133-р бүлэг : Салах ёс

Нефис гялалзах талстуудыг гартаа атган, хүндхэн харцаар ширтэж байлаа. Санни ч мөн адил сүнсний хэлтэрхийнүүдийг ширтэн зогсож, толгой нь бараан бодлоор дүүрчээ.

Хагарсан сүнснүүдийн үлдэгдэл үдшийн бүдэг туяанд намуухан гэрэлтэнэ.

Тэдний эргэн тойронд, гадаад суурингийн оршин суугчид шөнө айсуйг мэдэрч, өрөвдөлтэй овоохой руу яаран орж байв. Нар аль хэдийн Улаан цамхгийн аварга, ганц нүдтэй мэт дүрсийн цаагуур шингэж, ертөнцийг жихүүн сүүдэрт живүүлжээ. Агаар дүүрэн айдас, түгшүүр.

Санни нүүрээ ярвайв.

“Юу бодоод байна аа?”

Өөрчлөгдөж буй Од санаа алдан, дээш харав. Зааны ясан мэт цайвар царай нь хатуухан, бодлогошронгуй. Тэр хэсэг чимээгүй байснаа, энгийн намуухан хоолойгоор хэлэв.

“Бид салж явах хэрэгтэй.”

Санни өөрийн эрхгүй инээв.

“Иймэрхүү үед хүмүүс салангид болохоор ихэвчлэн юу болдгийг чи мэднэ биз дээ?”

Тэр түүн рүү хүйтэн, саарал нүдээрээ огтхон ч инээдгүй ширтэв.

“Энэ бол жүжиг биш, Санни. Бидний хоёрыг нь долоо хоног хоол, хоргодох газраар хангах боломж байна. Ийм боломжийг алдах шалтгаангүй.”

Касси түүн рүү эргэж, будилсан царайтай асуулаа.

“Гэхдээ… гурав дахь нь яах вэ?”

Тэдний хооронд эвгүй нам гүм тогтов. Зөвхөн исгэрэх салхи л түүнийг эвдэнэ. Санни сохор охин руу, дараа нь Нефис рүү, эцэст нь өөрийгөө ажив. Аль нь цайзын аюулгүй, дулаахан орчинд цадтал хооллож, аль нь хахир хүйтэнд өлсөж үлдэх вэ?

Тэр хариуг нь гадарлаж байлаа.

_Өөр юу хүлээх вэ дээ?_

Хүмүүсийн соёл иргэншилд, за яах вэ, энэ жигшүүрт тамд тэгж нэрлэж болох л юм бол, хүрээд арав ч хүрэхгүй минут өнгөрсөн атал, Шүрэн ойн сорил дунд бүрэлдсэн тэдний болгоомжтой холбоо аль хэдийн задрах гэж байв.

Түүний таамагласан ёсоор, одоо тэд дэлхий дээрх сүүлчийн гурван хүн байхаа больж, бие биеэсээ өөр түшиггүй байхаа больсон тул харилцааны шинж нь өөрчлөгдөнө. Цөхрөлийн тэр зайлшгүй хэрэгцээгүйгээр энэ холбоо тэсч чадах уу? Санни итгэлтэй биш байлаа.

Амьдралынхаа туршид Санни хэзээ ч аль нэг бүлэгт удаан тогтож чадалгүй ирсэн. Энэ удаа өөр байх эсэхийг тэр мэдэхгүй.

Түүний доторх итгэлгүй байдал дийлдэх гэж байтал, Нефис санаа алдаж, сүнсний хэлтэрхийнүүдийг түүн рүү сунгав.

“Энийг ав. Кассиг дотогш нь дагуулж ор.”

Тэр гар луу нь ширтээд, гэнэт дээш харлаа.

Зүрхэнд нь хачин шуурга дэгдэв. Гайхшрал, баяр, санаа зовнил… түүнчлэн учир битүүлэг ичгүүр, дургүйцэл. Эдгээр мэдрэмжийг яаж зохицуулахаа мэдэхгүй, тэр хөмсгөө зангидан асуув.

“Яагаад заавал би гэж?”

Өөрчлөгдөж буй Од зүгээр л хөмсгөө өргөв. Санни толгой сэгсрэн, гилжийлгэн инээмсэглээд нэмж хэлэв.

“Намайг буруугаар ойлгож болохгүй. Би татгалзаж байгаа юм биш. Зүгээр л… гэнэт ийм эелдэг болсны учрыг сонирхож байна. Ямар нэгэн гажууд язгууртны үзлээс үүдэлтэй юм уу?”

Нефис хэсэг түүн рүү ширтээд, үл хайхрангуй өнгөөр хэлэв.

“Би хэзээ ч язгууртан байгаагүй. Хэзээ ч эелдэг байгаагүй.”

Санни нүдээ ирмэв. Тэр Нефисийг чимхээд, үнэхээр сэрүүн байгаа эсэхийг нь шалгамаар санагдав. Өөрийгөө харж байсан юм болов уу? Хэрвээ тэр язгууртан биш юм бол, тэгээд хэн нь язгууртан юм бэ?

Тэр хооронд Өөрчлөгдөж буй Од мөрөө хавчаад, харцаа буруулав.

