230-р бүлэг : Эгзэгтэй тулалдаан

Могой загас түүнийг барих гэж оролдсон ч ганцхан секундээр хоцорлоо.

"Новш!"

Харанхуй давалгааны зүг унах зуураа Санни кунайгаа чулуун аваргын гар руу шидэв.

Аварга зэвсэг бус, харин барилгачны алхтай төстэй хэрэгсэл атгаж байлаа. Кунай агаарт мурийж, үл үзэгдэх утсаа түүний ишэнд орооцлогдов.

'Энэ ч өвдөх нь дээ…'

Санни харанхуй руу унаж одлоо. Дараагийн мөчид утас чангарч, тэр аймшигтай хурдтай агаарт савлаж эхлэв. Аварга чулуун нударганы доогуур нисэхдээ бараг хар усанд хөлөөрөө хүрэх шахсан ч инерц түүнийг буцаан дээш татав.

Хэдэн хором жингүйдлийн мэдрэмж төрсний дараа Санни алхны толгой дээр газардаж, чичирсэн амьсгаа гаргав. Цаг алдалгүй Мөшгигч Өргөсөө сугалан гартаа атгаж, дараа нь аварга алхны гадаргуун нарийн ан цавд шигтгэн бэхлэв.

Дээр нь буух нэг хэрэг. Харин тогтож үлдэх нь огт өөр хэрэг байлаа.

Аварга алхахдаа гараа савлуулж байсан тул Санни аварга дүүжин дээр зогсож буй мэт байв. Алх зөвхөн нааш цааш савлаад зогсохгүй, түүний дээр зогсож буй гадаргуугийн өнцөг байнга өөрчлөгдөж, түүнийг шидэгдэх эсвэл халтирч доош унахад тун ойрхон байлгана.

Бараг сөхрөн байж кунайдаа зууралдсан тэр унахаас сэргийлэхийг хичээлээ. Дараа нь цонхийсон царайтайгаар дээш харж, могой загас руу хашгирлаа.

"Би энд байна, наалдамхай өт минь!"

Амьтан хэсэг эргэлзэв. Дээш авирахаа үргэлжлүүлэх үү, эсвэл олзны дууг дагах уу гэж шийдэж байлаа. Эцэст нь урт сэжгийн биеэ мушгин, аваргын мөр дээгүүр давж, гар даган доош мөлхөв.

Санни руу давшж эхэллээ.

'Нааш ир, нааш ир!'

Тэр цус нь энэ могойд Цогцос Идэгчид үйлчилсэн шиг нөлөөлнө гэж найдаж байв. Хоёулаа Нүгэлт амьтад шүү дээ. Нэг нь Цусан сүлжээнд хордоод үхэж чадсан бол нөгөө нь яагаад болохгүй гэж?

Санни зүгээр нэг өөрийгөө зүсээгүй.

…Гэвч харамсалтай нь цус нь ямар ч нөлөө үзүүлсэнгүй. Мангас ямар ч хордох шинжгүйгээр ангаа хөөж байлаа.

'Тэгэхээр хор биш юм байна. Тэр шимэгчийг дотроос нь урж хаясан нь зүгээр л их цус залгисантай холбоотой… миний цус том масстайгаа нэгдэх шинж чанартай болсон… Цогцос Идэгчийн дотор эрхтэн саад болсон юм байна… хараал ид!'

Түүний найдвар бутрав. Одоо тэр савлаж буй алх дээр гацаж, зугтах ганц зам нь ойртож буй жигшүүрт амьтнаар хаагджээ.

"Бүгдийг нь хараал идэг!"

Кунайгаа суллан, Санни Шөнө Дундын Хэлтэрхийг дуудаж, ойртож ирсэн нарийн тэмтрүүлийг таслах гэж цавчив. Сүүдрээр хүч нэмэгдсэн ч тачигийн ир Нүгэлт амьтны махыг зүсэж чадсангүй, зүгээр л түлхэн зайлууллаа.

'Муу байна… маш муу…'

Могой загас хоёр төрлийн тэмтрүүлтэй байв. Зарим нь бүдүүн, хүчтэй, цөөн. Тэдгээр нь биеэ урагш түлхэж, аваргын гарнаас зууралдахад хэрэглэгдэнэ.

Нөгөө нь нарийн, урт, олон. Одоо Санни тэдэнтэй л тулалдаж байлаа.

Могой загас ойртох тусам тэмтрүүлүүд бүх талаас довтолно. Савлаж буй алх дээр тэнцвэрээ хадгалан тэднээс бултаж, цохиж зайлуулах нь бараг боломжгүй.

