Дөнгөж сая хүн алсан хүн гэж бодогдохооргүй. Түүний царайд жигшил, айдас ч алга, баяр бахдал ч алга. Зүгээр л… юу ч үгүй.

Хүйтэн цуст алуурчны нүүр.

Залуу түүн рүү эргэн инээмсэглэв.

"За… чи Айко мөн биз дээ?"

Санни түүнийг анхааралтай ажиглаж, хүнд шарх авсан эсэхийг шалгалаа. Тэр цайзад байсан үеэсээ түүнийг бага зэрэг мэднэ. Тэр үед Айко долоо хоног бүр хэлтэрхий олж чадах эсэхдээ санаа зовохгүйгээр төлбөр төлж чаддаг цөөхөн хүмүүсийн нэг байв.

Тэр Харанхуй хотын цорын ганц мөрийтэй тоглоомын газрыг эзэмшдэг байсан нь Цэргүүдийн дунд ихэд нэр хүндтэй болгожээ. Гэхдээ энэ нь олон хүний дургүйцлийг төрүүлдэг байв.

Айко болгоомжтой толгой дохив. Энгийн үед нүдэнд нь зальтай оч гялалздаг байсан ч, одоо зөвхөн даруу айдас л үлджээ. Санни Шөнө Дундын Хэлтэрхийг алга болгож, найрсаг өнгөөр хэлэв.

"Танилцсандаа таатай байна. Би бол Санни."

Залуу эмэгтэй хэсэг ширтэж байгаад асуулаа.

"Чи Өөрчлөгдөж буй Одын хүн мөн үү?"

Тэр үүнийг сонсоод бухимдсан өнгө нүүрэнд нь тодров.

"Би хэний ч хүн биш. Би өөрийнхөөрөө амьдардаг. Гэхдээ тийм ээ, одоогоор Нефис бол миний… ажил олгогч гэж хэлж болох байх."

Айко эргэлзэн, эелдэг дуугаар хэлэв.

"Ойлголоо… за тэгвэл, Санни. Намайг аварсанд баярлалаа. Би явъя даа."

Санни инээмсэглэв.

"Өө, уучлаарай… би чамайг явж болно гэж хэлсэн билүү? Үгүй байх аа. Үнэндээ, би чамайг үлдэхийг шаардах ёстой."

Айко Харуулын цогцос руу, дараа нь цонхигор залуу руу харлаа. Түүний нүдэнд өчүүхэн солиорол гялалзаж байгаа юм шиг санагдав.

"Аан, яагаад эрт хэлээгүй юм бэ! Хэрвээ намайг үлд гэж хүсэж байвал, би мэдээж үлдэнэ. Бүр баяртайгаар. Гэхдээ, Санни… яагаад намайг үлдээхийг хүсэв?"

Тэр толгойгоо маажин, хэсэг чимээгүй болсны дараа хариулав.

"Өө, асуусанд баярлалаа. Харин би нэг том зүйл агнах гэж байгаа юм. Тэгээд чи надад тусалж чадна гэж бодсон юм…"