“Энэ бол зүгээр л хамгийн зөв сонголт. Одоогоор бидэнд хамгийн их хэрэгтэй зүйл бол мэдээлэл. Чиний сүүдрийн тусламжтайгаар, чи цайз дотор юу болж байгааг надаас хавьгүй ихийг мэдэж чадна. Чи дотогш орж мэдээлэл цуглуулж байх хооронд, би энд мөн адил тагнана. Долоо хоногийн дараа уулзаж, олсон зүйлээ хуваалцаад, дараагийн алхмаа шийдье.”

Санни зүгээр л түүнийг ширтэж зогсов. Нефис яг сая… өөрийгөө түүнтэй адил хэрцгий болгоомжтой гэдгээ илчилчихэв үү? Дахиад л хачин мэдрэмжүүд холилдов. Тэр түүний сэтгэл хөдлөлгүй байдалд нэгэн зэрэг баярлаж, бас гомдож байлаа.

Гэсэн ч тэр тэд цаашид хамтран ажиллана гэдгийг, яг л өөрөөр байх боломжгүй мэт, зүгээр л таамаглан хүлээж авч байгааг нь Санни анзаарахгүй өнгөрсөнгүй. Яагаад ч юм, энэ жижигхэн детайл түүний сэтгэлийг дулаацуулсан юм.

Нефис түүн рүү харан, нэмж хэлэв.

“Нэмж хэлэхэд, бидний хоорондын наймааны хугацаа дууссан. Чиний амлалт бол цайз хүрэх замд олдсон олзноос өөрийн хувиа орхих байсан. За, бид хүрчихлээ. Тэр чулуун амьтан бол чиний аллага. Тиймээс эдгээр хэлтэрхий чинийх байх ёстой.”

_Наймаа? Ямар наймаа?_

Аан, тийм ээ… Өөрчлөгдөж буй Одоос сэлэмний урлаг заалгахын тулд, мөн сүнсний хэлтэрхий шингээх чадваргүй гэдгээ нуухын тулд хийсэн тэр наймаа. Санни бараг мартчихсан байжээ.

Харин тэр мартсангүй.

Одоо тэр наймаа дууссаныг ухаарахад, Санни гэнэтхэн харамсал мэдрэв. Тэднийг холбож байсан цөөн хэдэн утасны нэг гэнэт тасарчих шиг.

Санаа алдан, тэр Нефисийн гараас сүнсний хэлтэрхийнүүдийг авч, чанга атгав.

“За яах вэ. Тэгвэл… долоо хоногийн дараа уулзъя.”

Санни амаа нээж, өөр зүйл хэлэхийг хүссэн ч, эцэст нь зүгээр л нүүрээ буруулав. Алхаж холдон, охидод салах ёс хийх зай гаргаж өгөв. Удалгүй Кассигийн нарийхан гар түүний мөрөн дээр хүрлээ.

Санни сохор охин руу харж, хэсэг чимээгүй байснаа асуув.

“Бэлэн үү?”

Тэр хариулахаасаа өмнө жаахан тээнэгэлзэв. Хариулахдаа, хоолойд нь гунигийн өнгө шингэжээ.

“Тийм.”

Ингээд тэд холдон алхаж, уруудан буй шөнийн харанхуйд Нефисийг ганцааранг нь үлдээлээ.

***

Санни сохор охиныг хөтлөн, цасан цагаан гантиг цайзын гоёмсог хаалга руу хүргэх сүрлэг шатуудын зүг ойртов. Энд салхины улих дуу, улам шигүү болох харанхуйгаас өөр юм алга. Гантиг шатнаас гадаад суурин хүртэлх өргөн чулуун зурваст ядуусын овоохой барихыг хориглодог бололтой.

“Анхаараарай, урд шат байна.”

Кассид анхааруулсныхаа дараа, Санни зүрхээ атгуулсан мэт хүйтэн мэдрэмж төрөхийг мэдэрлээ. Яагаад ч юм, энэ шатанд хөл тавимагц, буцах зам үгүй болсон мэт санагдав.

Шүдээ зуун, Санни урагш алхаж, цайз руу өгслөө.

Удалгүй тэд оройд нь хүрч, таагүй төрхтэй хоёр харуулын өмнө зогсов.

Замыг нь хаасан тэр хоёр залуу хуяг төрлийн Дурсамж өмсөж, зэвсгээ ил гарган барьжээ. Ойртож буй хэн боловч тэвчээрийг нь шалгах хэрэггүй гэсэн анхааруулга мэт. Тэд Санни руу илт дорд үзсэн харцаар ширтэв.

“Юу хэрэгтэй вэ? харх аа?”

Санни хэсэг тээнэгэлзээд, сүнсний хэлтэрхийнүүдийг сунгав.

Харуулын нэг нь тэднийг хараад, ёжтой инээмсэглэв.

“За за. Хархаас бэлэг ирдэг л юм байна.”

Инээд алдан, тэр гялалзах талстуудыг авч, гараа дохив.

“Ороорой. Дотор нэг хүн тосно.”

Зэвсэглэсэн Нойрсогчдыг алчихмаар харцаар ширтэхгүйн тулд Санни өөрийгөө барьж, цонхийсон инээмсэглэл гаргаад, болгоомжтойгоор тэдний хажуугаар өнгөрөв.

Тэгээд зэвэнд идэгдсэн гинжнүүдэд дүүжлэгдэн ганхах хэдэн арван хүний гавлын ясыг дээш харан, хүндхэн санаа алдаад, Кассиг хөтлөн цайзын хаалгаар орлоо.