240-р бүлэг : Үл мэдэгдэх нэгний харц

Эртний хөшөөний гарт атгагдсан зүйл нь хүнийхтэй төстэй атлаа огт өөр, аварга том гавлын яс байв.

Хэмжээнээс гадна хэлбэр нь бүхэлдээ буруу мэт. Яг юугаараа өөр болохыг Санни үгээр илэрхийлэхэд бэрх ч тэр гавлын ясны бүх зүйл нь гажуудал, хорлол, муу ёроор хашхирч буй мэт санагдана.

Түүнээс цацрах бузар аура бараг л хүрч мэдрэгдэхүйц байлаа. Санни гэнэт дотор нь муухайрч, бие нь сулрах шиг болов. Зөвхөн тэр аварга гавлын ясыг харахад л амьдралынх нь хүч сорогдож байгаа мэт мэдрэмж төрж байв.

Энэ мэдрэмж нь өмнө нь "Үл мэдэгдэх"-ийг дүрсэлсэн бичээсийг унших гэж оролдож байхдаа мэдэрсэнтэй төстэй ч мянга дахин хүчтэй байлаа.

...Гэхдээ хамгийн тод ялгаа нь тэр гавлын яс хоёр биш, гурван нүдний хонхортой байсанд оршино. Гурав дахь нь бусдаасаа дээр, духных нь яг голд байрлажээ. Мөн соёонууд нь хүнийхээс илүү том, илүү хүнд харагдана.

Доод эрүү нь байхгүй бөгөөд яг тэр хэсгээс нь долоон аварга тэмтрүүл цухуйж байв. Сонирхолтой нь, тэмтрүүлүүдийг харах нь Саннид тийм ч муухай мэдрэмж төрүүлсэнгүй.

Харанхуй гайхшрал төрөн тэр ойлгов: гүний аймшиг тэр аймшигт гавлын ясыг хуяг мэт ашиглаж, дотор нь нуугдан оршин байжээ. Яг л сул дорой далайн амьтан хамгаалалтанд нуугддаг шиг... мэдээж ийм эртний ясны бузрыг давж гарах ямар ч сул дорой зүйл оршин тогтнож чадахгүй. Үнэндээ гавлын гурван гүн хонхорт нүднээс хар, тослог мах цүлхийж байгааг тэр харж байлаа.

Цахилгаан цахих агшинд Санни тэмтрүүлүүд хөдөлж, чулуун аваргын гарыг ороож байгааг анзаарлаа. Тэдний гурав нь хүнд гэмтсэн ч үлдсэн дөрөв нь төсөөлшгүй хүчтэй хэвээр байв.

Тэдний нийлсэн хүч эртний чулууг бут цохиход хангалттай.

Гар нь аль хэдийн ан цавтай болж эхэлсэн ч аварга ангалын мангасын аймшигт тэврэлтийг үл тоомсорлож байлаа.

'Юу... юу хийгээд байна вэ?!'

Түүний асуултад хариулах мэт харанхуй тэнгис гэнэт давалгаалан хуваагдаж, чулуун аваргын нөгөө гарыг хүйтэн гүнээс суллав. Хар ус урссаар, тэр гар аажмаар дээш өргөгдөн, догшин тэнгэр өөд суналаа.

Хар салхины хүч түүнтэй мөргөлдсөн ч аваргын гарыг өчүүхэн ч хөдөлгөж чадсангүй.

Гарт нь атгагдсан алх гэнэт сүнслэг цэнхэр гэрлээр бүрхэгдэв.

...Үгүй, тэр нь гэрэл биш байлаа. Түүний гадаргуугаар цахилгаан гүйж, нумран цахилж байв. Тэд бол...

Саннигийн нүд томрооо.

Дараагийн мөчид аянга тэнгэрээс бууж, алхтай холбогдов. Дараа нь дахин, дахин. Ар араасаа буусан олон арван цахилгаан чулуун алханд бууж, аянгын дуу дэлхийг хагалах мэт нижигнэнэ.

Цахилгаан бүрхүүлд автагдсан эртний чулуу халж, улайссан улбар шар гэрэл цацруулж эхлэв.

Хэсэг зуур бүх зүйл нам гүм болов.

