144-р бүлэг : Сорих Эрх
Саннигийн нуруугаар хүйтэн хөлс урсав. Ганлаугийн могой шиг шургасан дуу түүнийг ганхуулж, сөхрөн уучлал гуйх хүсэл төрүүлнэ. Гэвч тэр ганцаараа биш гэдгийг ойлгов.
Их танхимд буй хүн бүрт тирантын нүдээр “гэмт хэрэг” гэж тооцогдож болох ямар нэгэн зүйл бий.
Тэр бараг хүмүүсийн нүглээ наманчлал эхлэхийг хүлээж байтал хаалганы зүгээс гарсан шуугиан анхаарлыг нь сарниулав.
Хоёр Харуул аймшигтай шийдэмгий алхсаар нэгэн эрийг чирэн танхимын голд авчирч, шалан дээр шидлээ. Тэр хүн навсархай хувцастай, туранхай нь гаднах суурингийн оршин суугч гэдгийг илтгэнэ.
Гэвч нимгэн арьсан доор нь хүчтэй булчин зангирч, нүдэнд нь айдасгүй, хилэнт харц гялалзана. Харуулууд руу жигшсэн харцаар ширтээд, тэр босож, нуруугаа цэхлэн, толгойгоо өндөр өргөв. Айдас өчүүхэн ч алга. Харин гүн, хар хилэн.
Ганлауг сэнтийгээсээ доош ширтэн, толгойгоо үл ялиг хазайлгав. Алтан багны толь мэт гадаргууд өөрийн тусгалыг харсан гаднын хүн нүүрээ ярвайлгасан ч толгой гудайсангүй.
_Цэвэр хүсэл зориг_ гэж Санни гайхшран бодов.
Тэгтэл Гэрэлт Эзний дуу дахин цуурайтав.
"Миний ивээгдэгсэд ээ. Өнөөдөр бид зочинтой. Энэ хүнийг Жубей гэдэг. Тэр гаднах суурингаас ирсэн. Саяхан тэр миний хүмүүсийн нэгийг буруутган гомдол гаргасан. Би шударга, энэрэнгүй эзэн тул түүнийг урьж, хэргээ тайлбарлах, гэмтнийг илчлэх боломж олголоо. Бид үнэнийг тогтоох ёстой. Эцсийн эцэст энэ харанхуй ертөнцөд бидний ганц хөтөч бол хууль шүү дээ…"
Алтан хуягны сэтгэцийн дарамтаас ангижирсан ч Санни Ганлаугийн гүн, намуун дуунаас жихүүцэв. Арьс нь арзайж, дагахгүй байх хэцүү.
Гэвч Жубей ёжтой инээв.
"Тийм ээ. Би чиний нэг дээрэмчнийг буруутгахаар ирсэн, Ганлауг. Энэ удаа яаж бултахыг чинь харъя, новш минь."
Тэр гараа өргөж, их танхимын буланд зогсох Анчдын зүг заалаа.
"Тэнд байгаа тэр хүн танайд хамаарагдах Замч алуурчин. Тэр гэм зэмгүй хүүхдийг жигшүүртэйгээр хөнөөсөн. Олон жил чамайг, чиний нохойнуудыг элдэв бузар зүйл хийж байгааг харлаа. Харин одоо хангалттай! Өнөөдөр тэр хийсэн зүйлийнхээ төлөө амиараа хариулна!"
Олны дундаас цочирдсон шивнээ дэгдэв. Замчийг буруутгана гэдэг эрүүл ухаантай хүний хийх зүйл биш. Тэдний байр суурь бараг халдашгүй. Гэвч Жубей ухарсангүй.
Ганлауг намуухан дуугаар:
"…Тийм үү? Хүнд ял байна даа, Жубей. Дэлгэрүүлэнгүй ярь даа" гэв.
Гаднын эр шүдээ зуун:
"Тэр новш, түүний хүмүүс гэнэн жаалыг шагнал, баялгаар хуурч багтаа элсүүлсэн. “Чи бидний нэг болно, Гэрэлт Цайзад амьдарна” гэж амласан. Гэтэл үнэндээ мангасуудад өгөөш болгосон!"
Тэр шалан дээр нулимав.