Аз болоход Санни Чулуун Гэгээнтэний тулааны хэв маягийг сурч, өөрийн техниктээ шингээсэн байлаа. Түүний тогтвортой, гуйвшгүй байдал нь баттай хөлийн байрлалд илэрч, Санниг чулуун гадаргуу дээр хадаж, юу ч түүнийг хөдөлгөж чадахгүй мэт болгов.

Амьсгал давчдан байхад Санни Нефисын үг зөв байсныг бодов. Шилдэг тулаанчид хамгийн хүчтэй нь биш, хамгийн дасан зохицох чадвартай нь байдаг.

Түүний заасан суурь хэв маяг Харанхуй хотын гудамжинд их тус болсон. Гэвч хэрвээ тэр уян хатан байдлыг нэмэлгүй, Чулуун Гэгээнтний хэв маягийг нэгтгээгүй бол аль хэдийн үхэх байсан.

Зүүдний ертөнц бол зэрлэг, тааварлашгүй, логикийг үгүйсгэдэг газар. Тэнд хөл тавьсан хэн бүхэнд төсөөлшгүй аймшгийг шиднэ.

Жишээ нь энэ нөхцөл байдлыг бод доо. Хэн нэгэн хэзээ нэг өдөр алхаж буй чулуун аваргын дээр галт тэрэгний хэмжээтэй тунгалаг могойтой тулалдана гэж төсөөлөх вэ?

Санни лав үгүй.

Тиймээс дасан зохицох чадвар бол Сэрэгч тулаанчийн хамгийн чухал чанар.

…Гэвч тэр зөв бүхнийг хийсэн ч үлдсэн амьдрах хугацаа нь хором хормоор багасч байлаа. Тэмтрүүлүүдийн довтолгоо аль хэдийн хэтэрхий их болсон. Бас улам нэмэгдсээр.

'Хорин найм.'

Дуугүй санаа алдан Санни сүүдрээ биеэсээ салгаж, могой загас руу илгээв. Гэнэт сул дорой болсон тэр шүдээ зуун довтолгоог тэсэхийг хичээлээ.

Нэг тэмтрүүл Шөнө Дундын Хэлтэрхийд хүчтэй цохиж, зэвсгийг гарнаас нь шидэн харанхуй руу алга болгов.

Нөгөө нь цээж рүү нь цохиж, Санни өвдсөндөө дуу алдан ухарч, бараг алхнаас унах шахав. Эцсийн мөчид тогтож, өнхрөн гурав дахь довтолгооноос арай ядан бултав.

Зугтах газар үлдээгүй байлаа…

Гэхдээ зүгээр.

'Хорин ес.'

Дугуй тавцан дээр Эффи бүх хүчээ дайчлан Саннигийн өгсөн зүйлийг агаарт шидэв.

Энгийн Чулуу.

Нисэх зуураа Дурсамж хашгирлаа.

"Гучин алхам!"

Түүний чанга дуу могойн мэдрэх эрхтнүүдийг доргиов. Аварга амьтан тэр зүг рүү гэнэт эргэж, аймшигт амаа ангайлгав.

Тэр агшинд Санниг анзаарахаа больжээ.

Жин нь ч өөрчлөгдөн, хар усны ангал руу биеэ налав.

Тэр мөчид хүний сүүдэр түүний өмнө гулсан гарч ирэв. Хоёр улаан нүд асав. Чулуун Гэгээнтэн сүүдрээс гарч ирэхэд, тэр даруй сүүдэр түүнийг бүрхэн, хэмжээлшгүй хүчээр дүүргэв.

Сүүдрийн илд гялсхийлээ.

Санни могойг алах гэж оролдсонгүй. Чулуун Гэгээнтэн хүчирхэг ч ийм аймшигт амьтныг дийлэхэд хангалтгүй.

Тэр зөвхөн түүний жинг дааж байсан гол тэмтрүүлүүдийн нэгийг таслахыг хүссэн юм.

Сүүдрийн хүчээр нэмэгдсэн чулуун хүлэгт баатар амьтны махыг амархан зүсэж, хамгийн бүдүүн тэмтрүүлүүдийн нэгийг таслав. Тулгуураа алдсан жигшүүрт амьтан чичирч…

Аваргын савлаж буй гарнаас халтирч, догшин хар давалгаанд унан алга болов.

Хүчтэй урсгалд татагдан үгүй болов.

Санни өвдөг сөхрөн сууж, гүн амьсгаа авлаа.

Дараа нь хүйтэн, сөөнгө дуугаар ийнхүү хэлэв.

"Энэ аялал үнэгүй биш шүү, новш минь. Дараагийн удаа ядаж тасалбар авч сур."