Тэгээд аварга яг л юу ч биш мэт тайван байдалтайгаар шатаж буй алхаа доош буулган, тэр бузар гавлын ясанд сүйрлийн цохилт өглөө. Алхны хошуу эртний ясыг амархан бут цохиж, дотор нь нуугдсан мангасын мах руу гүн шигдэв.

Санни алмайран ширтэж, хөдөлж чадсангүй.

Гэвч дараагийн мөчид түүнийг аймшигт, чих дэлбэлэх мэт чарлаан шидэн холдуулав. Тэр дуу нь ямар ч амьд оршихуй гаргаж чадахааргүй, бүр тэнгэрийг зад татаж буй аянгаас ч чанга байлаа. Энэ нь чулуун аваргын цохилтод хүнд шархадсан гүний оршин суугчаас гарч байв.

Түүнийг ажиглахад Санни аймшигт шархнаас нь харанхуй урсаж буйг харлаа. Үгүй... цус биш. Өөр зүйл.

Тэр амьтнаас урсаж байсан зүйл бол цэвэр харанхуй өөрөө байлаа.

...Тэгээд тэр хар давалгаа шууд тэдэн рүү чиглэж байв.

Гэнэт Санниг үхлийн аюул нөмрөв.

'Юу...'

Бусад гишүүдэд тэр харанхуй нь зүгээр л шуурганы үүл, далайн хар гадарга, эсвэл өмнө нь алсан аварга царцааны өмхий цустай адилхан харагдах байх.

Гэвч ямар ч сүүдрийг нэвт харж чаддаг Санни тэр нь огт өөр гэдгийг шууд ойлгов. Учир нь тэр харанхуйг нэвт харж огт чадсангүй.

Хэрвээ тэр харанхуй тэдэнд хүрвэл бүгд төгсгөл болно гэдэгт тэр эргэлзсэнгүй. Тэр хувь тавилан нь үхлээс зуун дахин аймшигтай байх болно.

Тэр байтугай төсөөлөх ч боломжгүй аймшиг.

Биеэ мушгин, Санни амаа ангайж бүх хүчээрээ хашгирлаа:

"Неф! Гэрэл!"

Тэр харанхуй тэднийг нөмрөхөд ганцхан хором үлдсэн байв. Хэрвээ Өөрчлөгдөж буй Од ганцхан агшинд ч хоцорвол, эсвэл түүний үгийг бодож эргэлзвэл...

Гэвч тэр тэгсэнгүй.

Саннигийн хоолойд байсан цэвэр айдсыг сонссон даруй Нефис шууд дөлөө дуудаж, илд рүүгээ шингээлээ.

Нэгэн нүд гялбам цагаан гэрэл гэнэт багийг бүрхэн, шуурганы харанхуйг түлхэн зайлуулав. Агуу мангасын шархнаас урсаж ирсэн жинхэнэ харанхуй тэр ариун гэрэлд хүрмэгц... ор мөргүй алга болов. Яг л өдрийн гэрэлд уусан сарних хар дарсан зүүдний үлдэгдэл шиг.

Санни амьсгаагаа гарган, бүх хүчээ шавхагдсан мэт чулуун дээр уналаа.

Урагш харвал эртний аварга алхаа сугалж, аймшигт гавлын ясыг хайхрамжгүйгээр буцан хараалт тэнгис рүү шидэж байв. Хар тэмтрүүлүүд сулхан татвалзан, түүний гараас салж, удалгүй давалгаанд уусан алга боллоо.

...Тэднийг огт анзаарахгүй мэт аварга алхаа буулган, өмнө зүг рүү алхсаар байв.

Яг л юу ч болоогүй мэт.

Санни шүдээ зуун, үлдсэн жаахан тэнхээгээ шавхан Чулуун Гэгээнтнийг дахин тэврэн авлаа.

Шуурга хараахан дуусаагүй байв.

Гэхдээ ямар нэгэн байдлаар өмнөх шигээ аймшигтай санагдахаа больжээ.

Үнэхээр ч дахин юу ч тохиолдсонгүй. Хэдэн цагийн дараа ширүүн салхи сулран, асгарч байсан бороо шиврээ болон намжив.

Харанхуй үүлс аажмаар задран, нарны туяа завсраар нь тусч эхлэв.

Шуурга тэднийг өнгөрчээ.

Хүйтэн чулуун дээр хэвтэн Санни тэнгэр ширтэж, ярвайлаа.

'Харьцангуй аюулгүй арга гэнэ үү... шал балай юм...'