"Өөрсдийгөө Анчин гэж нэрлэдэг гэж үү, аймхай новшнууд аа? Ичих нүүр байна уу?!"
Их танхимд хүнд нам гүм тогтов. Хүмүүс Анчдын бүлгийг бараан харцаар ширтэнэ. Цайзын оршин суугчид хүний эсрэг хүний бузар үйлдлийг “хараагүй” мэт өнгөрөөж сурсан.
Харин нэгэн хүн өөрийн төрөл нэгнийг Хар дарсан зүүдний мангасуудад зориуд өгөөш болгосон нь Харанхуй хотод бараг ариун бус явдалтай дүйцнэ.
Ганлауг Анчдын зүг эргэв.
"Энэ үнэн үү?"
Бүлгийн хамгийн ахмад, Замч Жубей рүү хүйтэн харцаар ширтэн, зангидан:
"Эзэн минь, энд үл ойлголцол байгаа бололтой. Тэр хүү манай багийн үнэ цэнтэй гишүүн байсан. Бид түүнд их найдвар тавьж байлаа. Түүний үхэл биднийг гүнээ харамсуулсан" гэв.
Дуу нь хэтэрхий тогтуун. Хэтэрхий тайван.
Жубей шүдээ тас зуугаад:
"Худлаа! Би тэр өдөр өөрөө ан хийж байсан. Бүгдийг нүдээрээ харсан! Чи юу хийснээ мэдэж байгаа, новш минь!"
Ганлауг олны зүг эргэж, санаа алдлаа. Хэсэг дуугүй байсны эцэст ёслол төгөлдөр өгүүлэв.
"Ямар харамсалтай нөхцөл байдал вэ. Тэгэхээр чиний үг түүний үгийн эсрэг болж байна, Жубей. Яах вэ? Би мэдээж өөрийн зоригт хүмүүсдээ бүрэн итгэдэг. Та нарыг амьд байлгаж буй баатруудад хэн итгэхгүй байх билээ? Миний эрхэм ивээгдэгсдийн дунд тийм бузар, өөдгүй хүн байхгүй биз дээ."
Санни амьсгаагаа түгжив. Тэр хорсол шингэсэн дуу өөрийг нь онцолсон мэт санагдав. Үгийн цаадах сүрдүүлэг ил тод.
Ганлауг хэсэг дуугүй байж, сэтгэцийн дарамтаараа олныг “нүдэв”. Дараа нь хажуу тийш харж, хүмүүст амьсгаа авах боломж олгоод:
"Гэхдээ ийм ноцтой асуудалд би тал засах ёсгүй. Энэ бол үнэхээр ноцтой хэрэг. Яаж шударга ёсыг тогтоох вэ, миний ивээгдэгсэд ээ?" гэв.
Тэгтэл Анчид, Замчдийн удирдагч Гемма урагш алхав.
"Эзэн минь, үг хэлэхийг зөвшөөрнө үү. Энэ нөхцөлд яг тохирох хууль бий биш үү? Хүн төрөлхтөн энэ эртний цайзад амьдарч эхэлснээс хойш оршсон хууль. Би мэдээж… Сорих Эрхийн тухай ярьж байна."
Тэр Жубей руу инээмсэглэн харлаа.
"Хэрэв энэ зоригт анчин буруутгалдаа өчүүхэн ч эргэлзэж байвал бууж өгч болно. Харин эргэлзэхгүй бол гэмтнийг цусаар нотолж сорьж болно. Мэдээж энд жинхэнэ буруутан бол… би. Эдгээр хүмүүсийн удирдагчийн хувьд Анчдын үүргийн хүрээнд үйлдсэн ямар ч хэрэг миний хариуцлага."
Геммагийн инээмсэглэл найрсаг, өргөн.
"Яах вэ, Жубей? Бууж өгөх үү? Эсвэл… намайг сорих уу?"
Гаднах суурингийн анчин хэсэг ширтэв. Нүд нь хилэн, жигшлээр дүрэлзэнэ. Эцэст нь нулимж:
"Намайг чамаас айна гэж бодоо юу, нохойн гөлөг минь? За тэгье. Би чамайг сорьж байна!" гэв.